आमचे अग्निहोत्र !!!

आजकाल गॅस लाच लाइटर असतो ते बरे आहे बुआ. काही दिवसांपूर्वी गॅस चा लाइटर सापडला नाही म्हणून शेजारणीने "सुमे जा ग जरा माझा लाइटर घेऊन ये पर्स मधून" असे फर्मावल्याचे आठवते. त्या पुर्वी, शेजारच्या, निर्मला ताई, त्या एकदा म्हणाल्या होत्या, अरे जरे जरा बाबांचा लाइटर घेऊन म्हणून. त्याचा आधीच्या सगूणा बाई "शिंदळीची काडेपेटी कुठे गेली काही कळत नाय!. ए पोर्‍या बापाची काडेपेटी आणा रे" असे म्हणाल्याचे ऐकिवात आहे. पण त्याचा पूर्वीच्या बायका आग कशी लावत असत बरे? म्हणजे स्वयंपाक करताना हो! (बाकी आग लावायाच्या पद्धती बदलल्या नसाव्यात असे वाटते. तो विषय नंतर कधी तरी हाताळूयात). तर सांगायचे काय होते, की, काडेपेटी यायच्या आधी आग लावणे हे महा कठीण काम होते. आणि म्हणून घरात आग चालूच ठेवत असत. पालोटे वैगेरे जळत असत म्हणे कायम. (म्हणजे नवर्‍याचा कामाचा पालोटा बायकांनी स्वयंपाक घरात आग लावायला पळवला अशा कुरबुरी तेव्हाच्या मिपा कट्ट्यावर ऐकू येत असाव्यात). अर्थातच नवरोबा अंधाराचा फायदा घेतात अशा कुरबुरी किचन मध्ये होत असाव्यात. खरे खोटे देव जाणे !!! तर घरचे पालोटे गेले तर कुठून तरी आग आणावी लागत असे. शेजारणी कडे "थोडेसे विरजण अँड एक पालोटा द्या होत जरा" असे गार्‍हाणे जात असवेसे वाटते. पण आग हमखास मिळण्याचे एकमेव ठिकाण म्हणजे अग्निहोत्र. असे आग लाबूनच ठेवणारे भट गावात मिळत असत. तर अशीच आग आम्ही आमच्या घरात गेले काही दिवस लावून ठेवली आहे. म्हणजे आमचा ते संगणक, हां, तर तो रात्रंदिवस चालू असतो. मिपा वर पडिक असतो आम्ही. बायकोला सांगून ठेवले आहे, की जरा काही बिनसले तर सरळ आत्मवृत्तांत खरडून काढेन. शेजारचा पण त्याच्या बायकोला म्हणाला आहे की आपला संगणक बंद असला तर विवा कडे जाऊन खरडेन. आता सांगा हे अग्निहोत्र नव्हे तर आणखीन काय? - विदेशि वचाळ