काऊ तोगे कोकताहे शकुणतोगे मागताहे आजकाल कावळ्याचे खिडकीवर बसून शकून देणे खोटे ठरू लागलेय काल कावळा ओरडत होता माझ्या माहेरच्या घराच्या खिडकीवर बसून मान तिरपी करून वाटले येतात की काय हे ..? मन कसे उधाणले ह्यांची आठवण येऊन कशी उठली शिरीशिरी नि मन गेले हरवून घराच्या बाजूची पाउल वाट सापासारखी वळत गेलेली नागमोडी टोकाला गुलमोहराचे झाड गाडी तेथेच उभी राहते लाल रंगाची हे उतरले की दिसतील मला खिडकीतून किती आसासून गेलेय मन ह्यांच्या आठवणीने सेल दिलाय सोबत पण रेंज येतेय कोठे ...? म्हणून कावळ्याने दिलाय शकून काऊ तोगे कोकताहे शकुणतोगे मागताहे मी वाट बघतेय सकाळची गा

कोणास ठाऊक कविता का सुचली ... उत्कटतेत कदाचित निर्मिली उदात्ततेत कदाचित उमटली सौंदर्य अविष्कारात कदाचित रेखाटली.. कविता, नक्की घडते कशी?? भावनांची उत्कटता उमटली असावी पण मला कशी जमली नियतीने शिकवली तिने रंगविली बाहेर पडली ती उत्कटता बाहेर पडली ती उग्रता बाहेर पडली ती भेसूरता भाव-भावनांची... कदाचित, नियतीचा हा खेळ नसता, तर नसती 'ती' पण कदाचित, अनभिज्ञच असतो मलाच मी, स्व-अर्थाचा हा आविष्कारच झाला नसता म्हणून का नियतीने हा रंग दाखविला? माझ्यातल्या मी ला 'मी' दाखवायला...