मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

प्रेमाची भाषा

ज्योति अळवणी ·
प्रेमाची दोघांचीच अशी भाषा असते... झुकलेल्या पापण्यात ती हळुवार रुजते... शब्दांशिवाय नकळत हृदयात उतरते... दोघांच हितगुज दोघांना सांगते! कधी ती कविता होते.. शब्दातून कागदावर उतरते... कधी गुलजार.. कधी जगजीत.. कधी मेहँदी हसन बनते; लता-आशाच्या गळयातुन... ए. आर. रेहेमानच्या संगीतातुन... अशीच ती घरंगळते; दोघांच हितगुज दोघांना सांगते... प्रेमाची भाषा स्पर्शातुन फुलते; तरीही तिला शब्दांचे ख़त-पाणी लागते... मग ती रुजुन, बहरुन, उमलते.... दोघांचे हितगुज दोघांना सांगते!
कविता
भावकविता

अंधार

मिसळलेला काव्यप्रेमी ·

सूड 20/02/2015 - 20:02
तात्या, जल्ला अंधाराबद्दल लिवलांय ओ!! आता परमेश्वर सगळीकडे असतो मग अंधार एकटा कसा राहील असा प्रश्न असेल तर मग कविच काय ते सांगू शकेल.

सूड 20/02/2015 - 20:02
तात्या, जल्ला अंधाराबद्दल लिवलांय ओ!! आता परमेश्वर सगळीकडे असतो मग अंधार एकटा कसा राहील असा प्रश्न असेल तर मग कविच काय ते सांगू शकेल.
एकटाच आहे, असतो आणि राहणार तो त्याला त्याची ना सावली, ना प्रतिबिंब ना कसला डाग, ना कुठला बट्टा सदा एकटाच, पण शाश्वत, निर्मळ . जेव्हा कुठे कोणीही, काहीही नसते, तिथे तो आपले हातपाय पसरतो.. मस्त राहतो.. . तोच त्याला घेरुन राहतो अन् तोच त्याच्यात भरुन राहतो पण शांत शांत, एकटा जरूर आहे पण एकाकी नाही तोच त्याचा सोबती, तोच त्याचा सवंगडी . तिन्ही लोकात स्वैर संचार त्याचा त्याला आमंत्रण नाही लागत आगत स्वागत नाही लागत तुम्हाला त्याची गरज असेल तेव्हा तोच येतो तुमच्याकडे तुम्हाला कुशीत घेतो त्याच्यातली शांतता जी अमर आहे, निर्व्याज, नि:स्वार्थी आहे ती तुमच्यासोबत वाटून घेतो, नि:संकोचपणे . अंधार एकटाच आहे
कविता
मुक्तक
भावकविता
शांतरस

चॉकलेटचा बंगला ऽऽ

पद्मश्री चित्रे ·

होकाका 15/02/2015 - 23:59
बोलकं गाणं. हेसुद्धा आणि मूळ गाणं सुद्धा. "ऐकदा" शब्द बहुदा चुकला असावा. तरीही छान वाटला - एक नविन अर्थ लागला - ऐक + एकदा = ऐकदा

अत्रुप्त आत्मा 16/02/2015 - 07:52
@हॅलो हॅलो करायला छोटासा फोन!! >>> +++१११ फ़क्त त्यात- "शोताशा फोन " -असे त्या चोकलेट पेक्षा गोssssड उच्चार आहेत!

होकाका 15/02/2015 - 23:59
बोलकं गाणं. हेसुद्धा आणि मूळ गाणं सुद्धा. "ऐकदा" शब्द बहुदा चुकला असावा. तरीही छान वाटला - एक नविन अर्थ लागला - ऐक + एकदा = ऐकदा

अत्रुप्त आत्मा 16/02/2015 - 07:52
@हॅलो हॅलो करायला छोटासा फोन!! >>> +++१११ फ़क्त त्यात- "शोताशा फोन " -असे त्या चोकलेट पेक्षा गोssssड उच्चार आहेत!
चॉकलेट चा बंगला अजून आठवतो का हळूच मनात खरं खरं सांगा बरं गोष्ट राहील आपल्या आपल्यात... लहानपण जर जपलं असेल . बिस्किटांची गच्ची दिसेल टॉफीच्या दारामधली झुपकेवाली खार दिसेल ... लेमनच्या खिडकीमधून . उंच उंच झोका दिसेल झोक्यावर बसलात तर मैनेचा पिंजरा दिसेल चॉकलेट डे च्या दिवशी आज पुन्हा ऐकदा बंगला दिसला तुझीच वाट पहात होतो असं म्हणून हळूच हसला ... चॉकलेट च्या या बंगल्यामध्ये तुम्ही सुद्धा जाऊन या बालपणीच्या आठवणी त फेरफटका मारून या!
कविता
भावकविता

मौनात दडले क्रौर्य

गणेशा ·

ज्ञानोबाचे पैजार 12/02/2015 - 10:12
खर सांगायच तर नाही आवडली कविता. सगळे शब्द जागेवरच आहेत. पण दोन शब्दांच्या मधला अर्थ विस्कळीत वाटतो. दोन तीन वेळा वाचल्यावर सुध्दा नेमके काय म्हणायचे आहे तेच समजले नाही. कदाचीत हा माझा सुध्दा दोश असु शकतो. पैजारबुवा,

शिवमुद्रा 12/02/2015 - 13:24
http://marathikavita-com.blogspot.in/2011/08/blog-post_3559.html http://nirajdhane.blogspot.in/2011/08/blog-post_9661.html http://mazijidda.blogspot.in/2011/11/blog-post_9228.htm २०११ चि आहे, तुमची तारिख आत्ताची ,कोन खरे कवि?

