कविता

जेव्हा माझ्या कर्जांना उधळी मुजोर माल्ल्या माझा न राहतो मी हरवून हा 'सहारा' काँग्रेस भाळ होते, होती प्रफुल्ल दक्षी ओढून कर्ज घेते, हे राष्ट्रवादी पक्षी शरदास सिंचनाच्या नाही मुळी फवारा | जेव्हा माझ्या कर्जांना... डोळे मिटून घेतो, पण व्याजही फिटेना हे कर्ज कोट्यावधींचे, लाखांतही चुकेना देऊन थकलो मी सारखा तुला इशारा | जेव्हा माझ्या कर्जांना... नोटांस हा बिअरचा, का सांग वास येतो जिवंत कॅलेंडराचा, नुसताच भास होतो केव्हा किंगफिशरचा उगवेल सांग तारा | जेव्हा माझ्या कर्जांना... (इतरत्र पूर्वप्रकाशित)

आमचे एक मिपाकर परममित्र आणी त्यांच्या हिरवीनीला समर्पित!

काहीच सुचत नसेल तर खुशाल कविता लिहायला घ्या.. कवितेला नसतं विषयाचं बंधन पण, पण म्हणून काहीही लिहायचं का? असल्या कवितांचा मी निषेध करतो - जव्हेरगंज

....तेव्हा तू मला फार फार आवडतेस....प्रवास ५ अशाच एका कमपॉप्युलर हिल स्टेशनच्या कमविख्यात्/कमकुविख्यात सुसाईड पॉईंटवर आपण दोघेच असताना त्याच्या अगदी टोकावरुन भणाणत्या वार्यात खाली वाकुन बघत असताना मी मस्करीने तुझा केसांचा विळखा तुला नकळत नाजुकपणे सोडवतो..अलगद.. तू चपापतेस... तुझे केस अगदी चोहोदिशांनी उधाणलेल्या लाटांसारखे उसळी घेतात. तु वळुन प्रथम व्याकुळ व मग क्रुध्द नजरेन माझ्याकडे पाहतेस! मला समजते अब तो मै गया.!!!

जागतो आहे रात्र रात्र आठवणी्च्या दुनियेत न राहिलो मी माझा फक्त तुझ्यामुळेच का नाही कळ्ले तुला काय आहे माझ्या मनी बुड्लो आहे आकंठ पोहणे माहीती असुनी पायातील पैजंणात तुझ्या कैद केलेस तु मला सुटका नाही मज आता टाक सरळ चिरडुन मला होते समजत तुला तर का नाही बोललीस आग लागण्याआधीच राख का नाही चोळ्लीस

..किती लौकरच आज उजाडलं बाई.. सजणाच्या मिठीमध्ये कळालच नाही किती लौकरच आज उजाडलं बाई... सजणाच्या प्रेमाला ह्या नाही वेळ काळ झोपलयं पहा कसं कुक्कुलसं बाळ.. झोपमोड त्याची मला करवत नाही.. चांदण्यात न्हालो दोघे काल पुरी रात्र.. अमृताने तृप्त झाली,हर एक गात्र.. वाटे सकाळच कधी उगवणार नाही..! तसा आहे आज छान रविवार सुस्त.. घ्यावी गडे अजुनिया..झोप थोडी मस्त... लावले मी दूर त्याला पिटाळुन बाई.. सजणाच्या प्रेमालाही काळवेळ नाही... किती लौकरच आज उजाडलं बाई + कानडाऊ योगेशु

किती दिवसांनी आज वेदनेच्या गावात भरून आलंय आभाळ ठसठसत्या जखमांची खपली काढायला मग त्या ओल्या जखमा वाहतील डोळ्यातून फुंकर मारायला असेलच तुझी आठवण भर दिवसा कसा फक्त अंधारच उरलाय घरभर? होत्यानव्हत्या सगळ्याच पणत्या नेल्यास ना सोबत? त्या पणत्यांच्या उजेडात उजळशीलच तू मला दिसशीलच आणि चमचमणार्या एका वीजेत तुझं आपलं बरय तुझ्यात पाऊस भिनायचा मला मात्र टोचतात रखरखलेल्या धरणीवरचे ओरखडे तू भिनलेला पाऊस खोल खोल जातो मनात तिथं तळाशी गेल्यावर शिल्लक काय दिसते? मी उगाच केलेली तुला नकोनकोशी धडपड? कधीतरी माझ्या वेदनेच्या गावात माझ्यासाठी येउन जा तू पाठवलेल्या पावसानी माझी झालेली वाताहत एकदा बघून जा फक्त इथच

..कोणी कसाब झाले,कोणी कलाम झाले.. हातात हात आले,ह्रदयात नाम झाले ती सोबतीस आली,कामात काम झाले शिकवण समान होती,त्यांची जरी तरी ती.. कोणी कसाब झाले,कोणी कलाम झाले.. ऐटीत कार गेली,मंत्रीमहोदयांची.. शिस्तीत चालणारे,ट्राफिक जाम झाले.. सारेच चोर होते,पण एकला पळाला त्याच्या फरार नावे,नंतर इनाम झाले रावण नको म्हणुनि,ज्यांना पसंत केले ते ही पुढे परंतु,पुरते हराम झाले त्यांचीच सर्व दु:खे,त्यांनाच छान विकली पाहुनि खूश तेव्हा,पब्लिक तमाम झाले शेजारुनि निघाली,अवखळ बदाम राणी खिडकित त्वरित गोळा,सारे गुलाम झाले रस्ते अरूंद झाले,शेतात फ्लॅट आले, गुत्तेहि बार झाले,विकसित ग्राम झाले + कानडाऊ योगेशु

....विश्वाची उलगड होते..... केसांस झटकता सखये,ह्रदयाची पडझड होते.. केसांत माळता गजरा,ह्रदयाची फुलझड होते.. पंखांस विसरतो जेव्हा,(तू) सदनाचा पत्ता देते. मी ऊंच भरारी घेतो,पंखांची फडफड होते. तू कविता बनूनी भिनता,श्वासांचे ध्रुपद होते! मी गीत लिहाया बसतो,शब्दांची गडबड होते. मी चाळली किति समिकरणे,पण गुढ उकलले नाही तव मिठित सखये अवघ्या,विश्वाची उलगड होते.** असतेस जवळि तू जेव्हा..जगण्याचे गाणे होते... नसतेस जवळि तू तेव्हा....जगण्याची तडफड होते धग ती नव्हतीच वणव्याची,होळीची ऊब असावी. निद्रेत सुखाने शिरता..स्वप्नांतहि धुळवड होते... सर्वस्व अर्पूनि मजला,तू मज ईश्वरसम करते मी तुझा पुजारी बनतो...