मुक्तक

(हे विडंबन नाही. पण प्रेरणा धन्याशेठची.)

आज का आलो इथे ?
थांबली पत्रे इथून
माझ्या नावावर येणारी.

पत्ता बदलवला तरी
"फॉरवर्डींग इज नॉट डन
टू अ‍ॅड्रेसेस बियाँड इंडिया"
पोस्ट ऑफिसाने सांगितले

वाटले होते,
घर स्वच्छ केले,
सगळे सामान 'शिप' केले.

पण,
अरेच्चा! आहे की बोचके
इथे बांधून ठेवलेले.

ह्या आतल्या खोलीत
माझ्या आठवणीत पहिल्यांदा
फट्का आईचा
मी खाल्लेला

पहिल्यांदा मैत्रिणीवर
हात जरा
इकडे तिकडे
फिरला ;-)

(त्या मस्तीत,
दार उघडेच,
भान कसे रहायचे,
मला?)

प्रस्तावना : काल तीला भेटलो...ती धड हो म्हणत नाही....तिच्यासाठी ही कविता....

तू कुठे गेलीस सखे, मला सोडून या एकांतात |
तुजवाचून सर्व रूक्ष आहे, माझ्या जिवनाच्या वाळवंटात ||

ऐक माझ्या मनातून, तुझचं नाव येतंय |
तू नसताना माझ्या प्रेमाचं शीड, उगाच हेलकावे खातंय ||

प्रेमाच्या या समुद्रात, उसळतायत उंच उंच लाटा |
जीव घेतात गं तुझ्या या, कपाळावर सोडलेल्या बटा ||

नयन तुझे गहिरे, जणू मदनाचे बाण |
तुझ्या एका कटाक्षापायी, येतो कंठाशी प्राण ||

तुझ्या डोळ्यातील काजळ, दिसते जणू चंद्रकोर |
तुझ्या दर्शनासाठी, आसुसलेला गं मी चकोर ||

सरती संध्याकाळ, प्लॅट्फॉर्म नंबर चार,
आंबलेली तनु, तीने लोटली खाली.

निमुळता जीना. शोधक त्या नजरा,
हातातली पिशवी, तीने छातीशी नेली.

सुटे हाताचा आधार, टोचती अंगार,
स्पर्शाची जाणीव, तीला सोडुनीया गेली.

मनातला आक्रोश, कसा शरीराचा वापर,
ऊपाशी गिधाडांना, तीने अन्नदान केले.

उसवले शरीर, गेले लाजेचेही भाव,
ऊचलुन पावले, ती बाहेरही आली.

घरी येता मग, उभि पाण्याखाली न्हाली,
त्वचेवरची विषे , तीने जाताना पाहिली.

इतक्यात दरवळ, आला मोगर्‍याला बहर,
जाणीवांचे द्वार, तीने ऊघडुन दीले.

डिसक्लेमर : मला कविता, मुक्तक , विडंबन ही फक्त नावे माहीत आहेत. त्या कशाशी खातात मला माहीत नाही. तर त्यामुळे खालील लेख (????) सॉरी...कविता स्वतःच्या जबाबदारीवर वाचावी. ह्यातील एक ओळ तात्यांच्या गुरूजींची आहे ती साभार ऊचललीय.

लेखन मिपाच्या धोरणात बसत नसेल तर संपादकांनी काढून टाकायला हरकत नाही

पूर्वाध

जिवनाच्या ह्या वाटेवर, साथ हवीय कुणाची तरी |
दिसते रोज पण का मिळत नाही, ती स्वप्नातली परी ||

रोज रात्री डोळा लागतो, तिचीच स्वप्ने बघण्यासाठी |
मिळाली नाही तर तयार आहे, मरण्या मारण्यासाठी ||

न देणे, न घेणे, फुकाचे न खाणे,
कुणाच्या न वाटेत येणे मुळीही,
बरे काम माझे, बरी वाट माझी,
स्वत:च्याच विश्वात मश्गूल आम्ही ||१||

असे वाटले की लिहावे जरासे,
लिहावे जरा, पाठवावे कुठेसे,
तया सोडुनी या जगाच्या भरोसे,
विचारात होऊ पुन्हा दंग आम्ही ||२||

कधी आवडावीत काव्ये कुणाची,
दिसावी कधी झेप कोणा मनाची,
जरी दाद देऊ तया ताकदीची,
मनाच्या महाली असू गुंग आम्ही ||३||

न लाटात आम्ही, न वाळूत आम्ही,
सदा एकटे सागराच्या किनारी,
जसा सूर्य चाले सकाळी दुपारी,
तसे राहतो या अलिप्तात आम्ही ||४||