मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

प्रेमकाव्य

शंका/समाधान.

अविनाशकुलकर्णी ·
लेखनविषय:
शंका/समाधान. * या विशाल अवनी वर्ती, प्रशांत सागर वसतो त्यास भेटण्या सरिता का धावते जणू अभीसारीका? * त्या लाल कमल पुष्पात गोड मकरंदाची रेलचेल आत भ्रमर कैद होतो रात्री तिथेच का रमतो? * गगनात चंद्रमा हसतो धवल प्रकाश पसरतो ते मनोहर दृश्य बघुनि का सागर उफाळतो? * ति फुले रंगी बेरंगी मादक रस गंधाने फुलती. त्या रान पुष्पा वरती.. का भ्रमर असा घुटमळतो? * त्याच्याच नाभी कमलांत कस्तुरी गंध दरवळतो तरीही तो कस्तुरी मृग का शोध घेत फिरतो? * असे कितीक गोड प्रश्न का सतावतात मजला? या शंकांचे समाधान कधी होईल का मजला?? * अश्याच एका कातरवेळी भेटलास तू सजणा तनूत वीज कल्लोळली स्पर्शाने काया मोहरली * घेतलेस मज मिठीत च

Foolपाखरा

ज्ञानोबाचे पैजार ·
पेरणा अर्थात Foolपाखरा का जागतेस तू शोना? काय विचार करत असतेस तू? का झोप येत नाही? कोण? मी? तू जागी आहेस ना म्हणून, मी पण जागतोय . गिरणीच्या पट्ट्यासारखी अखंड बोलतेस कधी कधी वाटतं दिवसभर थोड थोड शॉपिंग करत रहातेस माझ्या कार्डावर आणि मग उद्या काय खरेदी करायचे?

तू!

OBAMA80 ·
प्रथम तुज पाहता क्षणी काळजाचा ठोका चुकला प्रीतीच्या रंगात रंगूनी जीव माझा भुलला न दिसता तू जीव होई कासावीस दिसता क्षणी तू फिरे अंगावरी मोरपीस टाकावा तू प्रेमळ कटाक्ष लाभावा तुझा सहवास रहावीस तू मजसमीप हीच या मनीची आस जवळी असता तुला एकटक पहावस वाटत डोळ्यात माझ्या तुला साठवून घ्यावस वाटत मोहक तुझ्या हास्यान होई जगाचे विस्मरण मधाळ त्या शब्दांनी गळूनी पडे माझे मीपण तुझ्याविना रित माझे जीवन अपूर्ण भासे आयुष्याचे ईक्वेशन माझ्या आयुष्यात तुझ असण करील परिपूर्ण माझ जगण कविता ह

फुतूर (खूळ)

मिसळलेला काव्यप्रेमी ·
फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . दुधिया कोहरे मे लिपटकर जब रात आये तो उस कोहरे मे तुम्हारा चेहरा बुझते हुए टिमटिमाते बिजली के बल्ब कि तरह नजर आने लगता है, धुंदलासा दिमाग उस तस्विर को आपही मुकम्मल कर लेता है क्या ये फुतूर है, या तुम भी मुझे याद कर रही हो? . फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . वक्त की सुई मुसलसल भागती रहती है और ये दिमाग है के तेरे दाये गाल के उस टिप्पेके भवरे में अटका पडा है जिसमे पुरी कायनात घुमती रहती है . फुतूर दिमाग के कभी खत्म नही होते . वैसे तो तुझसे दूर रहकर खुश नही रह पाता मगर जब तेरे शहद रंग चहरे पे खिली कमसिन हसी ये दिमाग अपनी पोटली से निकालकर नजर मे भर देता है, बिन

"जलवंती" वर प्रवेश करण्याआधीचे इशारे

Shashibhushan ·
महासागराचे अथांग पाणी........ संकटे एकटी कधीच येत नाहीत पाण्याइतक्याच खोल अशा नियतीची सदैव साथ घेऊन येतात वरचे असीम आकाश.......मनातल्या साऱ्या आकांक्षा चुरडून टाकणारी निराशेची पोकळी दूर राहिलेला किनारा.......कधीकाळी पाहिलेली स्वप्ने ........ आठवणीतच राहिलेले आप्तस्वकीय तरीसुद्धा तरीसुद्धा प्रवास कुणी टाळत नाही पाय थांबत नाहीत हात थकत नाहीत डोळे शिणत नाहीत मन मात्र स्वप्नांचे पंख लावून दिशाहीन असीम आकाशात विहार करतच रहाते अशा प्रवासाला शेवटचा मुक्काम नसतो असते ती फक्त अर्ध्यातून सुटलेली सोबत कधी घरादाराची कधी सख्या-सवंगड्यांची जिवलगांची कधी कधी तर स्वतःची सुद्धा.

