मुक्त कविता

शरशय्येवर विझता विझता हाती देऊन क॑पित हाता ऐक!

सकाळी घाईघाईत बुटाच्या लेसा बांधताना, खण्णकन आवाज करत तो चौकोनी बिल्ला पोराच्या खिशातून लादीवर सांडला तेव्हा... गजराचं घड्याळ वाजल्या सारखा मी दचाकलो. पुन्हा एकदा तो लखलखीत तुकडा खिशात ठेवत पोरगा समंजस हसला... म्हणाला , तुमचाच आहे , काल तुमच्या जुन्या शर्टाच्या खिशात सापडला आईला , बोहारणीला कपडे देताना. "फेकून दे "म्हणाली "अवलक्षणी आकाशाचा तुकडा ", तोच दाखवून तुम्ही म्हणे तिला भूलवणीला लावलंत वगैरे वगैरे... आणि तुम्ही तरी कुठे बघता आजकाल उद्याचा दिवस या तुकड्यात , सारखे हातावर हात चोळता आणि तळहातावरच्या रेषा वाचता , असू दया आता ते माझ्याकडे, I am old enough .... वगैरे वगैरे ....

आयुष्याचा हिशोब साचा एक कप तिचा,एक माझा! दिसायला दोन्ही एकच फ्लेवरंही सारखाच फक्त चाखण्याची रित ज... रा निराळी म्हणूनच.. एक कप तिचा,एक माझा! माझा आधी संपेल, तिचा नंतर चालायचंच हे असं जंतरमंतर! अगदी निरंतर.. त्यातूनच घडते जादू शेवटी टेस्टी... लज्जतदार... सुरंगी पण तरिही.. एक कप तिचा,एक माझा! एकत्र असून थोडं वेगळेपण वेगळं असूनही थोडस्सं एकत्रपण..! तिचं सावधपण माझं अंधळेपण जगण्यातली वागण्यातली गोडी वाढवणारं.. त्याच कारणानी.. एक कप तिचा,एक माझा! गोडिच्या बेरजा, अजाणतेपणी केलेल्या वजा-बाक्या! कधी गुणाकार.. कधी भागाकार परत त्यांच्याही बेरजा वजाबाक्या!!! पण गणित तिथेच येऊन थांबतं..

आज तु आठवलीस आज तु आठवलीस अन् डोळे अासवांनी ओघळले कधी खंत तर कधी आनंद दोहोंमध्ये बरसत राहीले खंत यासाठी की, मी व्यक्त नाही झालो कधी तुझ्यापाशी गुज करीत राहीलो स्वत:च स्वत:शी भीती नव्हती बोलण्याची, हो भीती नव्हतीच मुळी बोलण्याची भीती होती ती नकाराची, आणि हो कदाचीत संस्कारांचीही अन् आनंदाचे यासाठी की, आठवतात ते क्षण, जेव्हा तु पहीली दिसलीस अन् नसेल तुलाही माहीत कदाचीत, पण हे हृदय घेऊन गेलीस, ताल बिघडले मनाचे, हो तालचं बिघडले मनाचे कारण तु सुरचं घेऊन गेलीस आता आजही शोधत असतो फक्त तुला, कधी मोगर्याच्या गंधात कधी फुलांच्या पाकळ्यात कधी सागराच्या लाटेत कधी चंद्राच्या चांदण्यात तर कधी तार्यांच्या

ब्लॉग दुवा रोजची गर्दी, रोजचा प्रवास, कटकट करत मी ऑफिसला येतो कंपनी ची कॉन्फरन्स, गोव्याला जायचं, आनंदाचा माहोल असतो हो काय? मी साशंक होतो. कसला तरी विचार करतो आता मिळाला ना ब्रेक ! मग यावं नाही का आनंदाला उधाण! मी म्हणतो उलट इथे मात्र मनालाच कसलातरी ब्रेक लागतो नाही; माझा प्रॉब्लेमच आहे. कसं जायचं? विमानाने? की कोकण रेल्वेने? चर्चा चालू ए कॅमेरा आण हं... स्विमिंग कॉश्चूम आहे का एक्स्ट्रॉ? जुळवाजुळव चालू मी आजच स्टॉक आणतो आपला! बेत आखणं चालू सहकर्मचारी मित्र होतो आणि प्रत्येक जण जणु गोव्यात पोचतो आणि मी?

