मुक्तक

माझ्या घराच्या भिंतीला रंग गायीच्या शेणाचा नाही भय जरीही आला अणुबाँब कुणाचा... माझ्या घराच्या खोलीत यज्ञकुंडाचे भूषण नाही पर्वा कधीही असो किती प्रदूषण... माझ्या घराच्या दारात काळ्या घोड्याची हो नाळ घर संपन्न होणार नाही कशाची आबाळ... माझ्या घरी प्रत्येकाच्या गळ्यामधे गंडेदोरे नाही भय कशाचे कुणी करी काळेबेरे... माझ्या घरी कपाटात पोथ्यापुराणांचा संचार त्याच्या पलीकडे व्यर्थ सुखी जीवनाचे सार... माझा घरी विज्ञानाला नाही जरासाही थारा कसा जगतो मी ते शेजाऱ्यालाही विचारा...

6.30 pm You are late. I always am. हम्म.. come on! एक तर इतक्या महिन्यांनी भेटतोय. वेळेवरून ऐकवणार का? का ऐकवू नये? मी काय तुझी गर्लफ्रेंड किंवा बायको आहे का? तुझं मन जपायला? बोर नको करूस. छान दिसतेयस. thanks. पण विषय बदलू नकोस.. मगाचपासून इथे एकटी बसलेय. वेटरला मी इतकी बिचारी वाटले की माझी कॉफीची सुद्धा ऑर्डर घ्यायला आला नाही. हां बाई, sorry. तुला सवय नसेल ना अगदीच, कुणा मुलाची वाट बघायची? of course. कशी असेल? तुझ्यासारखे नमुने कमीच.

प्रेरणा : गेम आयडी कसा बदलता आला पाहिजे डुआयडी बनून मोकळेपणान फिरता आल पाहिजे... थोडं थांबून .. दुसऱ्याला खिंडीत पकडता आलं पाहिजे वेड बनून ... मी त्या गावचा नव्हेच असं सांगता आलं पाहिजे सगळ्यांना हे जमतंच असं नाही... धाग्याचा काश्मीर होतोच असं नाही तरी आजही छुप्या आयडी वर जग चालत.. सगळं काही असूनही आपलं एखाद डुआयडी लागतं .. 'डुआयडी में पागल दीवाने को' आजही जग हासत.. आणि मग डुआयडी बनून प्रत्येकजण 'मेसेज' करत...

काव्यरस

शब्दावरती रागावू नकोस विचार करून बघ झोपलेल्या मेंदूची घंटा हलवून बघ शेवाळलेल्या मनावरती पूर्वग्रहाचे थर इतिहास परंपरा जाऊ देत वर्तमान घट्ट धर अनुदान माफी काही नकोत पीक ऑरगॅनिक लाव तेव्हा तुला मिळेल शहरी मॉलमधला भाव दिसतो तसा नाही शहरी स्वार्थी व मग्रूर बळीराजाच्या दुःखासाठी त्याचाही भरतो ऊर देऊ नकोस टॅक्स मित्रा तुझ्या शेतकी उत्पन्नापाई भारताच्या भल्यासाठी भलेही इंडिया टॅक्स वाही धरू नकोस फास मित्रा जरी निराशेची धग डोळे उघडून खाटेशेजारील बायका पोरांकडे बघ चिंता नकोस करू मित्रा श्रद्धेनं वारी घेवं मध्यस्त काढून बाजूला माल कस्टमरपुढे ठेव

‘आपल्या देशाच्या वाटचालीची दिशा योग्य आहे?.. तुम्हाला काय वाटतं?’.. असा प्रश्न अचानक कुणी तुम्हाला केला तर? तुम्ही लगेचच, क्षणाचाही विलंब न लावता, विश्वासानं उत्तर देऊ शकाल? की हा प्रश्न तुमचं डोकं पोखरून उत्तर शोधू लागेल?.. बराच प्रयत्न करून एखादं उत्तर सापडलंच, तर ते बरोबर असेल की चूक, या संभ्रमाचा भुंगा तुमच्या डोक्यात गुणगुणू लागेल.. आणि अखेर, तुम्ही उत्तर राखून ठेवाल. मग ज्याच्याशी तुम्ही विश्वासानं विचार शेअर करता, त्याला हा प्रश्न विचाराल. कदाचित, त्याचीही तुमच्यासारखीच अवस्था होईल, आणि या प्रश्नाची परिक्रमा सुरू होईल.. परवा कुठल्या तरी ‘न्यूज पोर्टल’वर हा प्रश्न मला दिसला.

