प्रेमाच्या उगमी येथे, सहजी कवित्व झरते जे बोलत जातो मी ही ते ते कवित्व होते जरूरी ना काव्यगुणांची श्वासासम सहजी येते कुणी न करताही तेथे ती-कविता होऊन जाते उस्फूर्तता ही कैशी?, प्रतिभेशी नाही घेणे ते देवाजीच्या घरचे सहजाचे साधे लेणे. कधी हात तिचे दिसतात मज मेहेंदी दिसून येते स्पर्शाची अठवण का ही? मग मनात उरुनी जाते? शरीराचा गंध तसाही मज वेडाऊनच जाई शब्दांचे सरते काम अन कविता केवळ राही प्रेमाच्या गावापाशी मी भिऊनी उभा आहे. आकर्षणी सीमा रेषा हलकीच मधेही आहे. हे नकळत कैसे कोडे ठरवून मनाला पडते? सुटकेची आली वेळ तरी सुटका कोठे घडते???

भीक मागती हात आहे घाम गाळती हात आहे चोर-भामटे हात आहे प्रेमाचा ही हात आहे. सत्य केवळ एक आहे चहुकडे हात आहे. हाताविना न उजळे शेती, धंदा आणि सत्ता हाताची निगा राखा हाताची कृपा भोगा.

धडधडत नाही पहिल्यासारखी हृदयाची नाडी निष्करश्यांची मज आता पडत नाहित कोडी झोपाण्यावर जगण्याच्या नाहीत काळ्या धाडी स्वन्पेही माझ्याशी आता करत नाहीत खोडी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्याची मी गोडी वाटच साला चुकली ती, पण नाही मनी अढी त्या निखाऱ्याच्या झोतात मी टाकली होती उडी भाजले तंव कळले मजला ते वेळच होती वेडी वाटच साला चुकली म्हणून सोडून दिली होडी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्याची मी गोडी पीकत नाहीत पहिल्यासारख्या काळजात फोडी डोळयाचीही कड सये होत नाही ओली आता दुनिया कशी रंगारंग , नभी सप्तरंगी होळी स्वतःवर प्रेम स्वतःशी , नाही रीकामी झोळी सये शीकलो आहे तुझ्यावाचून जगण्या

वसा संस्कृतीचा ऋण सावकारीच फेडण्या कुणब्याला दुष्काळाचा शाप रात्रंदिन कष्ट करायचा नाही थांबला कधी बाप उठून पहाटे रोज माय सारवते दुःखाच्या भिंती सोसत चटके दारिद्र्याचे दिस रोज मावळती राणी डुलणाऱ्या पिकामंधी दिसू लागे साखर गोड जल्म गेला मातीत अवघा तळहाताला आले किती फोड गाई गुरांच्या हंबरात वाढे संसार शेणामातीचा सुख नांदावे घरीदारी वसा जपतो संस्कृतीचा थकलेला चार घास खाऊन जाई तृप्त होऊन वाटसरू जिच्यावर जगतो आम्ही त्या काळ्या आईला कसं विसरू संतोष बोंगाळे