भयानक

बावळे बुडाले धामी //एक // धडक उजागर पत्र अर्पणी गर्भवतीचे प्राक्तन चरणी माजघरातील संथ कीर्तनी हंबरले बावळेच सदनी //दोन// सप्त चरदरी भर्जर घाता चंदनरजनी विशिल्पवस्त्रा सर्जनशोधा मोडीत काढा त्रिकोणमुक्रर मृदंगढोला //तीन// भंगअपेक्षा भाळशेंदरी उपेक्षितांची उकल हावरी गोंदणनक्षी पत्तनसाक्षी निर्मितक्रीडा घायलवक्षी कोडीकलेजी प्रयासबोटा फसगत निबिडा हिरवीपर्वा अन्वयव्यर्था कशास शोधा कविताजखमी अलभ्यबाधा //चार// स्वीकृततारण पिंजणपाशी आकंठलसलस निर्मितदेशी अवतरणातून आत्ममैथुनी भोगभोगितो अनुभवकवनी बावळे बुडाल

(चाल: रेशमाच्या रेघांनी, लाल काळ्या धाग्यांनी...) लाचखोर लोकांनी, भ्रष्ट साऱ्या मार्गांनी स्वार्थासाठी कायदाही तोडीला पायबंद घालू त्यांच्या खोडीला |धृ| नवी कोरी गाडी काळ्या पैशाची भरली ती भेसळीच्या मालाची गुंड आले तडीपार, तडीपार जोडीला |१| पायबंद घालू.. जात येत विमानानं देशात, परदेशात दलालीत डल्ला मारी देशात, मायदेशात त्यांनी मायदेशाचा टॅक्स का हो बुडविला |२| पायबंद घालू.. चीड नाही त्यांना देशद्रोहाची मिरवित शेखी स्विस बँकेची घोळघालू नाती सारी भूखंडाच्या वाढीला |३| पायबंद घालू..

(चाल : संथ वाहते कृष्णामाई ....) संथ पाडते गझला बाई - गझलेवरच्या प्रतिसादांची जाणिव तिजला नाही |धृ | संथ पाडते .... कधी न कामें करी लौकर ती , कूर्मगतीने सदा करी ती ; बॉसगिरीची काही पर्वा नाही तिज ठायी |१| संथ पाडते .... कुणी पुरे ना म्हणती गझला , कुणी वर्णिती उच्च गेयता ; मात्रागणाची करून जंत्री - मोजित कुणी राही |२| संथ पाडते .... सतत चालते काव्य-टंकणी , होई न व्यनितुनी बाई शहाणी ; वाचकास ही व्हावी कैशी , सांगा सुखदायी |३| संथ पाडते ....

खुलासा : कोणत्याही जातीवर चिखलफेक करण्याचा इरादा नाही. इनो घेऊन विडंबन वाचावे ही विनंती. प्रेरणा १ , २ वडा म्हणे मढ्याला, 'भलताच खास आहे' भात आहे बासमती, त्याचीच रास आहे. केले आहे पिंड, ठेवले आहे नदीकाठी अगं म्हशी, पण त्याला शिवणार कावळाच आहे. करे कधी सव्य अन कधी अपसव्य असे ते जानवे त्याला नेहमी हवेच आहे. दानं, फळे, सुपार्‍या अन् दक्षिणा भटाला, (जाणारे)पैसेच फक्त माझे? हा शुद्ध माज आहे!

आमची प्रेरणा रेडा म्हणे वडाला "भलताच जाच आहे दोरे बरे अरे हा यमराज त्रास आहे. ने-आण मी करावी, यमभार मी वहावा तरी मजसी तो म्हणे की, "तू बावळाच आहे!" ना इंक्रिमेंट काही, ना सुट्टी घे कधी जो ऐसा गुलाम त्याला नेहमी हवाच आहे. जातो आता निघोनि धाडून मेल त्याला कैसे हरेल प्राण ? मग कोण भार वाहे ? वैविध्य वाहनाचे त्या पाहूदेच आता सांगेन जॉब माझा हा सातवाच आहे." बघा जमलंय का ते !! अवांतरः त्या 'सातवाच आहे' ला काही धक्का लावावासा वाटतच नाही, ते समस्यापूर्ती साठी दिल्यासारखं वाटतं. ;)

रोज रोज संध्याकाळी ; टिंब रंगते एक होळी आडरानी पंक्चरणार्‍या टायराची रांगोळी मर्तीकेची गर्दभे येती चढवुनी कैफ गोळी येती सारी येकजात देता एक साधी हाळी चिवडा आणि अंडी उकडली ; फेकूनी द्या ती भाजी पोळी संपवुनी चखणा आणि चोखुनी नळी गडी पहुडले तर्र झोकुनी ; हाती घेवूनी रात्र काजळी उजेड फुटतो भल्या सकाळी आड भिंतीपलीकडे ओकलेली पित्तनळी उभे रहाता पाउले पकडती दिशा वेगवेगळी ओघळे ढेरी खेळती डोळे कोशिंबीर आंधळी बंद पाकीटाला ओढ एक तारखेची आगळी दुर्दम्य घायाळ आशावाद; जात नाही कधी काळी स्पर्श पहिल्या धारेचा ;चमके मुद्रा बावळी घेताना नांदते ओठावरी नवनवी लाखावळी जीवनात रंग भरे सृजनतेची

हे आमचे मनाचे श्लोक.

विडंबनासाठी वापरलेला कच्चा माल हरवली आहे एक बिल्ली... सुगरण, परंतु चित्र- विचित्र पदार्थच रांधणारी, नांवं उच्चारतांना वाचकाची जीभ लुळी पाडणारी... हरवली आहे एक बिल्ली... शुद्धलेखनप्रेमींचं अवघं मराठी बिघडवणारी, अच्रत-बव्ल्त शब्दांची उधळण करत नाचणारी... हरवली आहे एक बिल्ली... लेखन आणि फोटोग्राफी दोन्ही सुरेख करणारी, पण न पाहिलेल्या काकीच्या आठ्वणीने हमसून रडणारी... हरवली आहे एक बिल्ली... सर्वतापी चारोळ्यांची रांगोळी काढणारी, तरण्याताठया लोकांना उगाच काका बनवणारी... हरवली आहे एक बिल्ली... स्वतःच स्वत:ला बावीस सप्तमांश म्हणवून

मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...