सखये तुझ्या मिठीत..... तुज पाहिल्या क्षणी मी , नुरलो जरा न माझा मग एकटाच होतो , माणसांच्या या दाटीत ! कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत ! अन्दाज यौवनाचा आला तुला न केंव्हा सगळे तुझ्यात होते , उजवे किती पटीत ! झंकारलो असा मी , हुंकार तुझा घेण्याला होकार लाजलेला , कुठल्या सुरावटीत ? जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत .....जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत ; मरणे जमेल का गं , सखये तुझ्या मिठीत?सखये तुझ्या मिठीत?

फुले उमलत नाही माळ्याला तमा नसावी काट्यांचा संग करोनी कळ्यांची खुडणी करावी ?? विणकर विणतो धागा वस्त्रा गाठ पडावी शुभ्र वस्त्रे पांघरोनी रक्तवर्णी होळी व्हावी ?? साज लेवूनी स्वप्नांचा परी अंगणी यावी पर तोडले जाऊनी पायात बेडी यावी ?? वचन जयाने दिधले त्यानेच इर्शा करावी आनंद या जीवनी देऊन घृणाही करावी ?? आरास कुणी मांडली नयनी चुकार हुंदक्यांची घाव मनी घुसला त्याची तमा नसावी ?? अंत नसे दु:खाला कवटाळे जो अंतरी ओठाआड मग व्यथा मुक्या हृदयाने पहावी ?? - सोनाली

फ्राक्चर बंड्याची माफी मागून..ह्या काव्याचे हे स्वैर विडंबन... बंड्या का हवाय तुला पुन्हा खोडरबर.. मागील वेळी हेच कारण सांगुनी नेले ते संपले कसे, लवकर नाही बंडा, मीच तो तुला पुरता ओळखणारा.. का हवाय तुला पुन्हा तोच कॅनवास, त्याच रंगाचा पुन्हा तसाच कोरा अन शुभ्र (!?) एकही रंग नसलेला , काय हवे आहे तुला ( ते नीट न कळलेला), कॅनवासवर ओरखडा नसलेला (!?)) पुन्हा तेच तेच मागतंय बिचारं.. रंग अन कुंचला का नवा हवा.. नव्या चित्राला जुनेही चालतेच.. बंड्या तुला का हवाय नवा कोरा आरसा अगदी नवा... (हो रे बाबा) कुणीच, कधीच (हे मात्र खूपच) कशाला स्वतला तुला न्याहाळाय

क्रांतीतैची माफि मागून- ह्या काव्याचे हे एक स्वैर विडंबन- आज मला सगळे ते हवे-हवेसे वाटते कासवालाही जलद जाणे हवेसे वाटते रिचवले पेले फुल्ल भरुन हे असले एव्हढाले अग बाई, हे काय, हे तर आजच आले वाटते? खोटंच हसत म्हणालो, "धुंदीत मजा असते" पण मीच घेते, का तुला घेणे नकोसे वाटते? सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला, सारखे झिंगणे तुझ्या सारखे नकोसे वाटते!" आण काही तू नवे आता, बाटल्या नको त्या जुन्या तेच-तेच शेंगदाणे नि मांचोरीयन नकोसे वाटते थंडीत घेतात का ती ब्रॅंडी भरपुर व सारखी? औषध जरी असले तरी एकटे पिणे नकोसे वाटते!

देवा हवाय मला एक खोडरबर ... नको असलेल्या आठवणी, मनपटलावरुन अलगद , हळुवार एकही ओरखडा न ठेवता पुसणारा... हवाय मला एक आयुष्याचा कॅनवास , अगदी कोरा कोरा, पांढराशुभ्र एकही रंग नसलेला , एकही ओरखडा नसलेला... सगळच नवं कोरं... रंगही नवे , कुंचलाही नवा... चित्र चितारणार तेही नवेच... देवा हवाय मला एक नवा कोरा आरसा अगदी नवा... कुणीच, कधीच त्यात आपले प्रतिबिंब पाहिले नसावे... ज्या आरश्यात मी स्वता:लाच नव्याने ओळखावे, असा आरसा...