Skip to main content

केवढे हे क्रौर्य! - ना वा टिळक

लेखक शुचि यांनी गुरुवार, 13/01/2011 07:45 या दिवशी प्रकाशित केले.
ना वा टिळक यांची अतिशय सुंदर आणि कारुण्यरसाने ओतप्रोत भरलेली रचना म्हणजे "केवढे हे क्रौर्य!". ही कविता वाचून , डोळ्यात पाणी न आलेला माणूस विरळाच. ही कविता खूप चटका लावते. माझ्या आवडत्या कवितांपैकी ही एक कविता आहे. अतिशय चित्रमय वर्णन असलेल्या या कवितेच्या पहील्या कडव्यात कवीने एका जखमी पक्षीणीच्या वेदनामय आणि करुण शारीरीक स्थितीची वर्णन रेखाटले आहे. ही पक्षीण बाणाने विद्ध झाल्याने तिच्या कोमल शरीरातून भळभळा रक्त वहात आहे. अतिरक्तस्त्रावामुळे तिला वारंवार ग्लानी येत आहे आणि तरीही केवळ इच्छाशक्तीच्या जोरावर ही पक्षीण आपले घरटे शोधीत उडत आहे.

सबला

लेखक कवितानागेश यांनी बुधवार, 12/01/2011 20:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
सबला 'स्त्री आणी तिची मुक्ती' अशा विषयावर सध्या चाललेल्या चर्चा वाचून मला राहून राहून एकाच स्त्रीची आठवण होत रहातेय. माझी आजी. मी तिच्याकडून कळतनकळत खूप शिकले. हे व्यक्तीचित्र मी आदर्श म्हणून अजिबात लिहीत नाहीये. कारण कुणीच कुणासाठी 'आदर्श' असू शकते असे मला वाटत नाही. पण तरी तिच्याकडे बघताबघ्ता मला माझ्या आतल्याच खूप गोष्टी 'सापडल्या'. तिचा 'स्त्रीमुक्ती' या शब्दाला कायम विरोध होता, कारण मुक्ती म्हणजे 'डायरेक्ट मोक्ष' हाच इतकाच अर्थ तिला पटायाचा.

मन!

लेखक राघव यांनी बुधवार, 12/01/2011 19:00 या दिवशी प्रकाशित केले.
मन उगाच धावतं..कशापाठी वेडावतं! जसं लहानगं मूल प्रतिबिंबास धरतं.. मन उगाच उदास..सदा रुसल्याचा भास! जशी कोकीळाची साद अन्‌ नुसताच त्रास!! मन उगाच निस्तब्ध..काळजाचा थरकाप.. जसा स्तब्ध पाण्यावर, उठे तरंग..अश्राप! मन उगाच तत्वज्ञ, करी अनंत विचार.. जशी अळवाच्या पानी मोतियाची थरथर! मन उगाच अल्लड..दोन अश्रुंची झिम्मड! जशी पावसाची सर..अलगद..अलवार.. मनं जुळून येतात..हातांमधे दोन हात.. जशी रात्र दिवसाची उलगडते पहाट!! राघव
काव्यरस

दाल,बाटी..

लेखक डावखुरा यांनी बुधवार, 12/01/2011 18:16 या दिवशी प्रकाशित केले.
दाल,बाटी.. गव्हाची जाड कणीक (४ वाटी),मका पीठ (१ वाटी).. पुर्ण ओवा.. ओवा-जिर्‍याची जाड पुड,हळद,मीठ,हिंग...गरम तेल टाकुन कालवुन घ्या..आणि मग थोडे थोडे पाणी टाकत भिजवा..(जास्त कडक नको..)

काशिद बीच, अलिबाग

लेखक मुलूखावेगळी यांनी बुधवार, 12/01/2011 16:18 या दिवशी प्रकाशित केले.
अलिबागच्या काशिद बीचला माझी ऑफिसट्रिप गेलिले होती तिथे काढलेले फोटो शेअर करत आहे. फोटो canon iflx & fuji professional camera वपरुन काढ्न्यात आलेली आहेत.

