कविता

ऐकावयास गेले, बोलून काय आले? बोलावलेस तू, मी काॅफी पिऊन आले.. ना थेंब पावसाचा ओली.. भिजून आले. भांबावल्या दुपारी काॅफी पिऊन आले.. होते कुणी न कोणी नव्हतोच एकटे ना? लोकां कसे पटावे काॅफी पिऊन आले? पेले जरी रिकामे डोळे भरून आले.. वाहू मुळी न देता काॅफी पिऊन आले.

घनतमात पसरला ऐसा कभिन्न काळा देही आ वासून गगना पाही ... डोहकाळीमा डोहकाळिमा श्रांत क्लांत पांथस्थाला दो घोट जलाचे देई आयुष्य मागुनि घेई ..... डोहकाळीमा डोहकाळिमा किती प्रश्न चिरंतन साचे घेऊन उरावर जगणे निरखत हा तगमगणे... डोहकाळीमा डोहकाळीमा पैलतीर ना माहित कुठून कैसा दिसतो फुटता होडी गिळतो .... डोहकाळीमा डोहकाळीमा चिरंतन काजळ काळे सत्य भयाण कि भास हा वेटाळी सर्वांस ..... डोहकाळीमा डोहकाळीमा ©सागरलहरी

पल्याड- एखादा कभिन्नकाळा राक्षस निवांत पहुडलेला असावा आणि केवळ त्याच्या अस्तित्वाच्या भीतीने कुणीही त्याच्या आसपास फिरकू नये असा तो गूढगर्भ डोह निवांत पसरला होता. वाटसरू ... वाटसरूच तो अनंत अंतर पायदळी तुडवून श्रांत झालेला पुढे तोडायच्या अंतराची कितिक गणती असेल या विचाराने विद्धसा, हळू-हळू डोहाच्या काठी आला. वाटसरू पाणी घ्यायला झुकणार इतक्यात गहन गंभीर आवाज निनादला ... ये, राजा... ये. सगळी राज्यश्री सोडून गेली, सगे सोयरेही सोडून गेले आता तुला माझी आठवण झाली ना ? ये ...

कुरबुर झाली (काल रात्री साडे तीन वाजता पाणी बचतीवर एक पथनाट्य लिहीले. एका व्हाट्सअ‍ॅप गृपमध्ये येथील सदस्य दुर्गविहारी अन दीपक११७७ यांनी झोप घेत चला अन काही कुरबुर झाली असेल असे विनोदाने लिहीले.

कुठेतरि बरच दाटलेलं असतं आणि खरच हमसुन बरसायचं असतं उगाच नाहि , तर अगदि मनापासुन डोळ्यातलं पाणि न लपवता जमेल तितकं सांडायचं असतं आत दाटलेलं , मळभ साठलेलं कुठेतरि हमसुन बरसायचच असतं किती विचार करुन प्रत्येकवेळी आलच जरी भरुन भलत्यावेळी सारखं सारखं बाजुला सारायचं नसतं परक्याजवळ नाहि तर आपल्याच कुशीत हळुवार डोक खुपसायचं असतं आत दाटलेलं , मळभ साठलेलं कुठेतरि हमसुन बरसायचं असतं .. कुठेतरि हमसुन बरसायचच असतं ...

बर्‍याच दिवसांपासून घोळत असलेल्या काही ओळी, पूर्ण होऊनही आता महिना उलटत आला.. आणिक काही सुचतंय का हे बघत होतो.. पण नाही सुचले. म्हणून मग आता प्रकाशित करतोय. संदर्भः उन्हाळ्यात आमच्या सोसायटीत पाणी कमी पडतं म्हणून टँकरनं पाणी भरणं चालू होतं. सकाळी ६ तास व संध्याकाली ६ तास असं. पण नंतर २४ तास पाणी असायला हवं... मग त्यासाठी जेवढे टँकर्स लागतील तेवढे बोलवावेत असं ठरवण्यात आलं. ५०-६० जणांच्या मिटिंगमधे मी धरून केवळ ३ जण म्हणत होतो की पाण्याचं रेशनिंग असावं. पण कुणीही ऐकलं नाही. दिवसाला कमीतकमी १० टँकर्स लागत होतेत २ महिने. त्या मिटिंगमधे मी बोललो होतो की, अरे थोडी तरी लाज वाटायला हवी आपल्याला..

======= कुत्र्यांसाठी कपडे आले. फार काय, बो, टाय, टीशर्ट घालुन बड्डे पार्टीसाठी श्वान सजले. कुत्र्यांसाठी न्हावी आले, तसेच ॲण्ड्रोईड गेम्स आले. फार काय; "जुजबी" प्रियराधनासाठी पेट्स-पार्क्स आले. कुत्री कोडी सोडवु लागली बेरजा वजाबाक्या करू लागली मालकाला खूश करण्यासाठी I love you सुद्धा म्हणुन लागली. फार काय, सुंदर मालकीणीशी संभोगाचा आनंद पण लुटु लागली! एव्हढे सगळे होऊनही खांब आल्यावर तंगडी वर होणे थांबले नाही. फार काय, कुत्र्याचा माणुस इतक्यात काही होणे नाही! - युयुत्सु

अज्ञाताच्या काठावर शब्द होताना धूसर अर्थ निरर्थाचे द्वैत कल्लोळून झाले शांत अदृष्टाच्या नजरेला दिठी भिडविण्या आलो अज्ञेयाच्या अनुल्लंघ्य उंबर्‍याशी थबकलो अथांगाच्या डोहावर अनाहताचे तरंग नश्वराच्या ओठावर चिरंतनाचे अभंग

सिग्नल ...... आज लाल दिव्याने नाममात्र थांबलेत काही गोंगाट , नाहीतर कोण इथे थांबतं ...... सगळेच घाईच्या लयीत ! इतक्यात ....... धुळीने माखलेल्या चाळीस वर्षांच्या रखरखीत पायाच्या बोटांवर चार वर्षांच एक डोकं ठेवलं गेलं ..! अन् त्या कोमल गालांचा स्पर्श होताच ...... झटकन पाय मागे घेऊन तो ओरडला " ए हट ...... " त्याच्या डोळ्यातली लाचारी पाहायला वेळ नसेल पण, त्या स्पर्शाने काळीज गलबलले असणार नक्कीच ! तरीपण .... "कालच नवीन चप्पल घेतलीये...." असं म्हणेपर्यंत, दिवा हिरवा झाला ! अन पोर ....... परत लाल सिग्नल ची वाट बघू लागलं ! ------------- फिझा .