हास्य

राम हवा,म्हणून आम्ही 'त्यांना' बडवतो काम हवे म्हणून आम्ही 'यांना' बडवतो आम्ही रामाचे दास आम्हा बडवे होण्याचा ध्यास. पूर्वप्रकाशित

(अवांतराला वैतागून) धागा का गोठविता ...??? प्रेरणा--- गरज हाय का..??? :-D र ला ट जोडले कसेतरी यमक जुळले बसल्या बसल्या कविता पडली हे मलाच कसे नाही कळले??? अर्थहीन शब्दांची तोडफोड, लीलया जमत आहे.. कोणत्याही विषयावर कविता पडते, हीच तर खरी गंम्मत आहे. ताकाला पण उ-कळ्या फुटतील, पूर्वार्धातले प्रतिसाद पाहून, पण उत्तरार्धात बसेल, धागा वाचनमात्र होवून... यदाकदाचित माझ्या काव्यप्रसवक्षमतेला, प्रथम प्रथम तु म्हणशील ईऽऽ ईऽऽ ईऽऽ... पण मी प्रतिसादांचा पा-ऊस बघून, असा हसेन---''ह्ही ह्ही...!ह्ही ह्ही...!ह्ही ह्ही...!'' *(वि.अ.टु.प्र. = विडंबनाचा एक अतिटुकार प्रयत्न!! हलके घ्या आणि जमल्यास भर घाला)

3

कोणी तरी म्हटलं देवाला आता रिटायर करा मी म्हणालो नस्त्या भानगडी कशाला ? रिटायर करायला आधी त्याला कामावर कोण ठेविल ? अन्स्किल्ड लेबर ला अजकाल जॉब नाय भेटत भाउ. साधे भुकंप आणी वादळ ज्याला थांबवता येत नाहीत. आपत्ती देवाच्या कोपाने होते हे भाव थोपवता येत नाहीत त्याच्याविरुद्ध कोणी वागला तर ज्याच्या भावना काबूत रहात नाहीत असल्या मत्सरी देवाला आपण नाय कामावर ठेवणार माणुसकीच ग्रॅज्युएशन नापास झालेल्याला कोण दील काम ? त्यात पास व्हायला आधी तर्काची शाळा पास व्हावी लागते भौ दोन जमातींचे देव वेगळे असू शकत नाहीत एव्हढही त्याला कळत नाही काफिर आणी दलितांना जन्म देणारा तो महामूर्ख स्वतःच्याच हाताने हीन द

दारूच्या या गुत्त्यावरचा, गुंता काही सुटत नाही.. किती उधारी दिली तरी ही, हिशेब काही मिटत नाही.. चकन्यामधले शेंगदाणे, मी बारीक्क नजरेनं मोजतो आहे, रोज एक्केक दाणा कसा, कमी कमी भरतो आहे.. एक दिवस एकच शेंग, पाहून आमचा सरकला.. 'म्हागाई माजली न् भौ', संप्या वेटर चिरकला .. आधीच साला बायको आमची, पगार आमचा करीत नाई.. शेट्टी उधारी ठेवीत नाई, अन् आता संप्या चकनापण देत नाई.. डोक्याला हात लावून, बाटलीकडं बघत बघत.. टेबलावर उभा राहून बोलला बाब्या मोडक.. 'सरकारनं आता तरी, गरिबांकडं पाह्यल पायजे.. बीपीयल(BPL) जनतेला, दारू फुकट झालीच पायजे.. बीपीयल(BPL) जनतेला, दारू फुकट झालीच पायजे..'

कधी भास्करबुवा जे पाहू शकत नाहीत ते पाहण्याच्या प्रसंग येईल असं वाटलं नव्हतं पण म्हंटलं होऊन जाऊ दे! तेव्हा या विभागात आमच्या पदार्पणाचा प्रयत्न, त्यासाठी कारणीभूत झाली ती ही प्रेरणा आशा आहे की मूळ प्रेरणेच्या अनुषंगानेच आमचा प्रयत्न झालेला आहे. नाक्या नाक्यावर तुझा हक्क मला नाकारता येईना अड्ड्याची जुळवणी काट्याचा नायटा करतेय... मुजोरीची बारीक सयही मला दाखवता येईना परत आलेल्या पंटरांचीच सतत सालटी निघतेय... खातं होतंच कुठे?

(संदीप सलील यांची माफी मागून सगळ्या हतबल पुरुषांसाठी नवीन स्त्रीसूक्त) असतेस घरी तू जेव्हा... जीव उंदराएवढा होतो..... कुत्रं लागल्यागत मागे... मी इकडे तिकडे पळतो.... भूत पाहून बोबडी वळावी बर्फाळ तसा मी होतो... तुझी नजरच खलास करते.. अन देहच आडवा होतो........ येतात शेजारी दारापाशी.... उत्साहाने उजळती तोंडे........ कुणी हळूच डोकावले घरी.... तर त्यालाही प्रसाद मिळतो.... तव भीतीत थरथरणार्या... मज स्मरती हजार वेळा........ मार खाऊनच बाहेर पडावे... हा असाच शेवट होतो..... तू संग सखे मज काय मम गुन्हाच नक्की कसला? आयुष्याचा हा एक त्रास न कळेना कधी हा संपतो?? जरी झालो तुझाच नवरा ना शूर मी अजुनी झ

न मानला धर्म न मानली जात धरली फक्त माणुसकीची कास कारण हीच आहे माझी वाट ... बेभान उधळणाऱ्या पावसाच्या सरींनी नभी आकाशाच्या इंद्रधनुष्य उमटते माय-माउली मातीतून, मादक सुगंध दरवळतो जणू घेऊनी रूप परिसाचे, सृष्टीचे चराचर उजळिते इथे नसे कधी दुजाभाव, न कधी नरपशुंचा भेदभावाचा घाट, बरसावे आपणही कधीतरी यासवे, हाच मनी ध्यास कारण हीच आहे माझी वाट ... करुनी पैशाला श्वास, लाविली संवेदनांची वाट मारुनी ताव फुशारकीचे, समेटले सोंग सज्जनांचे घेऊनी शिक्षण इयत्तांचे, कातडे पांघरले माणुसकीचे, कातड्यालाच या लावावी आग, हाच मनी ठाव, कारण हीच आहे माझी वाट ...

आतुन बाहेर पाहू म्हणता काचेवर धुक्याचा खेळ बाहेर कशी मजबुत झालिये वहानांची पुरति भेळ पावसाचं पाणी भेळेवरती वाढवू पाहातय तिचा भाव त्यातच मधे बाइकवाला जणू फिरे पातेल्यात डाव पुढे एक छोटी गाडी गाडिवरती रांगडी घोडी ट्रॅफिक जॅम असुन सुद्धा वाट देती तिला थोडी इतक्यात तिथे एक काकु घरी पहाती फोन टाकु मागून काका म्हणती त्यांना तू चालव मी देतो टेकू मी कडेला गाडीमध्ये पार्किंग करुन बसलोय मस्त बाहेर छान भेळ जमतीये मजेमजेनी करतोय फस्त रोज त्याच तिकिटावरती चालु होतो तोच खेळ उद्या या तुंम्ही सुद्धा दोघे मिळुन खाउ भेळ ...