उ. न. क. - नवा अध्याय

लेखक आदिजोशी यांनी बुधवार, 12/01/2011 14:22 या दिवशी प्रकाशित केले.
काही महिन्यांपूर्वी महिलांना ३३% आरक्षण देणार्‍या विधेयकाला संमती मिळाली. ह्या आरक्षणाचे भविष्यात होणारे भयानक परिणाम ओळखून लालू प्रसाद यादवांसारख्या काही द्रष्ट्या नेत्यांनी ह्याला विरोध केला, पण मध्यंतरी बराच काळ ते नुसतेच बोलविते धनी असल्याने त्यांचा आवाज लोकांपर्यंत पोहोचला नाही. ह्या आरक्षणाचा आणि महिला मुक्ती चळवळीचा फार जवळचा संबंध आहे. महिला सक्षमीकरणाची चळवळ साधारण ७० च्या दशकात सुरू झाली. पण त्या आधीही आपल्याला अनेक ठिकाणी लाक्षणिकरित्या सक्षम आणि भक्कम महिला दिसतंच होत्या. असो. आजचा मुद्दा हा नव्हे. महिला मुक्ती चळवळी इतकाच, किंबहुना त्याहूनही जुना इतिहास पुरूषमुक्ती चळवळीला आहे.

स्त्री ची आज पर्यंतची प्रतिमा : एक साधकबाधक चर्चा

लेखक टारझन यांनी बुधवार, 12/01/2011 13:42 या दिवशी प्रकाशित केले.
णमस्कार्स ल्लोक्स , आज चित्राताई चा स्त्रीमुक्ती वरचा एक सुंदर लेख वाचला. लेखाचं वैशिष्ट्य असं होतं की तो संतुलित होता, त्यात टिआरपीसाठी प्रक्षोभक असं काही नव्हतं , आणि मुख्य म्हणजे ते अतिशयोक्तिपुर्ण किंवा तिखटमिठ लावलेलं नसल्याने तुमच्या आमच्या पहाण्यातलं होतं . पण त्यावरचे काही काही प्रतिसाद पाहुन आमची अंमळ करमणुक झाली हा भाग निराळा :) ते प्रतिसाद जर खरे ठरले तर किती लग्न टिकतील ह्यावर देखिल शंका उत्पण्ण होते.

शब्दांचे भरघोस पिक ..!!

लेखक प्रकाश१११ यांनी बुधवार, 12/01/2011 13:25 या दिवशी प्रकाशित केले.
शब्दांचे भरघोस पिक येऊ लागले आहे कोठेही पेरा मनात ते मस्त तरारून येतात शब्द पेरा नि वाहSवा चे नुसते खत घाला प्रचंड फुलून येतात मनाची नि नेटची जमीन अंतहीन आहे कितीही पेरा भरपूर जागा शिल्लक आहे शब्दाचे बियाणे कोठेपण पेरा वाळवंटात पेरा पाण्यात उधळा त्याला पटकन कोंब फुटून कशे तारार्रून येतात बघत रहा शब्द कसे का असेना अक्षर कसेका असेना यडे...! गबाळे ...!! कुरूप....!!
काव्यरस

आई मी पतंग उडवीत होतो..................

लेखक पियुशा यांनी बुधवार, 12/01/2011 11:28 या दिवशी प्रकाशित केले.
आई मी पतंग उडवीत होतो.................. काल परवा दोन तीन छोटे शुर शिपाई हातात काठी आणि त्याला पुढे आकडी असा लवाजमा घेऊन काटलेल्या पतंगाच्या मागे पळत होती त्याला पाहून मला पण आमचे लहानपण आठवले "अरे यार आपण पण असेच होतो कि , पतंग पकडायला आकडे घेऊन पळणारे ,कुणाच्या गच्चीत ,कुणाच्या कम्पौंड मध्ये घुसणारे ! पतंग हा शब्द ,लहानपणी ऐकला तरी हवेत तरंगायला व्हायचं आम्हाला.... तुम्ही म्हणाल हे मुलाचं खूळ तुला कस ग ?(लहानपणापासून आम्ही मुलांचेच खेळ जास्ती खेळलो, कॉलनीत १०-१२ मुल आणि दोन चार मुली मग जास्तीची म्याजोरटी कळल !) क्रिकेट पासून विट्टी दांडू ,