आता माझी कोणाला तमा होतच नाही प्रियजन म्हणून मी "त्यांना"...केली थोडीशी घाई, मी जगलो ज्यांच्यासाठी ते दूरवर निघून गेले, आता खांद्यांवर घेउनी ओझे, घरट्यात एकटा राही !! इमारतीच्या माडीमध्ये कधी तरी दरवळतो ही गंध , तिथल्या भिंती ही साक्षी, मी कैसा होतो बेधुंद, पण जसे पावसात गज गंजावे तश्या गांजल्या सऱ्या नाती, पडक्या इमारतीला आता परत दुरुस्ती होणे नाही !! पारिजात होऊन दारी, मी घातला सडा फुलांचा, घेऊन आश्रय माझा, काही पिल्ले मोठी होत होती, जे बळ आले त्या पंखांना, खग होऊन ते ही उडाले, सारे तसेच होते नंतर ही तरी पारिजात पुन्हा मोहरले नाही !! आयुष्याच्या या वळणावरती आता हा एकटेपण छळतो, "माणूस

बोलतांना जरा जपून बोलावं शब्द ही अर्थ बदलतात चालतांना जरा जपून चालावं कधी रस्ते ही घात करतात झुकतंना जरा जपून झुकावं कधी आपलेच खंजिर खुपसतात ओळखतांना जरा जपून ओळखावं कधी मानसे आपला रंग बदलतात पाऊल टाकतांना जरा जपून टाकावं कधी फुले ही काटे बनतात मागतांना जरा जपून मागाव कधी आपलेच भाव खातात नात जोडतांना जरा जपून जोडावं कधी नकळत धागे तुटून जातात...!

(मित्रांनो शेवटचे ३ कडवे आधीच्या कवितेला जोडल्या आहेत) माझ्या फाटक्या दारिद्र्याला ठिगळ लावीत होतो, ज्यांनी मज बहिष्क्रीत केले, त्यांची थोरवी गाजवत होतो !! त्यांनी माझ्या प्रेमाची बहुत लावली बोली, मी निस्सीम जगाचा प्रियकर, फुकटच वाटत होतो !! इथे प्रत्येकेचा हेतू, प्रत्येकाला अहंकाराने डसले, पांढऱ्या पेशींच्या जगता मध्ये, तो रंग सोडवीत होतो !! किती देऊ परीक्षा खरा असण्याची, दर वेळी पराभूत होतो, मी या अजब दुनियेचा विद्यार्थी, कधी ना मोठा होतो !! जेव्हा रुतला अवहेलनेचा काटा, मी तेव्हा पोटभर रडलो, कधी होतो फूल देवाऱ्यातला, आता उककिरड्यावर पडलो होतो !! मी केला फार