कविता

शब्द माझ्यावर रुसलेत... बहुतेक कोप-यात लपलेत. शोधून त्यांना दामले; मीच फ़ुरगटुन बसले! वाटल येतील सोबतीला... फुगा फोडतील मनातला... वाट पाहून थकले; ते अजुनही लपले. लिहायची होती एक शायरी... निदान एक इटकुली नज्म तरी.. बहुतेक त्यांना वाटल... हिला जमणार कुठल? त्यांच ही बरोबरच आहे; नज्म-शायरी... अपना बस कुठे? नाद मी सोडून दिला... शब्दांनी परत हात दिला!

बरं नाई हे रुसनं मुकं मुकाट बसनं डोया भिळूनं डोयातं थोळं गालात हासनं असा कसा हा रुसवा होटं टाकला शिऊनं नको धरुस अबोला देतं काऊनं भिऊनं ? लाली दिसते साजरी तुह्या फुगल्या गालाची कायं फिकीरं सांगना तुले माया या हालाची ? अशी लाळा ची तू मैंना तयं हातावर्ला फोळं लाऊ जीवं मी कितीकं सांगं कायं तुले थोळं ? बस्सं झालं पुरं झालं चाल्ला जीवं खोलं खोलं देनं सोळूनं रुसवा आता बोलनं गोळ गोळं

प्रेमाची दोघांचीच अशी भाषा असते... झुकलेल्या पापण्यात ती हळुवार रुजते... शब्दांशिवाय नकळत हृदयात उतरते... दोघांच हितगुज दोघांना सांगते! कधी ती कविता होते.. शब्दातून कागदावर उतरते... कधी गुलजार.. कधी जगजीत.. कधी मेहँदी हसन बनते; लता-आशाच्या गळयातुन... ए. आर. रेहेमानच्या संगीतातुन... अशीच ती घरंगळते; दोघांच हितगुज दोघांना सांगते... प्रेमाची भाषा स्पर्शातुन फुलते; तरीही तिला शब्दांचे ख़त-पाणी लागते... मग ती रुजुन, बहरुन, उमलते.... दोघांचे हितगुज दोघांना सांगते!

एकटाच आहे, असतो आणि राहणार तो त्याला त्याची ना सावली, ना प्रतिबिंब ना कसला डाग, ना कुठला बट्टा सदा एकटाच, पण शाश्वत, निर्मळ . जेव्हा कुठे कोणीही, काहीही नसते, तिथे तो आपले हातपाय पसरतो.. मस्त राहतो.. . तोच त्याला घेरुन राहतो अन् तोच त्याच्यात भरुन राहतो पण शांत शांत, एकटा जरूर आहे पण एकाकी नाही तोच त्याचा सोबती, तोच त्याचा सवंगडी . तिन्ही लोकात स्वैर संचार त्याचा त्याला आमंत्रण नाही लागत आगत स्वागत नाही लागत तुम्हाला त्याची गरज असेल तेव्हा तोच येतो तुमच्याकडे तुम्हाला कुशीत घेतो त्याच्यातली शांतता जी अमर आहे, निर्व्याज, नि:स्वार्थी आहे ती तुमच्यासोबत वाटून घेतो, नि:संकोचपणे . अंधार एकटाच आहे

आयुष्याचे माझ्या | जाले जे नाटक त्याचे हे फाटक | उघडितो होतो (आणि आहे)| तसा मी सावळा जनही बावळा | म्हणताती रूप-हीन मुख| नसे मी देखणा डोळ्याने चकणा/ थोडाफार ऐसे कैसे रूप| कॉर्पोरेटी न्यावे जनां न साहवे| माझी चिंता अरे जरा शर्ट| पॅंटीमघ्ये खोच कशी नाही बोच | तुला मुळी? केसही जरासे | बारीक कापावे तेलही लावावे | स्नानोत्तर पायी असू द्यावे| चामड्याचे बूट घ्यावयास सूट| पैसा देतो वगैरे इत्यादि | ठोकून ती मूर्ती थोडीफार कीर्ती | मिळविली कंपनीत झालो | थोडासा साहेब लटका रुबाब | दिनरात्री नोकर धावती | हुकुमात आज मनामाजी लाज | वाटतसे उचलली जर| माझी मीच बॅग वरिष्ठांना राग | मनामाजी असा

अंथरूणावर पडताना जाणवते मला अपेक्षांचे ओझे तेवढेच जड झालेले चिंतेने भरलेले गाठोडे, चिंता असतात रोजच्या जगण्यातल्या. चिंता असतात न सुटलेल्या प्रश्नांच्या चिता राहून गेलेल्या महत्वाच्या कामाच्या, अपेक्षा असतात भविष्यातल्या प्रगतीच्या, अपेक्षा असतात स्वप्नपूर्तीच्या, अपेक्षा असतात उज्वल यशाच्या, आशा दरवेळेस असते की उदया या सार्या चिंता सुटतील स्वप्नातल्या वैभवावर प्रगतीचे इमले चढतील सुख आपल्या पुढ्यात पायघड्या घालतील वाटते देव दयावान होईल आणि चिंता माझ्या मिटतील लाॅटरीच्या तिकिटासारखे सर्व प्रश्न झटक्यात सुटतील पण असे काही होत नाही दिवस सुने जात नाही आजची कितीतरी कामे माझी उद्यावर जातात

खरे सत्य बोला/ जपून जपून तेज लपवून / ठेवा थोडे अर्धोक्तीने करा / सत्य - सुरुवात जनां भयभीत / करू नका अंधाऱ्या अंबरी / विजेची उपज बालकां समज/ नाही तिची महा त्या तेजाने / अंधत्व नेत्रांना साध्या माणसांना / कशासाठी? क्षीण मानवाची/ क्षीण असे दृष्टी प्रकाशाची सृष्टी / सोपी नसे ---

कवितांच्या एका छोट्या पुस्तकाला तीन मसाला डोशांची किंमत तुम्ही द्याल काय ? मला नाही वाटत! प्रकाशकाला सांगून एका डोशातच ते बसवायला हवे ! चार रंगीत चित्रे कमी करा, काय ? : मिलिंद पदकी

(जसे: दाखव विठ्ठला / तुझे देवपण नाहीतर घण/ आहे माझा : विंदा करंदीकर ) खुल्या नभाखाली/ उभा मी नागडा बोल तो रांगडा / सुनावितो असे काय मोठे / देवा तुवे दिल्हे ? आई-बाप नेले/ मृत्युलागी साऱ्या सजीवांना / वेदना नि कळा रक्त भळाभळा / वाहते ते सर्वत्र ही मृत्यू /घालितो थैमान सोडीला हैवान / मोकळा तो. धाडिले "प्रेषित"/म्हणे सात-आठ त्याने काय xट/ बदलले? साऱ्या सजीवांना / बनविसी हीन होती मग दीन/ पायी तुझ्या . आम्हा सजीवांना / करी जे भिकारी ब्रम्हाची शिसारी/ नाकी माझ्या माझ्या आयुष्याचा / स्वामी मी बारका "पोर तो पोरका" / तुझा नाही. अटळ तो मृत्यू / सर्वांच्या राशीत घाल ते कांशीत / जग तुझे! :

कॉफ़ीत एक नशा असते... ती कधी एकट्याने.. तर कधी दुकट्याने..