गणेशा 12/02/2015 - 13:33
मिपावर मी एकदा ही कविता दिली होती २०११ मध्ये असे वाटले आणि लिंक मिळाली सुदैवाने http://www.misalpav.com/node/17377 तरीही ही कविता मी २००७-८ मध्ये पहिल्यांदा ऑर्कुट वर टाकली होती. कम्युनिटी चे नाव : मराठी कविता आणि काव्यांजली. तसेच २००७-८ मध्ये एका स्टेज प्रोग्रॅम मध्ये ( The Creative bytes) ही कविता सादर केली होती. याउपर मध्यतंत्री १-२ वर्षे नेट वरती नसल्याने ऑर्कुट च्या लिंक माझ्याकडे नाहीत. तरी गीमेल ला २०११ आधी मी मेल केली होती का ही कविता दाखवतो. -- बाकी वाटरमार्क आणि नोंद करण्याची कवितेची मला गरज कधी वाटली नाही. जो कविता किंवा इतर चोरुन आपल्या ब्लॉग वर टाकतो त्याला ते माहीती असते. क्रियेटीव्हीटी ही महत्वाची, त्या क्रीयेटीव्हीटेचे नंतर काय होते हे पहात राहिले तर बाकीच्या नविन गोष्टींकडे लक्ष देता कसे येइल. आणि आपण या जगात कोणाकोणाला म्हणुन जाब विचारत फिरणार हा ही एक प्रश्न आहेच.

गणेशा 12/02/2015 - 13:47
तुम्ही दिलेल्या पहिल्या लिंक मध्ये माझ्या अनेक कविता आहेत आणि आई या धाग्याची कविता पाहुन खुप वाईट वाटले. http://marathikavita-com.blogspot.in/2011/08/blog-post_6471.html ह्या कविता मी दिल्लीत असताना २००७-८ साली लिहिल्या होत्या. त्या नंतर कवी ग्रेस यांनी त्या डायरीवर साईन केली होती, जेंव्हा माझी भेट त्यांच्याशी वार्‍याने हालते रान या पुस्तक प्रकाशनावेळी दादर ला झाली होती. मी माझ्या कोण येतेह गुरुवर्य ची लिंक २०११ मार्च ची मिसळपावरील दिली आहे, बघुतेक ह्या सर्व कविता मिपावरुन घेतलेलया आहेत. कारण जेव्हद्या मी येथे कविता दिल्या त्यानंतरची तेथे डेट आहे. स्वपानंचे पान मुंबई.. ही माझी आवडती कविता पण तेथे आहे, ती येथे दिली होती २०१० ला , http://www.misalpav.com/node/14296 मुल कविता २००७ ला लिहिलेली होती. आकाशातील मी घन काळा, माझी मुलगी.. या सर्व कविता माझ्या आहेत. आता लिंका देत बसत नाही.

गणेशा 12/02/2015 - 13:59
माझ्या आई नावाची कविता तेथे आहे, त्या सर्व कवितेंची हि लिंक, तेथे फक्य ३ रीच कविता आहे. ( २०११) आणि त्या आधीही त्या कविता २००७-८ ला ऑर्कुट वर होत्या. तरीही तुम्ही दिलेली कविता ह्या मी मिपावर दिलेल्या कविते नंतरच्याच आहेत. आणि त्या मिपावरुनच घेतल्या आहेत , कारण आई कवितेला प्रस्थावना मी फक्त मिपावरच दिलेल्या होतय अआणि ती तशीच तिकडे ही आहे. आई मिटलेला श्वास : संपुर्ण http://www.misalpav.com/node/17166 -- आता रिप्लाय देणे थांबवतो.. काही शंका असल्यास डायर्‍या आहेत [:)] .. या चहा प्यायला. आणि घाबरु नका, मी कविता कधीच ऐकुन दाखवत नाही.. मिपा सदश्यांना माहीती असेल, कविता ऐकवणार्‍यांचा मला खुप तिरस्कार आहे. त्यामुळॅ बिंधास्त रहा. अवांतर : शिवमुद्रा नाव छान वाटले

गणेशा 30/04/2015 - 13:17
माझ्या लक्षात नव्हते पुन्हा विचारायचे.. पाण "शिवमुद्रा" जी, आपण फक्त या एकाच धाग्याला मिपावर आता पर्यंत् प्रतिसाद दिला आहे, अआणि माझ्या खुलाशा नंतर ही काहीच बोललेला नाही.. असे का ? अवांतर : नाविन्यपुर्ण कलाकृती हा एक शिलालेखच असतो त्या कलाकाराचा.. असंख्य घाव सहन करुनही तो कधीच दुसर्‍यांच्या दिमतीला जवु शकत नाही.. नेटवर सर्रास चोरी चालते म्हणुन खरेपणा थोडाच लपवता येतो.. शेवटचाच रिप्लाय हा माझा .. कारण माझ्यच कवितेला माझेच येव्हदे रिप्लाय योग्य वाटत नाही.. काही अजुन अएन तर संदेशामध्ये बोलु

ज्ञानोबाचे पैजार 12/02/2015 - 10:12
खर सांगायच तर नाही आवडली कविता. सगळे शब्द जागेवरच आहेत. पण दोन शब्दांच्या मधला अर्थ विस्कळीत वाटतो. दोन तीन वेळा वाचल्यावर सुध्दा नेमके काय म्हणायचे आहे तेच समजले नाही. कदाचीत हा माझा सुध्दा दोश असु शकतो. पैजारबुवा,

शिवमुद्रा 12/02/2015 - 13:24
http://marathikavita-com.blogspot.in/2011/08/blog-post_3559.html http://nirajdhane.blogspot.in/2011/08/blog-post_9661.html http://mazijidda.blogspot.in/2011/11/blog-post_9228.htm २०११ चि आहे, तुमची तारिख आत्ताची ,कोन खरे कवि?

