भयानक

विडंबन यज्ञात आमची एक शुल्लक आहुती हातात झाडू घेवुन आम्ही झाडायचो ती एका कोपर्‍याला साफ ठेवायची अन् मी दुस-या कोपर्‍याला साफ ठेवायचो झाडू सावरत झाडत असताना पुसत असतांना रस्ते प्रत्यक्षातही चकाकायचे एकमेकांना हलकेच चोरुन बघायचो मुकादमाच्या गाडीवरून कधीतरी तिची ड्यूटी बदलून गेली मी मात्र मारतो झाडू रस्त्यांवरून झाडूवाल्यासारख्या कायम...हा कोपरा ते तो कोपरा.

प्रेरणा अर्थातच मित्रवर्य नानाजी यांची रुळ व मराठी जालीय खूळ खोडी काढून आम्ही असेच बुंग्गाट सुटायचो तो त्याच्या संस्थळावर अन मी दुसर्‍याच्या संस्थळावर पहारा ठेवायचो अश्याच खोड्या काढताना निस्तारताना, कधी आय्डी शेयर करताना अजुन एक ब्लॉग आपणच काढायचा एकमेकांना सांगून खळाखळा हसायचो लिव्हरेजच्या निसरड्या वाटेवरुन कधीतरी त्याची हवा निघुन गेली मी मात्र वसुलि करत आहे अजुन सोनेरी द्र्व्याच्या अमलेत सोमवार टू रविवार

नाव खरं तर तितकंसं योग्य नाही कारण खालच्या रचनेत रूळ कुठेच येत नाहीत. पण प्रेरणा रूळ या कवितेवरून घेतली आहे ना (इतर वीसेक लोकांप्रमाणे!), म्हणून कंसात त्याच कवितेचं नाव दिलंय. काय म्हणता, मूळ रचनेचा दुवा कुठे आहे? बस्स काय, इतक्या विडंबनांत तुम्हाला सापडत नाही का? सालं सगळंच आयतं हवं आजकाल... डोक्याला डोकं लावून आम्ही बसायचो ती माझ्या उवा घ्यायची मी तिच्या उवांनी केस भरायचो डोकं खाजवत गप्पा मारत असताना कधी विचारही करायचो एकमेकांचं डोकं खाजवून द्यायचो लायसॉल लावून कधीतरी तिची केस सुधरून गेली मी मात्र बनलो आहे एकदम अभिजात विचारजंत...डोकं खाजवून खाजवून

पुन्हा एकदा कविता... आजही ती वाचयला नाही तिच्याआयला! आज सार तसच घडल, मला आजही तीची नजर चुकवुन पाणी सोडायला मिळाल आज तिच्या वागण्यात संकोच नव्हता, बेशरमेचा फायदा उचलायचा माझा निश्चय होता. तिच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती, बर होत,ती आज पण घेउन आली होती. पावसाने फारच मेहरबानी केली, अंग भिजल्यावर ती मला 'चल घेउया' म्हणाली. तेव्हापासुन नशा काही अजुन उतरली नाही, आणि माझी हरवलेली वस्त्रे अजुन मिळाली नाहीत. - फाजील मन.

अंधा-या रात्री चालत होता एक आंधळा भुकेले पोट व घेउन सुका गळा रात्र की दीवस त्याला न कळे,कसे कळणार होते डोळे आंधळे, रस्त्यावरच्या वाहनांची गती ना कळली, गतिमान गाडी त्याच्या देहावर वळली. "परमात्म्याने ही सजा का दीली?", कळायच्या आत हे,त्याची प्राणज्योत विझली. गेला मात्र स्वर्गात्,भेटला परमात्मा, दु:खी होउन 'त्याने',सोडला धरतीवर आत्मा. आंधळ्याची ती आत्मा होती तर डोळस, पाहुन धरतीवरील दु:ख झाला दु:खाचा कळस. असह्य झाल्या त्या वेदना,गेला तो वरती, म्हणे "काय पाहु ती दु:खी व लोभी धरती" परमात्मा म्हणे , "तु दु:खी खाली पण व वरती, काय कामाची तुझ्या ती सुंदर,रम्य धरती?" Note : हे अकलीचे तारे आम्ही ईयत्ता

रातराणी ? ? ? अरे बाप रे ! ! ! मोकळ्या केशसंभारांत पाठमोरी उभी ती मंद चांदण्यांत भासे रातराणी परी ती वाटे जणू बोलाविते साद देऊन मजला वाढली धडकन दिलाची पाहुनी एकान्ती तिजला विचारी मना “ काय आता करावे ” ? “ मुखचंद्रमा तरी आज पाहून यावे “. गेलो भेटण्या समीप लोक म्हणतील काय ? पाहुनी एकांती आम्हा जळतील हाय. जाऊन समीप हलकेच न्याहाळले, अन जाहला चंद्र तेजोमय नभीं s..s..s..s..s..s..s थरथरली मम काया भीतीने हाय रे दुर्दैव ! पाठमोरी सासूच् होति उभी निरंजन वहाळेकर

अगम्य असे शब्द घेऊन शब्द फाडतेस नवे नवे र ला ट, ट ला र जोडून विश्व उभारु पाहतेस नवे 'शर' शब्दांचे चालवून 'दीन' करु पाहतेस ब्रम्हचार्‍यास म्हणे शब्दाचे छल तुझे करती वेडे अनेकांस म्हणे चित्रविचित्र भाव नवे त्यांना वाटते काव्यविश्व नवे स्वप्नात देखील काव्य ते करती म्हणती डिनर करु संगे सखे पुण्यनगरी भेटू एकदा निवांत सये शब्दांच्या छलातून आयडीमागे लपलास तू वेड्यासारखा नको नको म्हणत असता केला वार तु ब्रम्हचार्‍यावर वेड्या रे शरदीनी सारखा गजब ढाहला...लपवे तोंड असे ही तो वेडे होऊन आयडी निरखे नवे नवे.. शर शब्दांचे चालवून तू 'दीन' करु पाहतेस ब्रम्हचार्‍यास म्हणे

प्रेरणा {जगातल्या सगळ्या आया आणि त्यांच्या लेकरांची माफी मागून} अलिकडे निंबोणीचे झाड राहिलेच नाही चंद्र वेडा मोबाइलच्या टॉवरमागे झोपी जाई! गाय पदपथावर, चिमणीला घरटे नाही परस ना वेली, कुठे झोपतील जाई-जुई? शाकीरा, मॅडोना, जॅक्सन यांनी गिळली अंगाई! देवकी, यशोदा नाही, आई हवी पैसेवाली हट्ट पुरविता तिची झोळी रिकामीही झाली! नको रडगाणे, हवी जाहिरातीमधली आई!

स्वप्नी निवडू धुडूम्म गाज डुडुळगावचा गोलंदाज तोराबोरा ओमरसामा काय ललाटी ओ ओ मामा गोलाबारी सुसूत्र ताडन रुजुवातीला करूण धावन शोषण भीषण पोषण वेसण धवल गिटारी कडकड मंथन तित्तिरबाला ग्रंथीलाला ग्रसनी जिव्हा कुरूप भोला यमनाला घालू तेलघडा हाका बिचारी मुकी चिडा

हे गाणे ऎका http://www.youtube.com/watch?v=IdpH69irLfk&feature=related श्रेय....मुक्तपिठ