माझ्या फाटक्या दारिद्र्याला ठिगळ लावीत होतो, ज्यांनी मज बहिष्क्रीत केले, त्यांची थोरवी गाजवत होतो !! त्यांनी माझ्या प्रेमाची बहुत लावली बोली, मी निस्सीम जगाचा प्रियकर, फुकटच वाटत होतो !! इथे प्रत्येकेचा हेतू, प्रत्येकाला अहंकाराने डसले आहे, पांढऱ्या पेशींच्या जगता मध्ये, तो रंग सोडवत सोडवीत होतो !! किती देऊ परीक्षा खरा असण्याची, दर वेळी पराभूत होतो, मी या अजब दुनियेचा विद्यार्थी, कधी ना मोठा होतो !!

पायाला लागली ठोकर तिथे बांधायचे घर जिथे काहिच नाही तिथे आभाळ आहेच वर जिवनाचे पुस्तक लिहिले मी स्वत:च्या चेहर्यावर वाचता आले तर विश्वास ठेव वेदनांच्या त्या शब्दांवर तूला कधीच ह्या मनाचा मजकूर समजला नाही मी बंद लिफाफा आहे जो कुणी उघडलाच नाही मी समजवण्याचा प्रयत्न केला पण तो कुणाला समजलाच नाही मन माझे कुणाला कळलेच नाही, तळ हातावर पोट घेऊन कष्टकरी बनवत फिरत होते, इवल्याशा पोटाची भुक भागावी म्हणूनच तर रक्त जाळत होते...!

एकीकडे गोडधोड, एकीकडे पोट दौड, सामाजिक विषमता, नाही का ?? एकीकडे धर्मांद वेडे, एकीकडे दैवत्वाचा बाझार, धार्मिकतेचा मुखवटा, नाही का ?? एकीकडे उंच मनोरे, एकीकडे लहानसे घरटे, हरवला मनाचा मोठेपणा, नाही का ?? एकीकडे घनदाट वर्षा ,एकीकडे भयाण आहे सारे, नीसार्गाचाच कोप हा, नाही का ?? एकीकडे तिमिर न संपणारे, एकीकडे प्रकाश झेपावणारा, अज्ञानचा श्राप हा, नाही का ?? एकीकडे स्वार्थी राज्यकर्ते, एकीकडे दैवी श्रमकर्ते, आपल्या जबाबदारीचा अभाव हा, नाही का ?? मी राहतो व्यस्थ, माझ्या सुखाच्या गोळाबेरीजात, कळावे तयांचे दुखं कैसे, नाही का ?? चला बंध तोडू, मिटवू साऱ्या विषमता, हाती उरला वेळ थोडा, नाही का ??