गणेशा 12/02/2015 - 13:33
मिपावर मी एकदा ही कविता दिली होती २०११ मध्ये असे वाटले आणि लिंक मिळाली सुदैवाने http://www.misalpav.com/node/17377 तरीही ही कविता मी २००७-८ मध्ये पहिल्यांदा ऑर्कुट वर टाकली होती. कम्युनिटी चे नाव : मराठी कविता आणि काव्यांजली. तसेच २००७-८ मध्ये एका स्टेज प्रोग्रॅम मध्ये ( The Creative bytes) ही कविता सादर केली होती. याउपर मध्यतंत्री १-२ वर्षे नेट वरती नसल्याने ऑर्कुट च्या लिंक माझ्याकडे नाहीत. तरी गीमेल ला २०११ आधी मी मेल केली होती का ही कविता दाखवतो. -- बाकी वाटरमार्क आणि नोंद करण्याची कवितेची मला गरज कधी वाटली नाही. जो कविता किंवा इतर चोरुन आपल्या ब्लॉग वर टाकतो त्याला ते माहीती असते. क्रियेटीव्हीटी ही महत्वाची, त्या क्रीयेटीव्हीटेचे नंतर काय होते हे पहात राहिले तर बाकीच्या नविन गोष्टींकडे लक्ष देता कसे येइल. आणि आपण या जगात कोणाकोणाला म्हणुन जाब विचारत फिरणार हा ही एक प्रश्न आहेच.

गणेशा 12/02/2015 - 13:47
तुम्ही दिलेल्या पहिल्या लिंक मध्ये माझ्या अनेक कविता आहेत आणि आई या धाग्याची कविता पाहुन खुप वाईट वाटले. http://marathikavita-com.blogspot.in/2011/08/blog-post_6471.html ह्या कविता मी दिल्लीत असताना २००७-८ साली लिहिल्या होत्या. त्या नंतर कवी ग्रेस यांनी त्या डायरीवर साईन केली होती, जेंव्हा माझी भेट त्यांच्याशी वार्‍याने हालते रान या पुस्तक प्रकाशनावेळी दादर ला झाली होती. मी माझ्या कोण येतेह गुरुवर्य ची लिंक २०११ मार्च ची मिसळपावरील दिली आहे, बघुतेक ह्या सर्व कविता मिपावरुन घेतलेलया आहेत. कारण जेव्हद्या मी येथे कविता दिल्या त्यानंतरची तेथे डेट आहे. स्वपानंचे पान मुंबई.. ही माझी आवडती कविता पण तेथे आहे, ती येथे दिली होती २०१० ला , http://www.misalpav.com/node/14296 मुल कविता २००७ ला लिहिलेली होती. आकाशातील मी घन काळा, माझी मुलगी.. या सर्व कविता माझ्या आहेत. आता लिंका देत बसत नाही.

गणेशा 12/02/2015 - 13:59
माझ्या आई नावाची कविता तेथे आहे, त्या सर्व कवितेंची हि लिंक, तेथे फक्य ३ रीच कविता आहे. ( २०११) आणि त्या आधीही त्या कविता २००७-८ ला ऑर्कुट वर होत्या. तरीही तुम्ही दिलेली कविता ह्या मी मिपावर दिलेल्या कविते नंतरच्याच आहेत. आणि त्या मिपावरुनच घेतल्या आहेत , कारण आई कवितेला प्रस्थावना मी फक्त मिपावरच दिलेल्या होतय अआणि ती तशीच तिकडे ही आहे. आई मिटलेला श्वास : संपुर्ण http://www.misalpav.com/node/17166 -- आता रिप्लाय देणे थांबवतो.. काही शंका असल्यास डायर्‍या आहेत [:)] .. या चहा प्यायला. आणि घाबरु नका, मी कविता कधीच ऐकुन दाखवत नाही.. मिपा सदश्यांना माहीती असेल, कविता ऐकवणार्‍यांचा मला खुप तिरस्कार आहे. त्यामुळॅ बिंधास्त रहा. अवांतर : शिवमुद्रा नाव छान वाटले

गणेशा 30/04/2015 - 13:17
माझ्या लक्षात नव्हते पुन्हा विचारायचे.. पाण "शिवमुद्रा" जी, आपण फक्त या एकाच धाग्याला मिपावर आता पर्यंत् प्रतिसाद दिला आहे, अआणि माझ्या खुलाशा नंतर ही काहीच बोललेला नाही.. असे का ? अवांतर : नाविन्यपुर्ण कलाकृती हा एक शिलालेखच असतो त्या कलाकाराचा.. असंख्य घाव सहन करुनही तो कधीच दुसर्‍यांच्या दिमतीला जवु शकत नाही.. नेटवर सर्रास चोरी चालते म्हणुन खरेपणा थोडाच लपवता येतो.. शेवटचाच रिप्लाय हा माझा .. कारण माझ्यच कवितेला माझेच येव्हदे रिप्लाय योग्य वाटत नाही.. काही अजुन अएन तर संदेशामध्ये बोलु
कोण येथे गुरुवर्य ? खितपत पडले शौर्य अहिंसेचे पुतळे मानतो मौनात दडले क्रौर्य झाकोळला स्पष्ट अंधार मुखवट्यात गळले धैर्य स्त्रीत्वाची ताकद जाणतो खुऱाड्यात लुटले कौमार्य घुंगूरपाण्यात डुबले नेत्र कळले कोणास सूरगांभिर्य दगडात ईश्वर जाणतो देवत्व शोधतो सूर्य भावनांचा गच्च बाजार मनात हरवले माधुर्य वैराग्यात निरपेक्षता मानतो अहंकारातून घडते कार्य ---- शब्दमेघ
कविता
भावकविता

