कविता

अचानक पावसाची सर यावी आणि चिब भिजवून जावी तसंच काहीसं माझ्या बाबतीत झालंय. वाचनात अचानक एक हायकू आली आणि मला त्यात ओढून घेऊन गेली. हायकू पूर्वी ऐकली/वाचली तेव्हा साहित्य, काव्य ह्यात जेमतेम रस होता. त्यामुळे तेव्हा दुर्लक्षित राहिलेली हायकू आज मात्र वेड लावून गेली.

तीन ओळींचे हे मुळचे जपानी काव्य निसर्गाशी जवळीक साधणारं, मनाला भिडणारं, समजायला खूप सोप्प असं आहे. ते क्लिष्ट नाहीये हाच मला आवडलेला त्याचा गुण म्हणेन मी. गुगल राजाला विविध प्रकारे आळवणी केल्यावर खूप माहिती वाचायला मिळाली.

जरा हासलो आणि हा खेळ झाला
तुझा भासलो आणि हा खेळ झाला

तसा संयमी नित्य मी राहणारा
जरा त्रासलो आणि हा खेळ झाला

मला वाटले वेळ आलीच होती
तरी वाचलो आणि हा खेळ झाला

मला मोडणे मान्य होते तरीही
पुन्हा वाकलो आणि हा खेळ झाला

जरा शेवटी हात जोडावयाला
उभा ठाकलो आणि हा खेळ झाला

अता थांबता येत नाही अपूर्व
जरा धावलो आणि हा खेळ झाला

- अपूर्व ओक

माझ्या अंगणात आज
वाजे पावसाचा ताशा
सोहळ्यात पर्जन्याच्या
रुजे उद्याची रे आशा..

माझे घर झाले आज
आनंदाने ओलेचिंब
दिसे प्रवाही पाण्यात
भविष्याचे प्रतिबिंब...

माझ्या घरात नाचते
पावसाचे स्वैरगाणे
आणि त्याच्या तालावर
मन विभोर उधाणे...

माझ्या मनात गुजते
जुन्या पावसाची गाज
गेल्या ओल्या दिवसाची
सल छळते रे आज...

जडावल्या तिन्हिसांजेला
ओल्या पावसाचा गंध
... झुगारले सारे बंध

ओला पाऊस दाटतो
आभाळात अनवट
... भाळावरी मळवट

चिंब रात्रीच्या उरात
पेटलेली आग आग
... उगा अंधाराला जाग

अंधाराच्या अंगावर
उजेडाचा कवडसा
... पाण्यावर ओल्या रेषा

अश्याच एका पावसाळ्या रात्री,
जेव्हा ती मला भेटली होती
लखलखत्या काळोखात,
तेव्हा तिच्या कानातली चांदणी चमकली होती

एकुलत्या एका शेडखाली
मला खेटुन ती उभी होती
अन माझ्या नकळतच्या स्पर्शाने
तिची ओली काया शहारत होती

बाहेर रस्त्यावरती पाउस मात्र,
एकसारखा कधीचा कोसळत होता
मला वाटलं की तोही तिच्यासाठीच
आज ज़रा जास्तीचा रेंगाळत होता

वाटलं की तिला कवेत घेउन
ह्या पावसात चिंब भिजावं
मिठीत तिच्या विरघळून जावं
अन स्वता:लाही विसरावं

तुझ्या नकळत तुला, रतीने बघावे
अन पाहून तव रूप ,लज्जित व्हावे
.
असा ,सखे लयबद्ध पदन्यास तुझा
पैंजणास वाटे, तुज बिलगुनि राहावे
.
अशी लाजरी अबोध रमणी, असे तू
आला वसंत देही,तुज ठाऊक नसावे.
.
नाभीत जशी त्याच्या ,कस्तुरी दरवळे
तसे मम हृदयी तू ,दरवळत राहावे
.
हे काय झाले,तुला हि कळेना
ते पाहून ,मदनाने गाली हसावे
.
तारकांच्या साक्षीने विवाहबद्ध व्हावे
मी तुला अन तू सौभाग्यास मिरवावे

बंद पडलं गुह्राळ आणि बंद पडला तांब्या
प्रतिभेच्या वासराचा नुसताच झालाय ठोंब्या!

गवत खाई पाणी पिई हलत जागचं नाही
डिवचलं गुदगुल्या केल्या, तर हसतं नुस्तच "ह्ही ह्ही!"

सोडून दिलं माळरानावर, तर येतं फिरून परत.
"काय लागलं हाती? ", तर म्हणे-" बसलो असाच चरत. "

येऊन पुन्हा गोठ्यात शिरतं, नि रहातं निपचित पडून.
लिहायला काढलं की दाव्याला बसतं अडून.

शान्त थन्ड झुलुक खुनवते मज नव दिशा, मनाचे बान्ध तुटले, अश्र्रचा पुर अाला नेत्रि भान नव्हते जगाचे मन माझे गहिवरले अायुश्याच्या कुठल्या तरी वाटेवर पुन्हा ते रेन्गालले निशब्द मनातल्या वेदना अश्र्रनि व्यक्त होउ लागल्यात, अाठवुनि अाइचि माया जाग्या झाल्या अाठवनि जुन्या, भावनाच्या खोल डोहात तरन्ग उठले कोनते नवे........? अन्धाराच्या मागे धावनारि मि अाज अाशेचा किरन शोधु लागले........

ब्लॉग दुवा हा

कविता - तुला देव कसं म्हणायचं?

असूर संहारा नंतर थकून बैसले त्रिपुरारी। निढळावरचा घर्मबिंदू एक टपकला भूमिवरी॥
त्या बिंदूतुन प्रगटली एक कन्या सुंदरी। कोण असशी गे मुली तू सुख देती हासरी॥
मी तर असे आपुलीच तनुजा बोले नमस्कारुनी। घर्मबिंदूमधुन आपुल्या जन्म माझा पावनी॥
दोन पुत्र असती आमुचे पण एक उणीव होती उरी। तुझ्या जन्माने सुरसे आज तीही झाली पुरी॥
आपुलीच गे पुत्री अपर्णे येई तू स्वीकार करी। येई गे मुली बैस अंकी हसून बोले शर्वरी॥
दोन बंधू एक भगिनी मोदे खेळती अंगणी। सुखी गृहस्थी पाहून डोलती उमा आणि मदनारी॥