मुक्तक

नमन माझे तुला नटवरा..
हे शिवशंभो, भोळ्या शंकरा..

कृपासिंधो तू, हे गौरीहरा..
प्रसन्नवदन तू , कर्पूरगौरा..

तांडव करुनि, तु ब्रह्मांड पेलिसी..
प्राशुनि हलाहल, नीलकंठे मिरविसी..

फासुनि विभुती, तू हिमालये वससि..
उमापती शिव, हस्ती त्रिशूल घेसी..

मस्तकी तुझिया चंद्र विराजे..
हाती डम डम डमरू वाजे...

तुझ्या जटा-मुकुटातुनि वाहे मुक्त मंदाकिनी..
सर्प-भुजंग खेळति देहावरी, तू शूलपाणिनी..

मुंडक-माला धारिसी तू, चिता-भस्म विलेपुनि,
विश्वजननी महामाया , असता तुझी अर्धांगिनी..

झुगारुन टाकावीशी वाटत आहेत ही बंधने
काहीतरी शोधत आहेत माझ्या मनाची स्फंदने
काहीतरी बोजड घेऊन चालते आहे
उगीच कोणाच्यात तरी मन गुंतवत आहे
तुझ ते scapbook मला अस्वस्थ करतय
आणि एकीकडे मात्र माझ मन तुझ्यासाठी झुरतय
गुंतत आहे फक्त तुझ्यासाठीच
पण मनात येत आहे,काय करायच त्या "scap"च
माझच मला कळत नाही की नक्की आता काय करायच
तुझ्या बरोबर आयुष्य काढायच का तुला विसरुन जायचा...???

.

सिमेंटच्या शेवाळल्या थरात....
मातीचा बोटभर तुकडा शोधून,
उंच उंच जाणार्‍या इमारती मधल्या
फुटभराच्या रोपट्या....
किती रे सुंदर दिसतोस!

तुझ्या एका हिरव्या जिद्दीनं
''जीव शिंपडलाय या देखाव्यात''
जमिनीला घट्ट धरून ठेवणारी तुझी मुळं...
आणि काळपट-करड्या पार्श्वभूमीवरच..
ते टोकाचं हसरं पिवळं फुल,
म्हणजे सौंर्दयाचा कळस!

आहा... !
डोळे अगदी तृप्त झाले तुला पाहून.

बर आहे..., तू चित्रात आहेस!,
असाच रहशिल कायम...
असच राहील तुझ चैतन्यमयी हास्य,
तुझ कोवळे पण..
तुझी हिरवी जिद्द!
न जराठता , कोमेजता!

आयुष्याच्या रखरखीत वाळवंटात
एक ओऍसिस...... तुझा सहवास

तु आहेस चराचरामधे
तु आहेस कणाकणामधे

ता-यांतून पाहतो आहेस
वा-यातून जाणतो आहेस

पृथ्वीवर आहे तुझीच छाया
माझ्यातल्या 'मी' मधे सुध्धा...
तुच आहेस

अनंत काळाचा सोबती...
अजुनही चालतोच आहे

वादळे उठली.....
शांतही झाली
कितींची संगत सुटली
किती नाती तुटली

कोसळणा-या विश्वासाला
सावरत चालताना....

झाकोळलेल्या काळोख्या रात्री
वाट शोधताना...

सोबत आहे माझ्या
एक अश्वासक दिलासा....
तुझा सहवास......
फक्त तुझा सहवास

गोडवा
.

घडी भर असेच राहू, धाव धाव नको धावू!
डोक्यावरच टोपलं जरा, खाली उतरवून ठेवू!!

निळ्या करड्या दर्यात, जलद सूर घेऊ!
नाती ज्ञाती निरखत, जीवनाचा तळ गाठू!!

चल पुन्हा एकदा, पेन उधार घेऊ!
खार्‍या खर्‍या पाण्यात, गोडवा शोधत राहू!!

=======================
स्वाती फडणीस.............. १७-०७-२००८

.

उसळणार्‍या लाटांत
सोडून दिली एक बोट
अलगद
सोडवून घेतले बोट
वर-खाली, वर-खाली
हेंदकाळतंय पाणी
बोट...............
आता दिसतही नाही
:
मी
तिथेच.............
बोटाकडे बघत
खाली-वर, खाली-वर

====================
स्वाती फडणीस............२९-०१-२००८

अजब यांचे 'तू' हे मुक्तक वाचून मनात अनेक विचार मुक्तपणे आले ते असे ;)

तू भयकथेगत
नकोस येऊ
मी त्या पालीगत
थरथरतो...
तू 'इतिहास' होऊन
नकोस वाहू
'बे-भान'पणे मी
भरकटतो...

तू 'वैशाख फळ' होउन
जवळ राहा
मी ओरपून
खाईन असा...
तू 'गजल' एखादी
होउन ये
मी विडंबनात
नाहीन असा...

चतुरंग