नेहेमीची गोष्ट

ज्योति अळवणी ·
'Don't take me for granted'; तिने दम दिला 'अग? पण मी कुठे?' त्याने केविलवाणा प्रयत्न केला 'माहिती आहे मला तुझा स्वभाव... मला न विचारता... द्यायचा इतरांना भाव; एक गोष्ट लक्षात राहील तुझ्या... तर शपथ..' चिडून गेली ती आत तणतणत! कस सांगू हिला.. surprise आहे! तिचा वाढदिवस... माझ्या लक्षात आहे! एक गजरा... एक नाटक... नंतर long walk चा plan आहे... तिच्या आवडीच्या restorent मधे टेबलसुद्धा booked आहे... खरच आवडतेस ग मनापासून; विसरभोळा आहे घे सांभाळुन; संसार तुझ्याशिवाय अपुरा आहे... अस आपल् म्हणायच... खर तर मीच तुझ्याशिवाय अधूरा आहे....
कविता
भावकविता

आई ....

गणेशा ·

जयंत कुलकर्णी 05/02/2015 - 18:57
अशीच एक आठवण : बाहेर काळाकूट्ट अंधार, आत घोंगडीवर मिणमिणत्या चिमणीसमोर आईच्या कुशीत, मिचमिच्या डोळ्यांनी पहाणार्‍या, रातकिड्यांचा कर्कश्य आवाजात घाबरगुंडी उडालेल्या लहानग्याच्या अंगावर आईचा हात पडल्यावर तो निवांतपणे झोपी जाणारच........

गणेशा 05/02/2015 - 23:27
आठवणीतल्या प्रत्येक गोष्टीला लावलेली विशेषणे सुरेख.. त्यामुळे फिल येतो आहे. बाकी वरील माझी कविता आई नसणार्‍या मुलाची कहाणी सांगते आहे. बाकी तुमच्या आठवणीस माझे काही आधीचेच अनुरुप शब्द देतो आहे नयनांची दोन पिल्ले आसूसले घरटे मायेच्या छप्पराला काळजाची झुंबरे पापण्यांच्या तोरणाला अबोल आसवांची घुंगरे हरवलेल्या ह्रदयतरंगावर सूर ओळखीचे हळवे

जयंत कुलकर्णी 05/02/2015 - 18:57
अशीच एक आठवण : बाहेर काळाकूट्ट अंधार, आत घोंगडीवर मिणमिणत्या चिमणीसमोर आईच्या कुशीत, मिचमिच्या डोळ्यांनी पहाणार्‍या, रातकिड्यांचा कर्कश्य आवाजात घाबरगुंडी उडालेल्या लहानग्याच्या अंगावर आईचा हात पडल्यावर तो निवांतपणे झोपी जाणारच........

गणेशा 05/02/2015 - 23:27
आठवणीतल्या प्रत्येक गोष्टीला लावलेली विशेषणे सुरेख.. त्यामुळे फिल येतो आहे. बाकी वरील माझी कविता आई नसणार्‍या मुलाची कहाणी सांगते आहे. बाकी तुमच्या आठवणीस माझे काही आधीचेच अनुरुप शब्द देतो आहे नयनांची दोन पिल्ले आसूसले घरटे मायेच्या छप्पराला काळजाची झुंबरे पापण्यांच्या तोरणाला अबोल आसवांची घुंगरे हरवलेल्या ह्रदयतरंगावर सूर ओळखीचे हळवे
तळ्याचे नीर दर्पण | विखुरले नभांकण | वाळलेले नक्षीपर्ण | तरंगीत || ढळलेली सांजसंध्या | निजलेले सूर्यपक्षी | स्वप्नफ़ुले जागलेली | सुगंधीत || धरणीची ग्लान झोप | तार्‍यांचे सूरेल गीत | उसवले श्वासधागे | अंतरात || छतावर रातवैरी | तेवलेला ह्रदयदीप | शब्दांध झाली आसवे | आठवात || -- शब्दमेघ
कविता
भावकविता

स्त्रीजन्म हीच आहे हर स्त्रीची चूक आता

वेल्लाभट ·

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 17:33
"स्त्रीची घुसमट छान शब्दात मांडली आहे" हे बरोबरच आहे ग भावना. पण तरिही मला ही थोडी आउटडेटेड कविता वाटतेय. आजची स्त्रि आता ईतकी लाचार नाहिये तर, बर्‍यापैकी स्वयंसिद्धा झालीय. 'अरे' ला 'का रे' करण्याची धमक पण येतेय. आपले हक्क, अधिकार समजतायेत तिला बरोबर. समाजही धिम्यागतीनी का होईना पण निश्चितच बदलतोय, खरं म्हणजे स्त्रि हा बदल घडवून आणतेय. या कवितेत फारच लाचार, दुबळी, गरिब, हेल्पलेस आणि होपलेस स्त्रि रंगवलीय यार... आणि पुरुषांचे जग म्हणजे अगदी 'no woman's land' टाईप भितीदायक दाखवलय. दोन्हीही कडे टोकच गाठलय.

