पायवाट म्हणाली, "सांभाळ! अनवाणीच आहेस ठाऊक नाही मुक्काम तुला. प्रश्न सुरवातीला नसतोच, ते येतात तेव्हा उत्तरांचा शोध सुरू होतो, वाटेकडं दुर्लक्ष होतं..." वाट राखणं हे तर जगणं, अन्यथा सारेच प्रवास महामार्गी! "महामार्गाचं बरं असतं, तो बदलतो माझं तसं नसतं मी मातीचीच असते. अनवाणी चालताना पाय मळतील म्हणून सांगतेय..." चालताना केव्हा तरी वाट सुटली, भरकटली आता पायाखाली केवळ माती अन मातीच आहे मी चालतोच आहे... 'मातीचे पाय'चा दागिना मिरवत!

क्षणांत खाली क्षणांत वरती श्वास झुलतो झुल्यावरी आभासांच्या मागे भिरभिर मन झाले गं भिंगोरी.. खळबळ मनांत धडधड उरांत चाहूल ही हृदयांतरी कधी आकाशी कधी जळाशी पाऊल माझे अधांतरी कशी आवरू कशी सावरू साद घालते कुणीतरी क्षणांत येथे क्षणांत तेथे चित्त नसे थार्‍यावरी किती करावे नवे बहाणे नशा चढावी मनावरी उगा रूसावे उगा हसावे राग लटका कधीतरी ओढ लागुनी स्पंद रूजावे माझ्या उरीचे तुझ्या उरी सोन स्वरांनी गीत सजावे प्रित फ़ुलावी जन्मांतरी - प्राजु

मंडळी आजही आम्ही बुधवार सत्कारणी लावण्यासाठी आलो. पण ४ दिवसाच्या सक्तिच्या उपासामुळे आमची अवस्था काहीशी अशी झाली आहे. सांगा आता काय करायचे? लेखन विपुल आहे, पण पेच हाच आहे हातात लेखणीही, पण दौत आत आहे येईल कुठून उर्मी,जर बार ड्राय आहे आरक्त वारुणीही, फक्त दोन पेग राहे मध्येच येई पोलिस, बाजार बंद होतो राजास सामिषाच्या, मोताद होई अंडे जाई फिरुन तेथे,पण निराळेच थेर मुजर्‍यास नेहमीच्या,आचारबंदी आहे उत्साहपूर्ण बुधवार, येई पुन्हा पुन्हा का? आजच करा हवे ते, उद्या गुरुवार आहे

ये बाहुपाशी हलकेच प्रियवरा राजसा, का असा, दुर तू जाशी? सखया तू येना जवळ लवकरी बघ रे कधीची चांदरात झाली ! मिठीत तुझीया रे स्वर्ग साती नाते अपुले, जणु मीन जळाशी, तु घेना मज कुशीत झडकरी प्रीतीची ज्वाला मनी भडकली ! विझवलेले सख्या दीप कधीचे बहाण्यास तुझ्या.., पडले फशी, धरू नकोस ना राग मजवरी बघ रात्र सारी उडून चालली ! सोड ना आता रुसवा फुकाचा कशास फसवे हे कलह प्रियेशी? पंचप्राण घेवूनी उभी निजकरी ये.. मिलनवेळा निघुन चालली ! विशाल.