भावकविता

काव्याचा ब्लॉग दुवा हा || शिवराय बोलले आज || वेळ आहे का थोडा चार शब्द सांगायचेत राहवत नाही म्हणून काही जबाब मागायचेत आधी आभार मानतो मोठं केलत मला पण खरंच सांगतो तुम्ही खोटं केलत मला अवघ्या तुमच्या जीवनात व्यापून टाकलत मला मनात सोडून सगळीकडे छापून टाकलत मला नाव माझं घेतलत सण माझे केलेत माझे छावे म्हणून राडे सुद्धा केलेत एवढ्यावर थांबला नाहीत मला देवासोबत बसवलत वाईट वाटतंय म्हणताना पण तुम्ही मला फसवलत माझे विचार घेतले नाहीत माझे आचार घेतले नाहीत चरित्र माझं ओरबाडलत पण त्याचे सार घेतले नाहीत नुसते प्रताप आठवू नका

महाराष्ट्रात मराठी चित्रपट सिनेमागृहात प्राइम टाइम ला दाखवणे चित्रपटगृहांना अनिवार्य करण्यात आले ही बातमी वाचली. ट्विटरवर या विरोधातील पोस्ट्स मुळे का होईना #Marathi ट्रेंडिंग झालं.

नेहमीच विचारजन्य, चिंतनजन्य साहित्यच का मिपा वर पोस्ट करावं म्हटलं... आज वैताग आलाय, कंटाळा आलाय, अशात काही सुचतं का बघावं म्हटलं... यमक जुळतं का बघावं म्हटलं... तर ही घ्या एक ओढून ताणून जिलबी सगळे जसे सोडतात तशी आपण एक सोडायचीच आज काहीही झालं तरी एक जिलबी पाडायचीच कुणी म्हटलंय भावना इस्त्रीमधेच शोभतात आणि असल्या तरीही म्हटलं आज इस्त्री मोडायचीच आठवणींना चाळवायचं, भविष्याला आळवायचं कशीतरी मनावरची एक खपली काढायचीच अनेक विचार कीबोर्डवरती रेंगाळलेले होते एंटर मारून म्हटलं मी आज भिंत तोडायचीच होईल बहुदा पानिपत,

नकोस टाकू कटाक्ष तिरपा मोहकसा ग पुन्हा पुन्हा - नकोस करू गर्व रुपाचा ठुमकत मिरवत पुन्हा पुन्हा - घमेंड तुजला रूपगर्विते दाखवी आरसा पुन्हा पुन्हा - नित्य आवडे आत्मस्तुती मनास कशी पुन्हा पुन्हा - डोळे अमुचे आहेत म्हणुनी रुपडे बघतो पुन्हा पुन्हा - आम्ही नसतो डोळेही नसते विचार कर ग पुन्हा पुन्हा .. !

काव्याची मूळ प्रेरणा ही डीज्जे बिज्जे विषय चालू केले, तर त्यावर एक भजन कम गाणं सुचलंय. बघा कसं वाटतं. चाल तीच; चिपकाले फेविकॉलसे वाली. हसत घ्या. संदर्भ लागण्यासाठी मूळ ओळी कंसात दिल्या आहेत. रस्त्यावर ज्या त्या बघा मंडप उभारले (अंगडाईया...) रुपात देणगीच्या किती पैसे काढले (उह आह...) आता आला तो दिवस (मै तो चलू...) फेडू सारे हो नवस (की मच जाए...) भक्तांच्या भेटीला बाप्पा बघा आले (होश वाले भी...) आले आले रे.....

लयास गेले कधीच ते रामराज्य ह्या भूमीवरचे आता इथल्या रामातही काही उरला नाही राम .. रावण पैदा झाले इथे सीताही जिकडे तिकडे वानरसेना बहुत जाहली म्हणती न कुणि राम राम .. संकटात जरि असते सीता मदतीला कुणि धावत नाही आता इथल्या सीतेलाही शोधत नाही कुठला राम .. महिमा कलीयुगाचा ऐसा मिळून राहती रावण राम सीता रडते धाय मोकलुन झाले सगळे नमक हराम .. .

अलीकडे घरी जाताना तसे काही न्यायचे नसतेच...... तेव्हा आराम खुर्चीसाठी पार्ले पुडा, शिलाई मशीनसाठी बॉबीन, पडक्या दातांसाठी चिंचाबोरे, अन मांजरी साठी दूध, इतकेच किडूकमिडूक.... पण .... अलीकडे 'घरी' जातोच कुठे आपण?

ही पोर ( कविता) रूसली म्हणून खरडलेय काहीतरी .. कुठूनी उतार नाही कुठूनी चढाव नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना वाव नाही तोच तोच दिवस रोज विसाव्याची बात नाही गंधाळिल्या मोग-याची पुन्हा तशी रात नाही साचलेल्या पाण्याला या कुठूनी प्रवाह नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना वाव नाही उन्हाने जो गेला पारा आरशाला भाव नाही आठवांची सांज होई आसवांचा ठाव नाही खुलले ना शेर अता गझलेला दाद नाही हरविले शब्द तिचे तिची तिला याद नाही याद नाही दाद नाही कवितेला नांव नाही रूसली ही पोर तिच्या भावनांना

आज तुकाराम बीज.

दोघांनाही पाउस आवडतो; त्याला खिडकीतुन तिला गच्चितुन... दोघांनाही थंडी आवडते; त्याला दुलईतुन... तिला धुक्यातून.... मंद हलके गझलचे सुर... त्याच्या खोलीतुन.... तिच्या गाडीतून... पावसाळी संध्याकाळची गरम भजी... त्याला स्वयंपाकघरातून... तिला टपरीतुन... ठेल्यातुन... मॉल मधल shopping त्याच! रोडसाइडवर प्रेम तिच.... 5star च dinner? चल घेऊ दोघे आपण... पाव भाजी, पाणी पूरी आणि फालूदा घेऊ या आपण? तरीही.... तिच मोहक हसण... आणि त्याच अजूनही... अह... कायमच... घायाळ होण....