कविता

लावू नका दिवे येणार अंधाराचे दिवस मुजोर बुलेट्प्रूफ जॅकेटात रेडी सूर्य आणि इतर चोर. तारे ठेवा फ्रिजमध्ये गोठवलेल्या चंद्रावर अंधाराची मालकी येतेय गुरुशुक्र बंडावर बल्ब सुद्धा विझतील असा घनघोर अंधार वळणावर सूर्यालाही चढवा म्हणावं गॉगल जरा डोळ्यांवर सूर्यावरच राज्य आलंय लपाछुपी खेळताना अंधार मात्र करेल भोज्जा खिडकीमागे लपताना गूढ्गोत्री मांडून ठेवा अंधाराची कुंडली सूर्याने साल्या चोरांची मुट्कुळीच बांधली. येणार आहे अंधार असा ट्यूब लाईट लावा राव सूर्यालाही दिसेनाश्या कवींचा मी आहे बाप.

टीप : कॉकटेल लाउंज मध्ये, मिसळपाव सोबत, सोमरस प्रश्न केल्याने डोक्याची बत्ती जळेल, कवितेचा उलगडा होईल.

बोलवू का पावसाला?

कवितेचे पहिले नाव मंत्रालयात भूलाबाई भूलाबाईच्या माहेरी विरोधी नणंदा, सत्तेतल्या भावजया घरात नव्हतं मुनीमाशिवाय तिसरं कोणी मंत्रालयातबसून लोणी, खाल्लं कोणी खाल्लं कोणी तेच खाल्ल वहिनींनी वहिनींनी.... आता माझा दादा येईलग येईलग दादासोबत सभागृहात बसीनग/बसेनग दादा तुझी बायको चोरटी चोरटी असू दे माझी चोरटी चोरटी कायद्याचे हात आहेत लाबं मत्रांलयातलयात फायलींना लागलेली आग पाहून येतो थांब भूलाबाई गेल्या काढाया सासरची रुष्टी पाठी विसरल्या भूलाबाई माहेरच्या गोष्टी

देऊळ कफल्लक , वितळू लागे खांब गाभारी ध्यानस्थ तरीही सांब दुरून पार्वती जपे कसे सौभाग्य रोज उशीवर विरघळलेले थेंब ही आर्त हाक कि वनी लागली आग चिंतेत पार्वती कुठवर जपू विराग उंब-यात पाउल चाहूल सदाशिवाची अर्ध्यावर तुटले स्वप्न... आली का जाग ?

माणूस निघतो समाधानाच्या शोधात सगळीकडे फिरतो, खूप खूप शोधतो पण समाधान काही सापडत नाही वाटेत त्याला अनेक माणसं भेटतात त्याच्यासारखीच, पण वाट चुकलेली सगळे एकमेकांना विचारत राहतात पण समाधान कोणाकडेच असत नाही समोर असतात असंख्य वाटा कोणती वाट पकडायची कळत नाही पकडलीही एखादी वाट तरी पार कशी करायची उमगत नाही त्या वाटेवरसुद्धा असतात अनेक वाटाडे वाट दाखवण्याचं आश्वासन देत आधी पोहचवलेल्या माणसांच्या कहाण्या सांगत आणि फुशारक्या मारत माणसे त्यांच्यावर विश्वास ठेवतात पण माणसांचा शिधा हडप करुन वाटाडे गडप होतात आणि माणसे मात्र फिरत राहतात पुन्हा त्याच अनोळखी वाटांवर चकवा लागल्यासारखी घुमत राहतात त्याच जागी गोल

आकाश उतरता खाली अस्तित्व नष्ट कराया मी हळूच पांघरून घेतो आईची हळवी माया ती पैलावरती माया ऐलावर होते रात ठेवता उशीवर डोके केसातून फिरतो हात का डोळ्यामध्ये आसू का अंतर्मन व्याकूळ गगनात भारली प्रतिमा अस्पष्ट करतसे धूळ झाकल्या पदराखाली आयुष्याचे कोंदण आईच्या हातावरती एक पिंडीचे गोंदण हातात चंद्र धरून स्वप्नात भेटते आई घेऊन कुशीत मजला गाते अजूनही अंगाई

. ( चाल: पाऊले चालती पंढरीची वाट -) लाटणे सोबती सोडीना ती पाठ मनी संसाराची सोडावी का वाट ... | धृ | भांडूनिया सारी चाळ ओरड्याने जमता रिकाम्या घरी शुकशुकाट ... लाटणे खाष्ट दुष्ट सारे नातेवाईक ते साधुनिया संधी, न बसती मुकाट ... लाटणे चुकविता प्रहार मी लाटण्याचा कसा त्या बयेचा वाढे थयथयाट ... लाटणे मनी खंत धरता नसे तडजोड झेला भांडीफेक एका पाठोपाठ ... लाटणे .