कविता

उमलत जाणारे प्राक्तनाचे ओझे तणावाच्या पसार्‍यात गरगरताना कोणी धाडलंय तुला कल्पनेपलिकडील जगातून माझ्या विसविशीत देहसावलीवर हळूवार फुंकर घालायला पण चालेल, काळजात रुतलेला तुझा तो स्पर्श आणि ती क्षणभंगुर भीक पेलताना वृथा वैफल्याचा चोरटा सूर...

कोण म्हणतो रात्र झाली आत्ताच आमुच्या जीवनाची आत्ता कुठे सुरवात झाली फिरुनी पुन्हा या यौवनाची नुकतीच साठी मागे सरुनी यौवनाला जाग आली बहर पुन्हा आला असा की जीवनाची बाग झाली प्रियेस माझ्या आजवरी मी फुले कैक हो वाहिली गंध ऐसा त्या फुलांचा धुंदी आजही राहीली त्याच गंधाने अजुनी जेवनाचा बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण एक बाकी प्रहर आहे गैरसमज नको माझ वय फक्त २५ आहे

मी २००४ साली ह्रुदयविकार शस्त्रक्रियेसाठी जसलोक हॉस्पिटलमध्ये होतो त्यावेळी सुचलेले काव्य..... जसलोक---१३०४ मनामध्ये कुठेतरी भिती ही भासते क्षणात आहे क्षणात नाही हुरहुर हि दाटते अंगारे,धुपारे,संत ,साधू ,बापूही यांची साथ संगत आज खरी ना वाटते जगू किंवा मरु हेच एक सत्य आहे याविणा सारे जग आज मला मिथ्य आहे सर्व नाती ,सर्व गोती ,आज भोवती नाचती सुख दु:खाचा एकेक धागा जिवन माझे विणती या क्षणी मनात माझ्या निशब्द भाव तरंगती ओहोटी..... भरती मधील अंतराय जाणती.......... प्रमोद अष्टपुत्रे ०४/०५/२००४

जा सखे गं शोधुन ये मोहन मुरलीवाला, कुठे हरवला? ना कळे, ना क्षण उसंत जीवाला - १ काल रातीला भेट जाहली कालिंदिच्या तीरी, श्याम - सावळा समोर आणिक चुकार पावा करी - २ रात्रभर जागी होती चांदणवेडि चंद्रकला, जरा स्पर्शता तरंग उठले कालिंदिच्या गुढ जला - ३ स्पर्श असे कि मोरपिस जणु शरीरभर थरथरते, क्षितीजावरती शुक्र मनोहर रात्र अशीच सरते - ४ श्याम - सावळ्या मिठीत अवचित किनखापी जर खुपते कुणा न कळता ओठांवरची अजुन पण खूण जपते - ५ - सौरभ वैशंपायन.

निसतेले सुर ओन्जलितुन ते मल कुन्वित आहे शावस घेत्तो मोकले की मी अत्ता निविरुत आहे एकु द्या मज बासरि त्य्य बाबुन्च्या बेतातु नी म्रुदुगन्ध मोहक एक्दा भर्उद्या मला शावसतुनि रत्रिच्य तिमिरत होति धालली जी आसवे दवबिन्दु होउअन भेतलि मज उमलत्या पुश्पासवे पानाफुलातुन निर्झरतुन श्रुश्तिची ही स्पन्दने उतुन्ग लाता रानवारा देती मज ही आमन्त्रने हलूच ते धग चुम्बनि जाती फुलाचे तातवे औओथ अओल्या पाकल्याचे धुन्द होउअन थरथरावे अव्हेरले ते सौख्य मी की नोकरीचे पाश होते क्शितिजासही माझ्ह्या मनाचे कवदसे थाउक होते नियम आनी अनुशासनाच्या चौकतीतुन मुक्त झालो सओअहले क्रुतुचे बघाया हा पहा मी चाललो आकाश झाले थेन्ग

शब्दात अर्ध-होकार ओठात लाजूनी आला स्वप्नाच्या हिंदोळ्यावर जीव घाबरा झाला मज सांग आई, तू सांग हा खेळ असे कि नाते ज्या वाटेवर मी फुलले ती वाट पोरकी होते गांव आता बदलेलं मिळतील नवी मज नाती काळीज मात्र व्याकुळ तुटतुटेल तुमच्यासाठी अडखळेल पाऊल हळवे मी सोडून जाता, जाता राहील उभा नि:शब्द मग वाटेवरती दादा मज स्मरेल जेव्हा घर हे श्रमसरत्या शांत दुपारी मी बघेन देव्हार्‍यात पितळेचा कृष्णमुरारी बांधीली गाठ शेल्याशी हातात हात मी घेते पाण्यास अर्पिले दिप ती नदी कुठे गं नेते ?

'रानवेड्या पाखराशी भेट झाली त्या कळीची' ह्या सुवर्णमयी ह्यांच्या सुंदर गझलेने आमच्या मनात जुन्या 'भेटीगाठींच्या' वेदनादायक आठवणींचे काहूर पुन्हा जागवले ते असे, रंगलेल्या कबुतरांची गाठ पडली त्या वळूशी का हव्याशा वाटणार्‍या पोरटीला टाळले मी फक्त असते तीच सोबत हेच होते मानले मी .................................................... फोन नंबर दे म्हणालो मी तिलाही पाहता.. मग- भेटण्याचे , रातच्याला.. मनसुबे रे बांधले मी रंगलेल्या कबुतरांची गाठ पडली त्या वळूशी अन् कुल्यांना पाय लावुन धावण्याचे..