कविता

ते वार लाटण्याचे चुकवू कितीक आता
हा पोळपाट हाती तोही फुटेल आता

पाठीस ढाल केले त्या लाटण्यासमोरी
डोक्यावरी निशाणा धरणार हाय आता

तो संपला 'पुरुषदिन' कळता तिला अखेरी
लोटांगणाविना ना पर्याय काय आता

प्राविण्य नेमबाजी कौतूक फार झाले
का भोगणे तडाखे मज ह्या वयात आता

ती सात जन्म नशिबी हिटलर म्हणून आली
आज्ञा किती झुगारू उरले न त्राण आता . .
.

असशील का तू स्वप्नातला माझ्या?
असेन का मी ही मनातली तुझ्या?
असतील का आपल्या आवडी सारख्या?
जरी नसल्या, तरी त्या आपण स्विकारुया!!!

असे… आणि ह्या सारखे अनेक प्रश्न होते डोकावत
पहिल्या भेटीनंतरचे माझे अस्वस्थ मन… नव्हते काही कळत
अनेक प्रश्नांनी तू देखील गेला असशील भांबावून
हीच असेल का "ती"? घेईल का सर्वांना सांभाळून?

काही भेटीनंतर निर्णय पक्का केला शेवटी
दोन जीव आलो एकत्र, होतो थोडे अनोळखी
सगळच नवीन असेल, कदाचित सगळ्या नाही पटणार आपल्याला गोष्टी
मात्र समजून घ्यायची आहे ना आपली तयारी?

बरं झालं मी नोकरी करतो
नाहीतर,
लोक म्हणाले असतेच
की कविता करून काय पोट भरतं का
किंवा हसले असते काहीजण कुचेष्टेने
मला...
मग मी ही दाढी वगैरे वाढवून
कवितेने पोट भरायच्या मागे लागलो असतो
धडपडत राहीलो असतो
नसलेलं काहीतरी
सिद्ध करून दाखवायला
आणि भेटत राहीलो असतो जगाला
एक तकलादू स्वाभिमान खिशात घेवून
माझ्या शबनम मधून काढून काढून
आल्या गेल्याला दाखवला असता मी
माझ्यातला एक 'उपेक्षित कलाकार'....
अगदी मला टाळेपर्यंत
ऐकवल्या असत्या लोकांना मी
माझ्या कविता आणि गझला
आयताकृती घडी केलेला
कुठलातरी साप्ताहिक किंवा दिवाळी अंक

पहाटे डोळे खुलले
पाहतो जग हे निजले
पान निद्रेत गळले
पर्ण दवबिंदूंनी भिजले

उमलत्या कळ्यांचा मुजरा
उमेदीचा नवा चेहरा
उजळवितो चराचरा
उगवलास तू भास्करा

का असा बसलास पाहात?
कसा गेलास सोडून साथ?
कुठे होतास अवघी रात?
का सोडलंस मला नरकात?

काल भाच्याने तोंड काळं केलं
काळोखात अमावास्येच्या नेलं
किती हे मन विषण्ण केलं
कुठेतरी भरकटत गेलं

पडझड होते जाता तू
पण आलायस परत आता तू
पृथ्वीचा थोरला भ्राता तू
प्रकाशाचा खरा दाता तू

जाहली वेळ समयाने केली खूण
मौनातच वाजे वेदनेतली धून

कालची पोर झाली केव्हा गे मोठी
हक्काचे घरटे सोडुनि जाते पाठी

हातांशी धरली इवली जेव्हा बोटे
'आधार तुझा ही', काळ बोलला खोटे

कंठाने भरल्या कशी म्हणावी गाणी
हसतानाही डोळ्यांतुन झरते पाणी

सोहळ्यातुन हा क्षण नाहीसा व्हावा
'आहे अवधी' हा भासचि फक्त उरावा

आता जाशील तू लांब निमिषार्धात
मी तुटले सांधत असेन हलवित हात

-- अमेय

चाहूल एका सृजनाची

पाऊस एक आशा - भविष्याची
पाऊस एक दिशा -ध्येयाची
पाऊस म्हणजे हिरवळ -आनंदाची
पाऊस म्हणजे दर्वळ -सुगंधाची

पाऊस एक आधार -जीवनाचा
पाऊस एक निर्धार -स्वप्नांचा
पाऊस म्हणजे रिमझिम-संगीताची
पाऊस म्हणजे किलबिल -बालपणाची

पाऊस एक देवता -गाभाऱ्याला
पाऊस एक पाहुणा -घराला
पाऊस म्हणजे नवता -वसुंधरेला
पाऊस म्हणजे उधान -सागराला

वय जवळ करी मज दूर पळे तरुणाई
मन आठवते लागते आळवू अंगाई
क्रमल्या वाटा पाडियले पथ पण तरी वाटते अस्थाई
स्थानक का कोठे अवघडले हरवली दशा नि दिशा दाही

किंचित थोडे संचित काही फ़ुंकर घाली शमवी लाही
शैशव दूजे नकळत देई स्पर्शाविण ऊर्जा या देही
शोधीत सुखे परतून पुन्हा नव जुने बालपण येई
विसरून जीर्णपण जन्माचे मउ कुशीत घेई आई

………………… अज्ञात

आज खूप दिसांनी
पुन्हा त्या वास्तूत आलु,
पडक्या पांढरीच्या इटा बघून
काळूखात त्या हरवून गेलू !!

माती सारता हातांनी
डोळं उघडं निर्जीव धूड,
नवलाईत सगळं डोळं
वासं झोपल्याचं त्यात गूढ !!

वाटतंय राहून राहून मना
माती कृतघ्न नसावी झाली,
आखीरपर्यंत आसंल थरथरली
जरी शेजाऱ्यांनी मान ढाळली !!

या मातीतच वलावा उभारा
त्यावर निर्धास्त सोडला पसारा,
दोन चिमुकली फळे संसारा
झोपली गार ओढून ढिगारा !!

छोट्याशा या जगात माझ्या
तू खूप मोठी कामगिरी केलीस
मी जरा थोडं अजून जगावं
म्हणून स्वतः झिजुन झिजुन मेलीस

माझा हट्ट पुरवत आलीस नेहमी
सगळी कामं पाठी टाकून
सलगी केलीस माझ्याशी तू
विश्वास ठेवलास डोळे झाकून

ऐश-आरामात जगायची सवय होती,
शून्य विकास फक्त विलास
वाईट दिवस आल्यावर बिथरलो
तेव्हा फक्त तूच आधार दिलास

भावनिक ब्लॅकमेल करुन मी तुझ्याकडून
घेतलं स्वतःला आंजारून गोंजारून
तू दिलेला मैत्रीचा हात पकडून
चान्सही मारला प्रेमाचा मी चोरून

मेघांस कांही रुपेरी किनारी
तळी त्याच काळ्या कपारी कपारी
जणू कातळाचे भले अंग ओले
तया जोजवी भास्कराची सवारी

तमा ना जगाची भरे रोज मेळा
सावळ्या कतारी सकाळी सकाळी
क्षितीजी पहाट झुंजु मुंजू हिवाळी
सरी पावसाच्या आता,….
दूरच्या आभाळी …….

……………… अज्ञात