भावना कल्लोळ 29/01/2015 - 18:38
लोकल मध्ये कधी चुकून किवा सहकुटुंबहि पुरुष डब्ब्यात चढल्यावर तिथे आपल्यावरच रेंगाळणाऱ्या नजरा, स्थानकावर लोकलची वाट पाहत उभे असताना , बस मध्ये गर्दीच्या ठिकाणी आणि बरीच उदाहरणे देईन मी.आज हि इथली स्त्री एकटीने पुरुष डब्ब्यात चढण्याचे धाडस करणार नाही. मुंबई महानगरात रोज संध्याकाळी अश्या घटना रोज आंखो देखी आहेत. अपवाद असतील पण १०%. पण रोजच्या दिनचर्यात अश्या किती तरी नजरांचा सामना इथल्या स्त्रियांना करावा लागतो. छेडले जाणे हे क्वचित असले तरी अश्या नजरां रोज किती तरी स्त्रियांना सहन कराव्या लागतात. काहीजणी दुर्लक्ष करतात, काहीना फरक पडत नाही, काहींना असे काही असते हे कळतच नसते मुळात आणि काही ज्यात मी मोडते संताप होतो, शक्य तिथे नजरेने प्रतिकार करते, जमेल तिथे दोन लगावून हि देते पण माझा प्रश्न मुळात हाच कि का? तुमच्यासारखीच एक माणुस म्हणुन नाही पाहू शकत का? स्त्री आहे म्हणुन का या नजरा सहन करायच्या. स्त्री स्वयंसिद्धा झाली आहे, निर्भर आहे पण म्हणुन का हि मानसिकता बदलणार आहे का? परत मी सगळेच असे आहेत असे म्हणत नाही आहे पण किती हि पुढारले असले तरी त्यांच्यातला हा "पुरुष" ज्या दिवशी बदलेल तो सुदिन.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:02
+१.. हेच म्हण्ते ग. पण पुरुषी मानसिकतेवर हि कविता काहिच भाष्य करत नाहीये. आणि किती सरसकटिकरण केलय. आणि वर परत 'स्त्रि जन्म हीच आहे चूक...' वगैरे आणखीन मानसीक खच्चीकरण. म्हणजे कवीचा हा उद्देश्य नाहिये ग, पण ध्वनित होतोय तसाच. या छापाच्या कवितांमुळे संतापानी पेटून उठणं वगैरे तर राहू द्यात बाजुलाच पण निरर्थक संशयाच वातावरणच निर्माण व्हायच.

बॅटमॅन 29/01/2015 - 18:43
कोण हा भल्या? तदुपरि शेवटचे वाक्य वाचून "वयं युष्माकं के?" नामक चित्रपटातील "हे राम, युवतीनां एतद्युगम्" नामक गाण्याची आठवण झाली. ("वयं युष्माकं के" प्रेमी) बॅटमॅन.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 18:54
'भल्या'च सोडा हो. पण हे असं 'हल्या'सारख एक-एकटं किती दिवस हवाबाण किंवा हवागोळे म्हणा सोडत राहणार... कल्जि वटते...

बॅटमॅन 29/01/2015 - 18:59
कल्जि स्वतःपुरती ठेवा हो. अम्चि कल्जि कर्न्रे समर्त अहेत. शेवटी हवाबाण वा हवागोळे सोडणं हे कॉमनच आहे. एकटं काय अन दुकटं काय. तस्मात कल्जि वतयचि असेल त्र हव्बन सोदन्यचि वतवि. एकत्य-दुकत्यचि नहि.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:07
पटल... पण सतत असे एकाक्शरी प्रतिसाद कॉपी-पेस्ट करण्यापेक्शा काहितरी ठोस अभिप्रेत आहे तुमच्याकडून. ठ्ठो म्हणजे अति झालं न हसू आलं .. आय मीन, हसू पण येत नाही ईतकं फुसकं झालय. अवांतर : चला, आमचा विकेंड सुरु!!!

सूड 29/01/2015 - 17:55
फारच जनरलायझेशन केलंय!! 'जळ्ळा मेला पुर्षाचा जल्म' टाईप प्रतिक्रिया टायपायला लागाव्या अशी उदाहरणे अजिबात आलेली दिसत नाहीत किंवा चान चान लिहायचं म्हणून लिहीलंय.

वेल्लाभट 29/01/2015 - 18:05
असे प्रतिसाद अपेक्षित होतेच. 'स्वप्नांची राणी' कतारात राहता तुम्ही. तुमच्याइथे शिरच्छेदाच्या वगैरे शिक्षा असतात असं 'ऐकून' आहे. इथे तसं काही फारसं नसतं. काही अंशी मान्य करतो तुमचं की अगदी इतकी अवस्था मुळीच नाही. जनरलायझेशन झालंय इत्यादी. मान्य. एवढच सांगतो की गर्दीच्या ठिकाणी मुलींकडे/बायकांकडे आसपासची उपस्थित मंडळी कशी बघतात हे मी जेंव्हा बघतो तेंव्हा मी जे म्हटलंय तेच मला वाटतं. बाकी चालूदे पानिपत.

पैसा 29/01/2015 - 19:50
असे अनुभव येतात. बलात्कार, स्त्रीभ्रूणहत्या थांबल्याचं ऐकू येत नाही, बातम्या येतच असतात. तरी एकीकडे लग्नाला मुली मिळत नाहीत अशीही तक्रार ऐकू येते आहे. विरोधाभास सगळीकडे. सुवर्णमध्य कधी साधला जाईल?

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:56
कतारात असले तरि सुरुवातीची वर्ष हे सगळे अनुभव घेत भारतातच काढलेली आहेत. पण या नजरांचा, नको तिथे स्पर्शान्चा मी सामना करत असताना त्या गर्दीतून कधीही कोणतीही मदत मिळालेली नाहिये मला. बर...मदतीची अपेक्षाही नाही पण त्या गर्दीतून एकहि ओळ 'पुरुषा तुझ्या जन्माची बाळग लाज आता'अशी येऊ नये....? म्हणजे त्या गर्दीचा तुम्ही एक हिस्सा आहात आणि तरीही त्या स्त्रिनेच स्वत:चा जन्म हीच चूक इतकी अगतिकता सहावि?? बाकी, हल्ली असल्या विषयांवरुन पानीपत होत नाही मिपावर. आणि पर्सनली घेऊ नका प्लीज.

