जमेल तितकं सांग... बोटं पळतायत... डोकं चालतै... डोळे पाहातायत... अक्षरांची रांग... मन बोम्बलतय... जमेल तितकं सांग किती अक्षरं आली, आणि पुसली, कधी हसली अन कधी रुसली कैक रात्री बब्बूळांचा अंत बघत लिहीतोय कधी आई बाबांचा, कधी आजी आजोबांचा, कधी मित्रमैत्रणींचा, काही मोठे काही छोटे... आठवणींचे कधी... कधी स्वप्नांचे थवे सोडतोय. आत्ताचा क्षण सरपण सेकंदा पूर्वीचा...

ना गावही तो राहिला ठाम पहिल्यासारखा ना काळही भासे अता उद्दाम पहिल्यासारखा त्या वादळाला सांग ना थांबायला आता जरा प्रगतीस नाही वेग तो बेफाम पहिल्यासारखा आता पुन्हा मिरवेन मी बुरखा जुना, समजा जुन्या नाही जमाना राहिला बदनाम पहिल्यासारखा झालो अता बघ मोकळा वागायला मजसारखा ना राहिलो माझ्यात मी सुतराम पहिल्यासारखा जगलोच जेत्या सारखा मृत्यूसही ललकारतो भोगावया तय्यार मी परिणाम पहिल्यासारखा विशाल

वि. सू. :- ICU-१ कुठे आहे विचारू नये. "पेशंट हळूहळू माणसात येतोय, डॉक्टर क्षीरसागर! सुधारणा आहे, डॉक्टर!" " माझी गर्लफ्रेंड माझी गर्लफ्रेंड करत असतो सतत येडझवा आहे!!" (आज सारखे सारखे आपलेच शब्द मागे घ्यावे लागताहेत राव. ) "सॉरी.... नो सुधारणा !

कविता..कवि...आणि कै च्या कै कविता... कधी मुक्यानेच बोलणारी कविता, तर कधी बिअरसवे डोलणारी.. येता जाता माफी मागणारी कविता....! झुरळावर स्वार होवून जोमाने ढेकणावर चढाई करणारी कविता.. आरसे फोडत, वादळात सापडत.. सिगरेटी फुकायला लावणारी कविता...! अतिव दु:खाने झडणारे (?) ढग अन् गोमुत्राची चव शिकवणारी कविता.. आमच्यासारखे समिक्षक असताना.. सफाईसाठी डेटॉल शोधणारी कविता..! गुपचुप चुंबनाच्या व्याख्या शोधताना तुम्ही-आम्ही मध्ये अडकलेली कविता.. विझलेल्या स्वप्नांची सारीभरणं करत, आ वासलेल्या सत्यात रुतलेली कविता...! डोळ्यासमोरून अलगद फिरताना.. डोक्यावरून जाणारी कविता.. आमच्या मंद डोक्यात मंदपणे.. कै च्या