कविता

शिशिराची ती असो पानगळ गदमद किंवा दाहवणारी तुझ्या संगती कळे न काही निशा नवी की ... मालवणारी दूर राहता उमजत जाते नात्याच्या विरहाची खोली मनांसारखी उधाणलेली देहांचीही असते बोली सभोवताली निसर्गलीला चराचराचे खेळ वेगळे आज पाहता नसे स्वस्थता कर्पूरासम चित्त पेटले गंध स्मृतींचा होय अनावर हसू सांडते दारी जाई भूल घालतो तशात चाफा हिवाळ्यातही चटका देई शब्दासोबत अर्थ स्मरावा सहवासाचे आठव तैसे अंगोपांगी मोहरतो मी गूज कुणा सांगावे कैसे ! -- अमेय

तुला प्रेमपत्र लिहतांना साक्षी ठेवलेल्या, प्रेमदेवतेला विचार... तु येण्याची वाट पाहत जिच्यावर तासन् तास बसलो, त्या वाटेला विचार... दिवसरात्र तुझीच स्वप्ने बघणार्‍या, माझ्या डोळ्यांना विचार... चंद्राची व तुझी तुलना करतांना, तयार झालेल्या कवितांना विचार... तुझ्या आठवणीत रात्री जागतांना, ज्यांना मला पाहिलं, त्या चांदण्यांना विचार... माझं तुझ्यावर किती प्रेम आहे, हे तेव्हा तुला कळेल... माझ्या राखेतील अस्थींतुन सुद्धा, तुला तुझेच नाव ऐकायला मिळेल...

अरूप उमजोनी जाय, दाविते पंथ गुरुमाय, अज्ञान विलया जाय, तत्काले... जन्मोजन्मीच्या ग्रंथी, पाडिती जीवा गुंथी, गुरुस्पर्शे निघे पंथी, मुक्तीचिया... सर्व स्थळी सर्व देही, एकतत्व निश्चये पाही, नित्यानुसंधानी राही, आत्ममग्न... फिटता भ्रमजाल, जेथे तेथे पाहाल, एकत्व अनुभवाल, चित्शक्तीचे... - सागरलहरी - २३.११.२०१३

ते वार लाटण्याचे चुकवू कितीक आता हा पोळपाट हाती तोही फुटेल आता पाठीस ढाल केले त्या लाटण्यासमोरी डोक्यावरी निशाणा धरणार हाय आता तो संपला 'पुरुषदिन' कळता तिला अखेरी लोटांगणाविना ना पर्याय काय आता प्राविण्य नेमबाजी कौतूक फार झाले का भोगणे तडाखे मज ह्या वयात आता ती सात जन्म नशिबी हिटलर म्हणून आली आज्ञा किती झुगारू उरले न त्राण आता . . .

असशील का तू स्वप्नातला माझ्या? असेन का मी ही मनातली तुझ्या? असतील का आपल्या आवडी सारख्या? जरी नसल्या, तरी त्या आपण स्विकारुया!!! असे… आणि ह्या सारखे अनेक प्रश्न होते डोकावत पहिल्या भेटीनंतरचे माझे अस्वस्थ मन… नव्हते काही कळत अनेक प्रश्नांनी तू देखील गेला असशील भांबावून हीच असेल का "ती"?

बरं झालं मी नोकरी करतो नाहीतर, लोक म्हणाले असतेच की कविता करून काय पोट भरतं का किंवा हसले असते काहीजण कुचेष्टेने मला... मग मी ही दाढी वगैरे वाढवून कवितेने पोट भरायच्या मागे लागलो असतो धडपडत राहीलो असतो नसलेलं काहीतरी सिद्ध करून दाखवायला आणि भेटत राहीलो असतो जगाला एक तकलादू स्वाभिमान खिशात घेवून माझ्या शबनम मधून काढून काढून आल्या गेल्याला दाखवला असता मी माझ्यातला एक 'उपेक्षित कलाकार'.... अगदी मला टाळेपर्यंत ऐकवल्या असत्या लोकांना मी माझ्या कविता आणि गझला आयताकृती घडी केलेला कुठलातरी साप्ताहिक किंवा दिवाळी अंक बनला असता मग माझ्या कवी असण्याचा पुरावा.... पण आज? आज कसंय ना, की माझी नोकरी हाच पुराव

पहाटे डोळे खुलले पाहतो जग हे निजले पान निद्रेत गळले पर्ण दवबिंदूंनी भिजले उमलत्या कळ्यांचा मुजरा उमेदीचा नवा चेहरा उजळवितो चराचरा उगवलास तू भास्करा का असा बसलास पाहात? कसा गेलास सोडून साथ? कुठे होतास अवघी रात? का सोडलंस मला नरकात? काल भाच्याने तोंड काळं केलं काळोखात अमावास्येच्या नेलं किती हे मन विषण्ण केलं कुठेतरी भरकटत गेलं पडझड होते जाता तू पण आलायस परत आता तू पृथ्वीचा थोरला भ्राता तू प्रकाशाचा खरा दाता तू दिपेंद्रा कशी रे तुझी लहर दिवस येतोय जरा डोईवर दिसशी तू होताना प्रखर दिनकरा क्रोध हा आवर ममता तुझी जादूयी खरी मावळतीच्या सुखद सरी माया करुनी ही मजवरी माझ्यासमोर गेलास घरी

जाहली वेळ समयाने केली खूण मौनातच वाजे वेदनेतली धून कालची पोर झाली केव्हा गे मोठी हक्काचे घरटे सोडुनि जाते पाठी हातांशी धरली इवली जेव्हा बोटे 'आधार तुझा ही', काळ बोलला खोटे कंठाने भरल्या कशी म्हणावी गाणी हसतानाही डोळ्यांतुन झरते पाणी सोहळ्यातुन हा क्षण नाहीसा व्हावा 'आहे अवधी' हा भासचि फक्त उरावा आता जाशील तू लांब निमिषार्धात मी तुटले सांधत असेन हलवित हात -- अमेय

चाहूल एका सृजनाची पाऊस एक आशा - भविष्याची पाऊस एक दिशा -ध्येयाची पाऊस म्हणजे हिरवळ -आनंदाची पाऊस म्हणजे दर्वळ -सुगंधाची पाऊस एक आधार -जीवनाचा पाऊस एक निर्धार -स्वप्नांचा पाऊस म्हणजे रिमझिम-संगीताची पाऊस म्हणजे किलबिल -बालपणाची पाऊस एक देवता -गाभाऱ्याला पाऊस एक पाहुणा -घराला पाऊस म्हणजे नवता -वसुंधरेला पाऊस म्हणजे उधान -सागराला चाहूल एका सृजनाची कथा साऱ्या जीवनाची केवढी रूपे त्या पा

वय जवळ करी मज दूर पळे तरुणाई मन आठवते लागते आळवू अंगाई क्रमल्या वाटा पाडियले पथ पण तरी वाटते अस्थाई स्थानक का कोठे अवघडले हरवली दशा नि दिशा दाही किंचित थोडे संचित काही फ़ुंकर घाली शमवी लाही शैशव दूजे नकळत देई स्पर्शाविण ऊर्जा या देही शोधीत सुखे परतून पुन्हा नव जुने बालपण येई विसरून जीर्णपण जन्माचे मउ कुशीत घेई आई ………………… अज्ञात