घेतली मिठीत आम्ही मेघातली त्या वीज ती ठाउक हे होते जरी की आंम्हास हो जाळेल ती जाळणे हे काम तिचे तक्रार नाही आंम्हास हो घेतली होती मिठीत कौतुक त्याचे आंम्हास हो चटका जरी बसला असा पण हौस नव्हती भागली फिरुनी पुन्हा मिठीत आंम्ही वीज होती घेतली

आमची प्रेरणा धोंडोपंतांची सुरेख गझल स्वप्न भेटण्याची काय पण ही रीत आहे? बुकलुनी म्हणते वरी ही प्रीत आहे आज पण घेऊन झाडू स्वागताला बायको अमुची उभी वस्तीत आहे राहिली आता न मजला शुध्द साधी मोडले पेकाट मी निपचीत आहे आठवण गेली तुझी चुकवून ठोका मी पुन्हा आता तिच्या धास्तीत आहे "केशवा"पुन्हा नको ते स्वप्न पाहू कालचा इतिहास हा स्मृतीत आहे ----केशवसुमार

(छंदात छंद तो प्रवासछंद, फिरण्या मन हे उल्हासिते ! ) चालः राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी ! -------------------------------------------------- छंदात छंद तो प्रवासछंद, फिरण्या मन हे उल्हासिते ! घेऊन बॅग, विसरुनी काम, ही वर्षा सहल सजते ! त्या सहलीच्या या आठवणींची गुंजी सतत राही ! आम्ही हो प्रवासी, सृष्टिचे आम्ही हो प्रवासी !! पावसाचा हा शिडकावा सकाळी लवकर निघताना ! ओल्या चिंब कपडयानी गाडीमध्ये बसताना !! हा दरवळणारा गंध मैत्रिचा मस्ती भरपुर होई !

("सोळावं वरीस धोक्याचं" या लावणीवरून स्फूर्ती घेऊन,) मिपावर लिहीणं धोक्याचं गं, मिपावर लिहीणं धोक्याचं || कथा-लेख मी कसा लिहू? प्रवासवर्णन कसा करू? जागोजागी उभे "समीक्षक", निशाण बांधून मोक्याचं | मिपावर लिहीणं धोक्याचं गं, मिपावर लिहीणं धोक्याचं || ओढ लागली खरडीची धम्या-डॉन्याच्या गंमतीची इनोबाही इथे नाचतो, बँडेज सावरत गुढघ्याचं | मिपावर लिहीणं धोक्याचं गं, मिपावर लिहीणं धोक्याचं || तात्याची खादाडी खरी वरदा टाईम-पास करी नाना चेंगट गुह्य उकलती, "समभागां"च्या मटक्याचं | मिपावर लिहीणं धोक्याचं गं, मिपावर लिहीणं धोक्याचं || चतुरंगाची बुद्धिबळं विजुभाऊचं स्वप्न खुळं स्वातीबाई कट्लेट तळते,

आयुष्यात केव्हातरी मुखवटे चढवावे लागतात रंगलेल्या तोंडाचे मुके घेतल्यावर भंगलेल्या तोंडाचेही मुके घ्यावे लागतात मी असा असतानाही मी तसा आहे ह्याचं नाटक करावं लागतं पण मग हे नाटकच आहे हे विसरून कसं चालेल? कसले कसले असले तसले झाले की मग असले तसले कसले कसले होतात आणि मग मी माझ्याच हिंमतीवर आलो आणि माझ्याच हिंमतीवर रहाणार असे म्हणताना ही हिंमत तात्पुर्ती आहे हे विसरून कसं चालेल? अंधार दूर करणारा प्रकाश पाहून कंदीलाचे आभार मानावे लागतात पण मग कंदील हातात धरून प्रकाश दाखवणाऱ्याला विसरून कसं चालेल? गेले ते गेले आणि राहीलेले पण जाणार असे म्हणताना आपण पण राहील्यातले आहो हे विसरून कसं चालेल? ज

प्रदीप कुलकर्णी ह्यांची '...मी खरा की तू खरा?' ही अप्रतिम गजल अनेक प्रश्न उभे करुन गेली आणि त्या प्रश्नांना वाचा फुटली ह्या काव्यातून! ........................................ ...मी खरा की तू खरा ? ........................................ बॉस मज माझा विचारी - मी खरा की तू खरा ? ही पुरे झाली 'हुशारी' - मी खरा की तू खरा ? मध्यरात्री काल मी जे काम त्याचे उपसले... आज तो म्हणतो दुपारी - मी खरा की तू खरा ? उत्तराची मेल नाही धाडता आली मला... प्रश्न आला तोच भारी - मी खरा की तू खरा ? शेवटी घोळात मी!