शांतरस

प्रार्थनेचे सूर येतात दूरवरून
लांबून ..पहाडातून
किती नि कसे छान वाटते
हिरव्या माळरानावरून तरंगत येतात
ते दैवी सूर
मन कसे शांत नि शांत होते
बघा एकदा अनुभवून

पाखरांचा स्वर
त्यांचा वावर
झाडाचे असणे
फुलणे
निळ्या निळ्या डोंगरावरून येणारी झुळूक
ही सगळीच प्रार्थनेची
टिंबे,उदगारचिन्हे ,वेलांट्या नि मात्रा
नि कडवी
मन जाते हरवून
बघा एकदा अनुभवून

हिरव्या मैदानावचे गुरांचे चरणारे कळप
ती शांत नागमोडी नदी
पाखरांचे आवाज
फुलपाखरांचे फुलाभोवती
गिरकत राहणे
हेपण असतात प्रार्थनेचे सूर
बघा एकदा अनुभवून

जय जय श्री गणनायका। रिद्धी सिद्धी प्रदायका। सकल अरिष्ट नाशका। एकदंता ॥१॥

अनन्य भावाने शरण। येता मज लीनपण। आले अहंतेसी मरण। भक्तीयोगे ॥२॥

कृष्णा तू ची भक्ताधार। विश्व रूपे तू साकार। कृपा तव अपरंपार। भक्तीगम्य ॥३॥

तव कृपा ठरे सार्थ। प्रकटला गीतेचा भावार्थ। प्रपंच आणि परमार्थ। सहज साध्य ॥४॥

मी तो अभागी अनाथ। गुरू मंत्रद्रष्टे सिद्धनाथ। दीक्षा देवोनी सनाथ। केले त्यान्नी ॥५॥

नुरले मायेचे ममत्व। चित्ती साधले समत्व। मज लाभले द्विजत्व। योग बळे ॥६॥

कधी वेदनांचा चारा। कधी भोगांचा पसारा। खेळ प्रारब्धाचा सारा। लीलामात्र ॥७॥

मध्यरात्री कधीतरी येते जाग
कशी कुणास ठाऊक ...?
मी बघत बसतो खिडकीतून
डोळे किलकिले करून
माझ्या खिडकीतून दिसणारे आभाळ
नि खिडकीतून दिसणारे हे पारिजातकाचे झाड
मध्यरात्री कधी जाग आली की
झाडावर ओठंगलेला चंद्र दिसतो
माझ्या सुरक्षित अंतरावरून हे दृश्य सुंदर मस्त दिसतेय !!
चीडीचीप्प रात्र नि हे जीवघेणे झाड
ध्यान लावून बसलेले....

बायको मस्त गाढ झोपलेली
नि मी असा बेचैन
मी उठतो नि किचन मध्ये जातो
सकाळी काहीच नसणारे झुरळे
आता मस्त फिरत असतात
अन्न-कण शोध मोहिमेवर ....
कोठे लपतात नि कोठून येतात अचानक
कुणास ठाऊक.. ?

कवितेचं झाड लावलेय त्याने
अंगणात पारिजातकाचे झाड आहेना.. ?
त्याच्याच बाजूला...!
पारिजातकाचे झाड चांगलेच डवरलेय
सकाळी सकाळी फुलांचा सडा घणघोर पडतो
ओंजळ ओंजळ भरल्या तरी संपतच नाही
त्याने कवितेचं झाड लावलेय अगदी शेजारीच
कदाचित त्याच्या शब्दांना पण येईल सुगंध
आणि कोणीतरी जाईल वेडावून
तो वाट बघतोय कोणीतरी
दाद देईल कवितेला
नि घेईल खोल श्वास
छाती घेईल गच्च भरून ....

तु
उघड्या डोळ्यांनी साकारतोयस,
शिल्पकारान कष्टान लेणी कोरावीत तशी.

मी अन तु ,
अगदी भिन्न माणस.
मी अधिर , आवेगी,
तु शांत , संयमी.

मी स्वप्नाळु, कल्पनेत रमणारी.
तु वास्तवाच्या खडकाचा जाणकारी.

अन
तरीही मला जपतोयस,
वास्तवाच्या दाहक उन्हात ,
सावली होतोयस.
एव्हढ्या वेगवान जगात
घटकाभर थांबुन
मला डोळे मिटुन
स्वप्न बघायला
संधी द्यायची
धडपड करतोस .