दु:ख आता फार झाले स्वप्नही लाचार झाले दु:ख आता फार झाले झोपलेले ते निखारे जाग येता गार झाले झुंजण्याची वेळ येता शौर्य-धैर्य बिमार झाले झुंजणारे वीर खंदे आरशांचे हार झाले खेळ येथे माकडांचे या भुईला भार झाले पान कोरे अक्षरांना सांगते आचार झाले बांधलेली भोवताली भिंत होती दार झाले उत्तरांना पेलताना प्रश्नही बेजार झाले “अभय”तेच्या ’त्या’ नशेचे बंद आता बार झाले ...............गंगाधर मुटे...........

तुझ्यासारखी माणसे त्यांच्या पंखावर निजत आकाश बघत स्वप्न, घेत गुडघे पोटाशी माझ्यासारखी माणसे हात पसरतात पंखा सारखे मांज्याला चोळतात काचा जिंकू पाहतात आकाशाचा तुकडा तुझ्या सारखी माणसे फाटक्या दु:खाला घालतात टाके, मायेने, उपजत तीक्ष्णतेने उध्वस्थ मनात वसवतात मैफिली आपल्या हिरव्या हाताने माझ्यासारखी माणसे आपुलकीच्या हातांची कापतात बोटे नव्या कागदासारखी बांधतात अभेद्य किल्ले माहिती असतात प्रत्येकाच्या गळ्याची मापे तुझ्यासारखी माणसे भेटल्यावर माझ्यासारखी माणसे पळत सुटतात जीवाच्या आकांताने क्लॉस्ट्रोफोबिक होते तुझ्या आकाशात मायेच्या तिक्ष्णतेत दिसते औषधी इंजेक्शन आणि तुझ्या गळ्याचे माप घेण्याइतके

कसा घट्ट आपलेपणा निर्माण होत असतो ह्या शब्दातून ह्या पत्रातून काही घेणेदेणे नसते काही मागणे नसते निव्वळ आनंद वाहत असतो झुळझुळ शब्दाशब्दातून कसे तारुण्य असते निळ्या निळ्या आभाळासारखे मन पाखरू नि मस्त उडत असते गोजिरवाणे पंख उभारून मी कोण कुठला काय करतोय ..? खूप उत्सुकता असते ना..? जाणून घेण्याची आंबा कापला तर मस्त वाटते तोंडाला चळकण पाणी सुटते पण कोंबडी..? मी तर दूर उभां राहून आभाळ बघत बसतो पण मी नाही विचारणार तुम्ही कोठल्या ... काय करता..,,?