पूर्वी कसे छान दिवस होते तारुण्याचे कसे एक गाणे होते पत्र येईल येईल म्हणून मन वाट बघायचे निळ्या पत्रात मन हरवून जायचे शब्दांची रांगोळी कशी छान वाटायची निळ्या निळ्या आभाळात कशी पाखरे उडायची तिच्या घरासमोरचा पिंपळ सळसळताना दिसायचा संध्याकाळी ती खिडकीतून दूरवर नजर टाकीत वाट बघायची [अशी कल्पना त्याच्या डोक्यात यायची] नुसत्या आठवणीने किती बहरून जायचे मन जुनी पत्र चाळताना किती हरवून जातेय मन ...! पोस्टमनची वाट बघता बघता कसा दिवस हरवून जायचा स्वप्नात तिचा भास छळत राहायचा ..!! पत्राची एक निराळीच गंमत होती तिच्या लिहिलेल्या शब्दाशब्दावर जीव फुलत होता अधून मधून चोरून पत्र वाचत राहणे एक व्यसनच होऊन गेले होते कशी छान दिसायची पत्रातून कशी छान आठवायची पत्रातून नवीन नवीन तिला आठवणे शप्पत सुख होते तिची आठवण जीव कालवीत होते आता ह्या वयात सेलवर बोलणे किती नीरस झाले आहे बोलणे निव्वळ सोपस्कार निळ्या निळ्या शब्दांची हुरहूर आता संपून गेली आहे पत्राचे दिवस संपलेत असेच आता वाटतेय निळे निळे पाखरू आता हरवून गेले आहे सेलची बेल कधीपण वाजतेय असे नुसते भास होऊ लागलेत ...!!