मस्त थंडी घट्ट बर्फाळलेली ..!!
कशी मस्त थंडी
घट्ट बर्फाळलेली
पहाटे पहाटे धुक्यात कालवलेली
घरांचे फक्त आकार दिसत असतात
भुतासारखे
भुताचे कान
डोळे
तुटके हात
अर्धवट ..कसेबसे
तसे घरांचे अवशेष
भासत असतात
धुक्यात हरवलेले
स्वप्नात हरवून जातात
पाखरांचे थवे
पाखरांचे आवाज थिजून जातात
घट्ट मिटून बसतात
झाडापानात
मन त्यांचे कावरे बावरे ..
झाडे स्वतातच मग्न
ध्यान लावून बसतात
काही झाडे ओकीबोकी
पाने झडून टक्क बावरतात
कोणीतरी दूरवरून कवडसा पाडावा
तसा सूर्याचा गर्भ कोवळा प्रकाश
गुदगुल्या करीत अंगावर
उगाचच कुरवाळीत राहतो
थंडीच्या जाणीवेचा
उगाचच वाढत जातो अहंकार
शेकोट्या पेटल्या जातात
पेटवल्या जातात
ह
काव्यरस
मिसळपाव
एका मित्राने काही दिवसांपूर्वी अचानक विचारलं, '१२७ अवर्स' च्या प्रायवेट स्क्रीनिंगचे पासेस आहेत. मला जायला जमणार नाही, तुला जायचं असेल तर सांग'. त्या क्षणापर्यंत मला हि काय भानगड आहे पत्ता नव्हता. तशी मी काही फार 'मूव्ही बफ' वगैरे म्हणण्यासारखी नाही, पण एका कंटाळवाण्या संध्याकाळी कोणी फुकट पास देत असेल तर नाही का म्हणा? म्हटलं दे.
तर संध्याकाळी घाईघाईने थेटरात. कसला चित्रपट, कोणाचा काही माहित नव्हतं. शेवटी २-३ मिनिटं उशिराने पळत पळत जाऊन बसलो.
आफ्रिकन, मध्यपूर्वेतल्या किंवा दक्षिण अमेरिकेतल्या चित्रपटांमध्ये अनेकदा भारतीय संस्कृतीसारख्या संवेदना किंवा आस्थाविषय दिसतात. त्यामुळेच कधीकधी आपल्या समस्या या त्यांच्याही झालेल्या दिसतात. 'मेजॉरिटी' या तुर्की चित्रपटाच्या बाबतीत असंच झालं. मर्तकान या तरुण मुलाची ही गोष्ट आहे. आपल्या वडिलांच्या बांधकाम व्यवसायात ते त्याला हळूहळू सामील करून घेत आहेत. मित्रांबरोबर भटकणं, गाड्या उडवणं, पब/डिस्कोमध्ये जाऊन यथेच्छ 'एन्जॉय' करणं असा त्याचा दिनक्रम आहे.