काटा रुते कुणाला.... भाग १ हा विशाल हा माझा इयत्ता पहिली पासून ते दहावी पर्यंतचा मित्र. नंतर मात्र तो वेगळ्या कॉलेज ला आणि मी वेगळ्या. तशी गेल्या दोन अडीच वर्षात याची आणि माझी भेट फारच कमी झाली होती. आणि आता हा अचानक असा धूमकेतू सारखा माझ्यासमोर प्रकट झाला होता, माझी उत्कंटा वाढत होती. काय बोलायचं असेल याला आणि ते हि हा खूपच सिरीयस मूड मध्ये दिसतोय. नक्की काय ते पत्ता लागत नव्हता. एकदाचे आम्ही त्या लहान मुलांसाठी असलेल्या कॉलोनीच्या छोट्या उद्यानात पोचलो. आजूबाजूला लहान पोर खेळत होती.

भाग ६ ४ डिसेंबर १९७९. मक्केतील उठाव मोडून काढला गेला. सगळे बंडखोर एकतर मारले गेले किंवा पकडले गेले. मशिदीचे प्रचंड नुकसान झाले. काबाचा पाषाण शाबूत होता. पण बाकी मशिद उध्वस्त झाल्यासारखी दिसत होती. मारवा आणि सफा गेट आणि त्यांना जोडणारी मार्गिका ह्यांची खूप मोडतोड झाली होती. रणगाडे, चिलखती जीप ह्या चालवल्यामुळे फरशा उघडल्या होत्या. जिने तुटले होते. त्या दिवशी सगळ्या कैद केलेल्या बंडखोरांना टीव्हीवर दाखवले गेले.

सुन रहा है ना तु रो राहा हू मै... क्या बात है ..आत गेलो आम्ही डान्सबार हा प्रकार काही नवीन नव्हता पण काही घटना त्या वेळी घडून जातात आपल्या हातात नसतं. वास्तविक माझे बाहेरच्या राज्यातून मित्र आले तरी त्यांना घेऊन जाणं व्हायचं. परदेशात असताना हि जाणं व्हायचं. त्यात काहीच नवीन नाही. पण कधीतरी होतं. चालायचं मुंबई मध्ये तीन प्रकार चे डान्सबार आहेत. एक काहीही करून देणारे दुसरे मोठी गाणी आणि रेग्युलर लोकांमध्ये प्रतिमा असते तसे आणि तिसरं महत्वाचं .एलिट क्लास टाईप. पूर्ण प्रकाश . एकदम फॉर्मल वातावरण .तर सांगायची गोष्ट अशी एके दिवशी गेलो आम्ही .

पंचतुंड नररुंडमालधर पार्वतीश आधीं नमितों । विघ्‍नवर्गनग भग्‍न कराया विघ्‍नेश्वर गणपति मग तो ॥ कालिदासकविराजरचित हें गानीं शाकुंतल रचितों । जाणुनियां अवसान नसोनि हें महत्कृत्यभर शिरीं घेतों ॥ ईशवराचा लेश मिळे तरि मूढयत्‍न शेवटिं जातो । या न्यायें बलवत्कवि निजवाक्पुष्पीं रसिकार्चन करितो ॥ या नांदी बरोबर तिसरी घंटा झाल्यावर रंगमंचावर नटाचा परकाया प्रवेश होतो. कृष्णाजी प्रभाकर खाडिलकर, केशवराव भोसले, अण्णासाहेब किर्लोस्कर, बालगंधर्व, राम गणेश गडकरी यांसारख्या दिग्गजांनी रुजवलेलं हे रोपटं विजय तेंडुलकर, पु.ल. देशपांडे, सतीश आळेकर यांनी याला जोपासून त्याचं वटवृक्षात रूपांतर केलं.

शुक्रवारची संध्याकाळ म्हणजे उत्साहाला उधाण असायचं, शनिवार रविवार कॉलेज ला सुट्टी. आम्ही सगळे जिगरी सोबत. आमची कॉलनी पुण्याच्या थोडीशी बाहेर, आणि आम्ही सगळे जिगरी म्हणजे अगदी लहानपणापासून ते आजवर नेहमी सोबत. तशी प्रत्येकाची शाळा कॉलेज वेग वेगळी, पण आमचा हा जो कॉलनी चा चमू होता त्याच्यापुढे आमचे कॉलेजचे ग्रुप आणि ते कॉलेजचे कट्टे झक मारायचे. म्हणूनच आम्ही सगळे आठवडाभर वाट पाहायचो ते या तीन दिवसांची.