प्रिय पाचोळ्या तुझ्या आठवांची मनी पानं उभी र्‍हाई साद सुन्या आभाळाची तुझे गीत गाई तरी मेघ दाटला हा पाचोळ्याच्या ठायी हरवल देह भान मावळल्या नभी झाकोळुनी हरवतो श्वास वेडापिसा वनवा ह्यो उरी पेटला... जीव गुंतला जीव गुंतला ....जीव गुंतला ...जीव गुंतला...जीव गुंतला सोडली रे फ़ुलपान घेतला वसा तुझा तूच प्रीत दाखीव गा जीव गुंतला ओली दवा थंडगार, झोंबती रे ही हवा ह्यो तुझ्याच काळजात जीव गुंतला ओघळली प्राणज्योत दुर, डोंगर , दु:खाची खायी झडलेल्या झाडापरी जीनं, अंगार, जीवाला जाळी आस घेयी भिडायाला पीरतीची ओढ दे बोलवीती प्रीतगान वादळात झेप घे उसवला श्वास राजा संपला प्रवास तरी न्हाई प्राण सोडला ...

"माझिया मना" या अप्रतिम कवितेचे कवी सौमीत्र यांची माफी मागून निर्लज्जपने माझी पाण्च्ट कविता येथे टाकत आहे. अत्यंत चांगल्या कवितेची वाट लावली आहे ( ती पण नीट लावता नाही आलेली ) कविता वाचून डोके आपटून घ्यावेसे वाटल्यास दगड किवा भिंतीची सोय आम्ही करणार नाही. ते आपले आपन बघून घ्यावे. माझिया केसानो सरळ व्हा ना, माझिया मस्तकी तुमचा धिंगाणा... तुमचा गुंता अन मला वेदना.... माझिया केसानो || माझिया केसां जरा चमक ना, माझिया केसां जरा चमक ना, घालवु कशी मी ही तुझी रूक्षता... टकलि न मी वाढतोस तू आवरू कशी मी ही तुझी दुर्दशा!...

डोळे मिटून मी आत डोकावतो तेव्हा मला एक वाघुळ दिसतं. तोंड झाकलेल्या विहीरीमध्ये ते गरागरा फिरत असतं. बाहेरच्या प्रकाशाला अंधार नि आतल्या अंधाराला प्रकाश समजतं, गोंगाट असल्यावर काही नाही पण शांतता झिरपलीच तर भेलकांडतं.... सकाळी जेव्हा मी उठतो मऊ बिछान्यातून दुखर्‍या अंगानं, बाहेर सृष्टी सजत असते शब्दरहित पण नवनव्या ढंगानं. गवतावर नि:शब्दपणे दवबिंदु ठिबकतात आणि मूकपणे कळ्या उमलतात. तिकडे मी चक्क दुर्लक्ष करतो, गाड्यांचा पोंगाट ऐकत राहतो.... बसची वाट पाहताना, एका कोपर्‍यात मला एक मांजर दिसतं. कोवळ्या उन्हात एक पंजा वर करून स्वतःचंच पोट चाटत असतं. बस यायच्या थोडंसं आधी, का कोण जाणे पण ते वळतं, टा