वेल्लाभट 29/01/2015 - 20:03
मी पर्सनली घेत नाहीच. पण तुम्ही 'लिटरली' घेतलंत ! 'स्त्रीजन्म हीच चूक' हा उद्वेगजन्य उपहास आहे; शेरा किंवा मत वगैरे नाही. त्यामुळे त्याचा शब्दार्थ नका ना घेऊ. मग कळेल काय म्हणायचं आहे ते.

सुचेता 29/01/2015 - 20:03
समजतोय ग तुला काय म्हणायचेय ते, आणि सुवर्णमध्य साधला जाईल तो सुदिन

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 20:16
कवी ची प्रतिभा आणि कोणाच्या मनात कधी काय विचार यावेत आणि ते कसे व्यक्त व्हावेत याबद्दलचा तुमचा पूर्ण अधिकार मला मान्य आहे इतकेच सांगून मी माझ्यातर्फे काही वाद सुरु होत असेल तर त्यावर पडदा टाकते. आणि हवाईझादा पहायला जाते. ओपन फोरम वर व्यक्त व्हायचा माझाहि अधिकार आहेच मुळी!!!

बॅटमॅन 30/01/2015 - 14:47
नै म्हणजे तुमचे सगळे अधिकार मान्य आहेत. पणः आगंतुक भोचक सल्ला मोड ऑन> हवाईज़ादा हा पिच्चर बघू नका. वायझेड थीम आहे पिच्चरची. आगंतुक भोचक सल्ला मोड ऑफ>

बॅटमॅन 30/01/2015 - 17:16
हम्म....पहा आणि परीक्षण लिहा म्हणजे 'व्हाय शुड आय सफर अलोन' चे उत्तरही स्वतःच देऊ शकाल. तदुपरि काही माहिती देत आहे. तुम्हांला वा अजून कुणाला अगोदर माहिती असेलही पण जनहितार्थ इ. जारी. तळपद्यांनी जे कै उडवले ते बलूनछाप होते. राईट बंधूंचे क्रेडिट हे की त्यांनी 'हेवियर दॅन एअर' विमान उडवले. एरवी जडपणामुळे जे हवेत उडू शकणार नाही असे विमान त्यांनी इंजिनाच्या जोरावर हवेत उडवले. 'लाईटर दॅन एअर' असलेले बलूनसारखे प्रकार अगोदरपासूनच अस्तित्वात होते. आणि भारतातही बलून उडवणारे तळपदे हे पहिले नव्हेत. त्यांची बातमी १८९५ ची आहे, तर १८८०-८५ च्या आसपास गुजरातेत एकाने तसे बलून उडवल्याचेही वाचले आहे. त्यामुळे कशालाच कसलाही आधार नाही.

एस 30/01/2015 - 15:11
कवितेच्या भाव्यार्थाशी सहमत आहे. बर्‍याचदा अशा प्रवृत्तींचा विषाद वाटतो. मानवजातीचा एक हिस्सा म्हणून मला व्यक्तिशः कधीकधी शरम वाटते समाजाच्या या बिनचेहर्‍याच्या गर्दीच्या वागणुकीची.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 17:33
"स्त्रीची घुसमट छान शब्दात मांडली आहे" हे बरोबरच आहे ग भावना. पण तरिही मला ही थोडी आउटडेटेड कविता वाटतेय. आजची स्त्रि आता ईतकी लाचार नाहिये तर, बर्‍यापैकी स्वयंसिद्धा झालीय. 'अरे' ला 'का रे' करण्याची धमक पण येतेय. आपले हक्क, अधिकार समजतायेत तिला बरोबर. समाजही धिम्यागतीनी का होईना पण निश्चितच बदलतोय, खरं म्हणजे स्त्रि हा बदल घडवून आणतेय. या कवितेत फारच लाचार, दुबळी, गरिब, हेल्पलेस आणि होपलेस स्त्रि रंगवलीय यार... आणि पुरुषांचे जग म्हणजे अगदी 'no woman's land' टाईप भितीदायक दाखवलय. दोन्हीही कडे टोकच गाठलय.

भावना कल्लोळ 29/01/2015 - 18:38
लोकल मध्ये कधी चुकून किवा सहकुटुंबहि पुरुष डब्ब्यात चढल्यावर तिथे आपल्यावरच रेंगाळणाऱ्या नजरा, स्थानकावर लोकलची वाट पाहत उभे असताना , बस मध्ये गर्दीच्या ठिकाणी आणि बरीच उदाहरणे देईन मी.आज हि इथली स्त्री एकटीने पुरुष डब्ब्यात चढण्याचे धाडस करणार नाही. मुंबई महानगरात रोज संध्याकाळी अश्या घटना रोज आंखो देखी आहेत. अपवाद असतील पण १०%. पण रोजच्या दिनचर्यात अश्या किती तरी नजरांचा सामना इथल्या स्त्रियांना करावा लागतो. छेडले जाणे हे क्वचित असले तरी अश्या नजरां रोज किती तरी स्त्रियांना सहन कराव्या लागतात. काहीजणी दुर्लक्ष करतात, काहीना फरक पडत नाही, काहींना असे काही असते हे कळतच नसते मुळात आणि काही ज्यात मी मोडते संताप होतो, शक्य तिथे नजरेने प्रतिकार करते, जमेल तिथे दोन लगावून हि देते पण माझा प्रश्न मुळात हाच कि का? तुमच्यासारखीच एक माणुस म्हणुन नाही पाहू शकत का? स्त्री आहे म्हणुन का या नजरा सहन करायच्या. स्त्री स्वयंसिद्धा झाली आहे, निर्भर आहे पण म्हणुन का हि मानसिकता बदलणार आहे का? परत मी सगळेच असे आहेत असे म्हणत नाही आहे पण किती हि पुढारले असले तरी त्यांच्यातला हा "पुरुष" ज्या दिवशी बदलेल तो सुदिन.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:02
+१.. हेच म्हण्ते ग. पण पुरुषी मानसिकतेवर हि कविता काहिच भाष्य करत नाहीये. आणि किती सरसकटिकरण केलय. आणि वर परत 'स्त्रि जन्म हीच आहे चूक...' वगैरे आणखीन मानसीक खच्चीकरण. म्हणजे कवीचा हा उद्देश्य नाहिये ग, पण ध्वनित होतोय तसाच. या छापाच्या कवितांमुळे संतापानी पेटून उठणं वगैरे तर राहू द्यात बाजुलाच पण निरर्थक संशयाच वातावरणच निर्माण व्हायच.

