कविता

का म्हणून दिवसेंदिवस जिलब्या टाकत राहावे ? का म्हणून आपणच समूहा पाकमय करावे ? थोडं जागं होऊन बघा , मोठ्ठी कढई नि झारा दिसेल तो हातात घेऊन बसलेला एक साधा खादाड दिसेल एक दिवस तरी बुभुक्षित बनून बघावे भुभुकार करून पाहावे न पटेल तिथे फाट्यावर मारून बसावे रुसेल त्याचे फुगवे निपटावे शांत निवांत राहून जिलब्या धागे वाचावे वाचता वाचता वाचकाने लेखकाचे पेन घेऊ नये साधा वाचक जे जे करतो ते ते मनापासून करावे खदखदून खदखदून हसावे विरोधकांनी पण तोंडात बोट घालावे इतके साऱ्या धाग्यावर मौनावे रमत गमत इन बॉक्स वर राहावे हम, तुम झुम करत टिचक्या मारावे एखादा धागा वाचून प्रतिसादावे न हळूच निसटावे का

विहिरीच्या बाहेर असतो आपण.. आजूबाजूचा परिसर.. उत्तुंग पर्वत, विशाल सागर, वारे, फुलं, गवत, नद्या..

आभाळानं द्यावे पाणी धरतीनं गावी गाणी धरतीनं जागा द्यावी झाडांची आई व्हावी झाडांनी सावली द्यावी पक्षांची घरटी ल्यावी पक्षांनी पंख पसरावे आभाळात विहरावे आभाळाने द्यावे पाणी धरतीनं गावी गाणी पाषाणभेद ( त्रंबकेश्वर मुक्काम) २५/०५/२०१९

...पत्र ... काय मायना घ्यावा? कल्लोळ कसा लपवावा? सारेच जाणते पत्र. ...पत्र... मजकूर रिकामा होता. पत्ताही लिहिला नव्हता. पोचले तरीही पत्र. ...पत्र... जीर्ण शीर्ण झालेले, कोपरेही दुमडून गेले, तरीही जपले पत्र! ..पत्र... खरेच लिहिले होते? काहीच कसेना स्मरते? प्रश्न पाडते पत्र! ...पत्र...

" कशी आहेस ? " वेशीमधून बाहेर पडताना उरले सुरले बळ एकवटून त्याने शेवटी विचारलेच " कशी आहेस ? " निर्विकार डोळ्यांनी निर्विचार मनाने मग मीही फक्त मान हलवली . शब्द खूप जड असतात ........ परत कोण ..... ... ते ओझं वाहणार........ नाहीतर सांगितलं असतं त्याला "जशी सोडून गेलास ....... तशीच आहे !" -----------------फिझा !

आपला शूर वैमानिक श्रीमान अभिनंदन वर्धमान याच्या पराक्रमावर, आमचे परम मित्र आणि गुरू दादासाहेब दापोलीकर यांनी लिहिलेले ११४ ओळींचे खंडकाव्य! (हे लिहिण्यास दादासाहेबांना अडिच महिने लागले. तस्मात् वाचकांनी १५ मिनिटे तरी काढून संपूर्ण खंडकाव्य, प्रस्तावनेसह वाचावे व 9967840005 वर आपला अभिप्राय कळवावा ही विनंती!) खंडकाव्य: अभिनंदन, अभिनंदन! एक मार्च २०१९ रोजी आपला शूर वैमानिक अभिनंदन वर्धमान, शत्रु देशातून स्वदेशी परतला.

गुलमोहर मोहरतो तेव्हा सखे तुझे हसणे आठवते उन्हातही मग चंद्र उगवतो माझे असणे-नसणे नुरते छोट्या गोष्टींनाही येथे अस्तित्वाचा प्रश्न बनवतो खोड जुनी ती नकळत माझ्या जितेपणीही क्षणिक मोडते. गुलमोहर मोहरतो तेव्हा...! दोन समांतर विश्वांमधले झालो बघ आपण रहिवासी एक एक केशरी फूल हे दोघांमध्ये पूल बांधते. गुलमोहर मोहरतो तेव्हा...! भेट ठरावी अन् विसरावा मीच खुणेचा तो गुलमोहर फक्त उरावा शोध आपला मनी असेही भलते येते. गुलमोहर मोहरतो तेव्हा...! ~ मनमेघ

बरे झाले मीराबिरा, राधागिधा तेव्हाच होऊन गेल्या.... मिनिटाला मेसेज, तासाला कॉल, हाऊ आर यूच्या लिक़्विड जमान्यात प्रेमबिम, हळवेबिळवे, मनात संगत ओहो....ते काय असते आणि? आठवण बिठवण वेड्यांचा बाजार... एक कॉल मारायचा नाहीतर मेसेज धाडायचा बात करनेका मामला खतम. मनात आठवण, झुरणे बिरणे अरेरे, हाताबाहेरच्या केसेस... डिजीटल डिजीटल फिजिकल फिजिकल एवढेच काय ते रियल रियल बाकी जग तो मृगजल मृगजल... मीराबाई मीराबाई, तो तुम्हाला उन्हात भासे.... राधाबाई राधाबाई, तो तुम्हाला जलात दिसे.... भ्रम भ्रम भ्रम भ्रम भ्रम नुसते नुसते भ्रम.....

बहावा -------------------------------------------------------------------------------------- घोस लगडले सोनसळी मन खुलते या तरुतळी वसंताची बहार ही झाली टपोर मनकळी की पांघरला पिवळा शेला की सोनसाज याला केला रूप देखणे याचे वरती सोन झळाळी तो करतो कसा नजरबंदी सोनपिवळी गारुड धुंदी सय कवळ्या प्रेमाची देई शहाणा कवळी ----------------------------------------- बिपीन