मध्यरात्री गजबजावे नभ वितळत्या चा॑दण्याने भरुनी जावा ओ॑जळीचा चषक त्या फेनिल प्रभेने मध्यरात्री सळसळावे बेट पिवळे केतकीचे भरुनी जावे आसम॑ती ग॑ध थरथरत्या तृणांचे मध्यरात्री कुजबुजावा मेघ बिलगुनी पर्वता त्या ध्वनीने विरत जावी दाट गहिरी शा॑तता

एका मग्न तळ्याला होता आठवणींचा गहिरा डोह भौवतालच्या पर्वत रंगांना आकाश शिवण्याचा होता मोह ह्या पर्वत रांगांच्या दरीत होते साठवणींचे कवडसे कुठे होते तापवणारे ऊन तर, कुठे झोंबणारे गार वारे कुठे तरी लपून बसल्या होत्या काळ्याकुट्ट रहस्यांच्या गुहा तर कुठे होता पठारावर फिरणारा उनाड मनमोकळा स्वछंदी वारा त्या तळ्याच्या काठून एक पायवाट भविष्यात जाणारी तर एक होती विसाव्याची जागा क्षणभर विश्रांती देणारी विसावा घ्यावा म्हणून जरासा त्या ठिकाणी थांबलो न राहवून गहिऱ्या डोहाच्या पाण्यात जरा डोकावलो पाण्याने काळ्या गर्द रंगाचा साज चढवला होता निळ्याशार पाण्याला काळ करणारा मेघ भरून आला होता गर्द काळे ढ

परकी दुःखं दाराशी येतात तेव्हा हळूच कुरवाळावी पाहुण्या आलेल्या मांजराला कुरवाळतो तशी. त्याची पावलं उमटणार नाहीत,नख्या लागणार नाहीत इतपत सलगी करावी... जिव्हाळ्याच्या आवाजात गुजगोष्टी कराव्या त्याच्याच आवाजात बोलण्याचे सुख भोगून घ्यावे.. झेपले तर थोडा दूधभात घालावा म्हणजे ते अजून लाडीगोडी लावेल... कोण कुठले गरीब बिचारे देवा ! आई गं ! अरेरे !

आज पहाटेच कोसळला एक जुनाट निर्मनुष्य वाडा अन त्याला साथ देणारा चिमणीपाखरांचा खोपा नजर आपसूक शोध घेऊ लागली हरवलेल्या अस्तित्वाचा पण तुटक्या घराच्या काही काटक्याच फक्त उडत होत्या स्मशानराखेसारख्या. बुल्डोजरच्या कोलाहलात हरवलेले उमलत्या चोचींतले कोवळे स्वर ढिगाऱ्याखाली गाडली गेलेली चिवचिवणारी अखेरची धडपड मनात चर्र झालं पण… शहाण्या माणसाकडून तिला एवढंतरी बाळकडू मिळालं पिलांना घेऊन चिमणी उडाल्याचं मला मागाहून कळालं.

ट्रिंग ट्रिंग असा वाजतो जेव्हा Tone.. तेव्हा सर्वाना आठवतो तो "Telephone" १९९० च्या दशकात केलेला तो पहिला कॉल आजही आठवतो चाळमालकांच्या घरातला हॉल... हॉल मध्ये फोनचा "डब्बा" असायचा ठेवलेला येता-जाता निरखत असायचो आम्ही त्याला.. चाळीतले ते जोशी , नाडकर्णी , आणि पाटील सर्वांचे कॉल त्या डब्बा फोन वर यायचे.. अन कोणाचा फोन आला आहे हे सांगायला लहान मुलांनी घरोघरी पळायचे... काही वर्षांनी, आमच्याही घरी आला तो Landline चा डब्बा इतका आनद झाला जणू घरी आले गणपती बाप्पा... त्या फोनचीही निराळीच होती तऱ्हां ८ - ८ दिवस ‘Dead’ होऊन वाजायचे त्याचे बारा...