बॅटमॅन 29/01/2015 - 18:43
कोण हा भल्या? तदुपरि शेवटचे वाक्य वाचून "वयं युष्माकं के?" नामक चित्रपटातील "हे राम, युवतीनां एतद्युगम्" नामक गाण्याची आठवण झाली. ("वयं युष्माकं के" प्रेमी) बॅटमॅन.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 18:54
'भल्या'च सोडा हो. पण हे असं 'हल्या'सारख एक-एकटं किती दिवस हवाबाण किंवा हवागोळे म्हणा सोडत राहणार... कल्जि वटते...

बॅटमॅन 29/01/2015 - 18:59
कल्जि स्वतःपुरती ठेवा हो. अम्चि कल्जि कर्न्रे समर्त अहेत. शेवटी हवाबाण वा हवागोळे सोडणं हे कॉमनच आहे. एकटं काय अन दुकटं काय. तस्मात कल्जि वतयचि असेल त्र हव्बन सोदन्यचि वतवि. एकत्य-दुकत्यचि नहि.

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:07
पटल... पण सतत असे एकाक्शरी प्रतिसाद कॉपी-पेस्ट करण्यापेक्शा काहितरी ठोस अभिप्रेत आहे तुमच्याकडून. ठ्ठो म्हणजे अति झालं न हसू आलं .. आय मीन, हसू पण येत नाही ईतकं फुसकं झालय. अवांतर : चला, आमचा विकेंड सुरु!!!

सूड 29/01/2015 - 17:55
फारच जनरलायझेशन केलंय!! 'जळ्ळा मेला पुर्षाचा जल्म' टाईप प्रतिक्रिया टायपायला लागाव्या अशी उदाहरणे अजिबात आलेली दिसत नाहीत किंवा चान चान लिहायचं म्हणून लिहीलंय.

वेल्लाभट 29/01/2015 - 18:05
असे प्रतिसाद अपेक्षित होतेच. 'स्वप्नांची राणी' कतारात राहता तुम्ही. तुमच्याइथे शिरच्छेदाच्या वगैरे शिक्षा असतात असं 'ऐकून' आहे. इथे तसं काही फारसं नसतं. काही अंशी मान्य करतो तुमचं की अगदी इतकी अवस्था मुळीच नाही. जनरलायझेशन झालंय इत्यादी. मान्य. एवढच सांगतो की गर्दीच्या ठिकाणी मुलींकडे/बायकांकडे आसपासची उपस्थित मंडळी कशी बघतात हे मी जेंव्हा बघतो तेंव्हा मी जे म्हटलंय तेच मला वाटतं. बाकी चालूदे पानिपत.

पैसा 29/01/2015 - 19:50
असे अनुभव येतात. बलात्कार, स्त्रीभ्रूणहत्या थांबल्याचं ऐकू येत नाही, बातम्या येतच असतात. तरी एकीकडे लग्नाला मुली मिळत नाहीत अशीही तक्रार ऐकू येते आहे. विरोधाभास सगळीकडे. सुवर्णमध्य कधी साधला जाईल?

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 19:56
कतारात असले तरि सुरुवातीची वर्ष हे सगळे अनुभव घेत भारतातच काढलेली आहेत. पण या नजरांचा, नको तिथे स्पर्शान्चा मी सामना करत असताना त्या गर्दीतून कधीही कोणतीही मदत मिळालेली नाहिये मला. बर...मदतीची अपेक्षाही नाही पण त्या गर्दीतून एकहि ओळ 'पुरुषा तुझ्या जन्माची बाळग लाज आता'अशी येऊ नये....? म्हणजे त्या गर्दीचा तुम्ही एक हिस्सा आहात आणि तरीही त्या स्त्रिनेच स्वत:चा जन्म हीच चूक इतकी अगतिकता सहावि?? बाकी, हल्ली असल्या विषयांवरुन पानीपत होत नाही मिपावर. आणि पर्सनली घेऊ नका प्लीज.

वेल्लाभट 29/01/2015 - 20:03
मी पर्सनली घेत नाहीच. पण तुम्ही 'लिटरली' घेतलंत ! 'स्त्रीजन्म हीच चूक' हा उद्वेगजन्य उपहास आहे; शेरा किंवा मत वगैरे नाही. त्यामुळे त्याचा शब्दार्थ नका ना घेऊ. मग कळेल काय म्हणायचं आहे ते.