"जलवंती"ची ओळख

Shashibhushan ·
"जलवंती" एक अजस्र नौका जी कधीही बुडणार नाही असा तिच्या निर्मात्याचा विश्वास होता "Titanic, can never sink" "Titanic" केवळ नौका नव्हे, हे एक स्वप्न! केवळ एका मानवाचे नव्हे तर नियतीला सतत आव्हान देणाऱ्या समस्त मानवजातीचे स्वप्न हि तिची कथा जलवंतीची त्या कलाकाराची त्या नौकेची जी कधीच बुडू शकणार नव्हती कधीच ! ! !

जलवंती

Shashibhushan ·
“जलवंती” च्या निमित्ताने साल आता नेमके आठवत नाही. १९९२ किंवा ९३ असेल. “Titanic” नावाचा नवीन सिनेमा आला होता. पाहिला. त्यात न आवडण्यासारखे काहीच नव्हते. प्रचंड आवडला.

का पुन्हा???

RDK ·
ती अनोळखी भावना कागदावर उतरत नाहीये हा मनातला गुंता सूटता सूटत नाहीये प्रश्न राहिले आहेत अनुत्तरित माझे पण तो अस्पष्ट चेहरा पुसला जात नाहिये शांत हृदयाचे तार छेडले गेले की भरलेल्या जख्मा उघड्या पडल्या प्रेमाचे का हे सुर जे हृदयी वाजतात का वेदना पुन्हा माघारी वळल्या परिवर्तन अनिवार्य आहे परंतु क्षणभंगुर कसे काय होते कोरडे दुष्काळी हृदय माझे भरूनी लगेच रीते कसे होते का वाटा पुन्हा पाउलाखाली याव्या जिथे मी एकटाच घुटमळत उभा का मग असावी जाणाऱ्याला सोडूनी पुन्हा परतन्याची मुभा .....…........................RDK

आज पुन्हा

RDK ·
आज पुन्हा आज पुन्हा जगाच्या पायाशी पडलो आणि दुःखाभोवती लोटांगण घातले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले त्या उगवत्या प्रेमाचे किरण दुःखाची झोप मोडणारच होते पण भ्रमनिरासेच्या थंडीत कडक मन माझे पुन्हा घोरत पडले होते या मोठेपणाच्या गदारोळात खोट्या माझ्यातले बालक पुन्हा रुसले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले जीवन माझी धर्मशाळा येथे पांथस्थ येतात आणि जातात कुणी आठवणींची देणगी देतं तर कुणी भिंतींवर ओरखडे पाडतात कमकुवत झालेल्या भिंतींमुळे दुःखाचे छप्पर पुन्हा कोसळले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले तो लोपलेला आत्मसन्मानाचा सूर्य ज

एक संध्याकाळ..

दिपक लोखंडे ·
लेखनप्रकार
" अहो ऐकताय ना?.." " नाही.. कानात तेल ओतलयं मी.." " काय ओ, कधीतरी प्रेमाने बोलत जावा माझ्याशी.." " अगं आज खूप कंटाळा आलाय.. मी एक झोप काढू का?" " ओ.. झोपताय काय?.. आज काय आहे माहीत आहे ना?" " काय आहे?..." " अहो, ती मागच्या गल्लीतली कविता आहे ना, आज तिच्या बहिणीचा साखरपुडा आहे.." " मग?.." " मग काय?.. चला ना जाऊया आपण पण.." " छ्छे... काय गं... कोण कविता आणि कोणाची बहीण?.. मला कंटाळ येतो बाई ह्या सगळ्याचा.." " काय ओ, सगळ्या बाया वाट बघतील ना माझी.." " बरं मग, तू जाऊन ये " " मी एकटी नाही जाणार.." " मग सोड ना, काय बिघडणार आहे.. लग्नाला तर जाणारच आहे ना आपण.." " पण?.." " हे बघ राधा..