कोसळून गेलेल्या पावसानंतरची शांतता फारच जीवघेणी असते नाही? ----- परवा तू अचानक आलीस दारात तुला पाहुन चमकलो मग सुखावलो येतांना तू आणलेला मोगरा सगळं घर व्यापून उरला गजरा करायला घेतला तुझ्या केसात माळतांना अवचित एक गाठ सुटली गजरा विखुरला, अन् एकदम जाग आली ---- कोसळून गेलेल्या पावसानंतरची शांतता फार जीवघेणी असते नाही? ------ किनार्‍यावर एकटचं भटकतांना 'तो' खडक दिसला पहिली भेट नजरेसमोरुन तराळून गेली तासन् तास त्या खडकावर सुख म्हणजे कायं?

माझ्या मनाच्या कपाटात टांगवले आहेत अनेक ह्यांगर्स... भावना टांगवून ठेवल्यात मी त्यावर.. ते बघ गुलाबी रंगाच बायकोवरच प्रेम, हल्ली सणासुदीलाच काढतो मी बाहेर.. तो पहा माझा रागाचा ब्लेझर .. त्याच्या आतमध्ये लटकलेला अहंकाराचा शर्ट नि नेकटाय .. सहज कळू देत नाही मी कुणाला मी सुद्धा वापरतो ब्लेझर... समोरची माणस बघून ... तो द्वेषाचा घामट ,कुबट सदरा.. सभ्यपणाच सेंट मारून वापरावा लागतो . ते वेगवेगळ्या रंगाचे २ ह्यांगर्स दिसताहेत आहेत ना? . खरे तर त्यावर आहेत कामभावनेची अंतर्वस्त्रे ... सहज लक्षात नाही येत पण वापरतो मी रोजच ... कुणालाही नकळत..

आता पुन्हा पाऊस येणार अन ... सगळा चिखल होणार ... आता पुन्हा पाऊस येणार अन ... सगळा चिखल होणार ... चांगली उन्हाची सवय झाली होती ... तो डबडबणारा घाम ते काळवंडलेले शरीर तो कोरडेपणा ... ती रखरख यांना चांगली लय आली होती ... कुठून हे काळे ढग आले ... आता सगळ बेताल होणार ... आता पुन्हा पाऊस येणार अन ... सगळा चिखल होणार ... आता पुन्हा तो ओलावा पुन्हा तो हिरवेपणा पुन्हा त्या कोरड्या डोंगरावर उमटणार झर्यांच्या रेघा ... बुजणार पुन्हा ... पडलेल्या त्या सगळ्या भेगा ... पुन्हा नव्या आशेनी ... आता मन चल बिचल होणार ... आता पुन्हा पाऊस येणार अन ...

काव्यरस

करुण

‘अध्यक्ष महाशय, पुज्य गुर्जनवर्ग आणि माझ्या प्रिय विद्यार्थीमित्रांनो,... स्वराज्य हा माझा जन्मसिध्द हक्क आहे आणि तो मी मिळविणारच, अशी सिंहगर्जना करून ब्रिटिश सरकारला हादरवून सोडणाया नरकेसरी लोकमान्य टिळकांचा जन्म, ज्याप्रमाणे एखाद्या चिखलात सुंदर कमळ उगवावे त्याप्रमाणे रत्नागिरी जिल्ह्यातल्या चिखली या गावी झाला... त्यांच्या वडिलांचे नाव’... ... डोळे मिटून आणि मुठी घट्ट आवळून मागेपुढे झुलत मी टिळक पुण्यतिथीच्या दिवशी आमच्या कोकणातल्या गावातल्या शाळेत भाषणाला सुरुवात केली आणि ‘टिळकांचा जन्म चिखली या गावी झाला’ या वाक्याशी येताच माझी गाडी गडबडली...

रातकिड्यांची किरकिर ,पानांची सळसळ ,बेडकांचे रोमांटिक ड्रांव ड्रांव,दुरून गाजही येतेय कानी , तो मुसळधार बरसून शांत झाल्यावर ही काळी रात्र...विजेचा लपंडाव माझ्या खिजगणतीत नाही...दुपारी झोपल की रात्र जागते.विषयासक्ती कमी झाल्यावर रात्री रिकाम्या भासतात .आधी जागायचो F टीव्ही पहायला.विषय संपला ...पुढे काय? आता उरत काय ? रिपीटेशन.... खाणं,पिणं,हगण,मुतण,मेैथून ....बस .... कसल आकर्षण वाटेल तर ती शक्यता नाही...अजुनही किरकिरतोय तो...काय मिळत असेल रातकिड्यांना किरकिर करून ?? मादी???

Subscribe to मुक्तक

मुक्तक

अज्ञानवाद !!

थोडी कॉफी, थोड्या गप्पा

गेम = डुआयडी

(घंटा हलवून बघ)

वेताळ आणि वेताळ !

शांतता

माझ्या मनाचे कपाट....

पुन्हा पाऊस

आमचा जन्मसिद्ध हक्क !

स्वगत...