सुचेता 29/01/2015 - 20:03
समजतोय ग तुला काय म्हणायचेय ते, आणि सुवर्णमध्य साधला जाईल तो सुदिन

स्वप्नांची राणी 29/01/2015 - 20:16
कवी ची प्रतिभा आणि कोणाच्या मनात कधी काय विचार यावेत आणि ते कसे व्यक्त व्हावेत याबद्दलचा तुमचा पूर्ण अधिकार मला मान्य आहे इतकेच सांगून मी माझ्यातर्फे काही वाद सुरु होत असेल तर त्यावर पडदा टाकते. आणि हवाईझादा पहायला जाते. ओपन फोरम वर व्यक्त व्हायचा माझाहि अधिकार आहेच मुळी!!!

बॅटमॅन 30/01/2015 - 14:47
नै म्हणजे तुमचे सगळे अधिकार मान्य आहेत. पणः आगंतुक भोचक सल्ला मोड ऑन> हवाईज़ादा हा पिच्चर बघू नका. वायझेड थीम आहे पिच्चरची. आगंतुक भोचक सल्ला मोड ऑफ>

बॅटमॅन 30/01/2015 - 17:16
हम्म....पहा आणि परीक्षण लिहा म्हणजे 'व्हाय शुड आय सफर अलोन' चे उत्तरही स्वतःच देऊ शकाल. तदुपरि काही माहिती देत आहे. तुम्हांला वा अजून कुणाला अगोदर माहिती असेलही पण जनहितार्थ इ. जारी. तळपद्यांनी जे कै उडवले ते बलूनछाप होते. राईट बंधूंचे क्रेडिट हे की त्यांनी 'हेवियर दॅन एअर' विमान उडवले. एरवी जडपणामुळे जे हवेत उडू शकणार नाही असे विमान त्यांनी इंजिनाच्या जोरावर हवेत उडवले. 'लाईटर दॅन एअर' असलेले बलूनसारखे प्रकार अगोदरपासूनच अस्तित्वात होते. आणि भारतातही बलून उडवणारे तळपदे हे पहिले नव्हेत. त्यांची बातमी १८९५ ची आहे, तर १८८०-८५ च्या आसपास गुजरातेत एकाने तसे बलून उडवल्याचेही वाचले आहे. त्यामुळे कशालाच कसलाही आधार नाही.

एस 30/01/2015 - 15:11
कवितेच्या भाव्यार्थाशी सहमत आहे. बर्‍याचदा अशा प्रवृत्तींचा विषाद वाटतो. मानवजातीचा एक हिस्सा म्हणून मला व्यक्तिशः कधीकधी शरम वाटते समाजाच्या या बिनचेहर्‍याच्या गर्दीच्या वागणुकीची.
प्रत्येक नजर वाटे धरतेच डूख आता स्त्रीजन्म हीच आहे हर स्त्रीची चूक आता ||धृ|| हक्क कितीक आले आरक्षणेही आली आणि वेगळेपणाची मग लक्षणेही आली गर्दीत पुरुषांच्या कोंडतो श्वास येथे एकटेपणात होतो भलताच भास येथे शोधता स्नेह नयनी दिसतेच भूक आता कळपात श्वापदांच्या गत होई जी हरणाची होते तशी अवस्था अन भीती ही मरणाची एकही भला चेहरा ना वाटतो आधार सर्वांसमक्ष येथे घडतोही अत्याचार सगळा समाज वाटे झालाय मूक आता प्रत्येक नजर वाटे धरतेच डूख आता स्त्रीजन्म हीच आहे हर स्त्रीची चूक आता - अपूर्व ओक
कविता
समाज
भावकविता
करुण

हृदयाचा फोन

महेश अशोक खरे ·

महेश अशोक खरे 27/01/2015 - 17:11
खमक्याभाऊ धन्यवाद ! ज्याला मिळत नाही कधी पाठीवर कौतुकाची थाप त्याने गेल्या जन्मी नक्की केले कोणतेतरी घोर पाप

महेश अशोक खरे 27/01/2015 - 17:11
खमक्याभाऊ धन्यवाद ! ज्याला मिळत नाही कधी पाठीवर कौतुकाची थाप त्याने गेल्या जन्मी नक्की केले कोणतेतरी घोर पाप
व्हॉटस् ऍपवर एक हिंदी मुक्तकाव्य आलं होतं. आवडलं. वाटलं, हे मराठीत असेल तर छान होईल.
कविता
भावकविता

अर्घ्य

विशाल कुलकर्णी ·

एस 26/01/2015 - 14:17
मिपावरील ही पहिली कविता आहे जिची वाचनखूण मी साठवली आहे. बर्‍याच उशिराने पाहिली. सुंदर!

एस 26/01/2015 - 14:17
मिपावरील ही पहिली कविता आहे जिची वाचनखूण मी साठवली आहे. बर्‍याच उशिराने पाहिली. सुंदर!
झळ उन्हाची येते लेवून गतकाळातील 'आठवकळा' ते दिवस नेटके होते अन रात्री उलगडलेल्या... मी तुला, तू मजला ... हलकेच पुन्हा आठवतो विस्मृतीच्या क्षणांसाठी कण कण साठवतो .... हळुवार पुन्हा मी हसतो त्या हसण्यावर ती रुसते बट केसांची नकळत, त्या गालावर रस्ता चुकते तो थेंब चिंब ओलेता ... हलकेच चुकार ओघळतो मी शुष्क कोरडासा, तो मला भिजवूनी जातो प्राजक्त कधी परसातला खांद्यावर ठेवतो डोके दरवळताना जाई-जूई, हळुच घेती व्याकुळ झोके तो स्पर्श चंदनी स्पंदनांचा हृदयाशी गुजगोष्टी करतो विसरताना मी तूला, आठवांचे 'अर्घ्य' देतो . विशाल
कविता
भावकविता
Subscribe to भावकविता
© 2026 मिसळपाव