कविता

भुर्रकन इथे, भुर्रकन तिथे
उडता पक्षी, काढी नक्षी

एक गिरकी, एक फिरकी
घेत हलकी, गळे पान की

सुळूक असा, सुळूक तसा
लवलवता, हलतो मासा

शीतल धुंद, झुळूक मंद
पहाट वारा, गुलाबी शहारा

वेगवेगळी, ऊले पाकळी
पहाट वेळी, खुलते कळी

प्रकाश बिंदू, निशा समय
उडे काजवा, ठाय लय

परकी दुःखं दाराशी येतात तेव्हा
हळूच कुरवाळावी
पाहुण्या आलेल्या मांजराला कुरवाळतो तशी.
त्याची पावलं उमटणार नाहीत,नख्या लागणार नाहीत इतपत सलगी करावी...
जिव्हाळ्याच्या आवाजात गुजगोष्टी कराव्या
त्याच्याच आवाजात बोलण्याचे सुख भोगून घ्यावे..
झेपले तर थोडा दूधभात घालावा
म्हणजे ते अजून लाडीगोडी लावेल...
कोण कुठले गरीब बिचारे
देवा ! आई गं ! अरेरे ! वगैरे..
मनी साठलेले सुस्काऱ्यांचे घट रिकामे करत
जड वाटल्याचे भासवत हलके हलके व्हावे !
परोपकाराची साय दाट झाली की मग मात्र त्या मांजराला विसरून जावे!
जणू ते अस्तित्वातच नव्हते..नाही...नसणार !

प्रीतीत तुझ्या मज, तू बरेच शिकवून गेलीस
निरक्षर होतो मी, मला पुस्तक करून गेलीस

लावले होते वृक्ष मी आपल्या अंगणी
बहरले ते अन सावली तू घेऊन गेलीस

विश्वास करत गेलो, तू जे सांगत गेलीस
फसत राहिलो मी, अन तू फसवत गेलीस

निजलो मी, वचन पहाटेचे तू देत गेलीस
नकळत मला, पहाट तू माझी घेऊन गेलीस

-निनाव
२१.०३.२०१७

गज़लेत सूर्य होतो, तो पिऊन अंध:कार
मी कुडकुडून जातो, डेंजर किती हे वारं

ब्रह्मांड भेदुनिया, गर्जेल काव्य त्याचे
टपरीकडे विडीच्या, वळतात पाय माझे

मृत्यूस डिवचणारे, तो अमरगीत रचतो
लाईफ इन्शुरन्सचा, मी पूर्ण हप्ता भरतो

तारे, फुले नि शब्द, वश त्यास जन्मसिद्ध
मी सापळ्यात - माझे, पाठीस पोट बद्ध

२१ मार्च हा जागतिक कविता दिन आहे. म्हणून एखादी ताजी कविता आपणही टाकू म्हटलं.

म्हटलेच होते...

होय दगडाला ह्रदय म्हटलेच होते
नाइलाजाला सवय म्हटलेच होते

धीर देती ते जणु हरलो पुरा मी
मीहि हरण्याला विजय म्हटलेच होते

एक मिटते वाट अन खुलतेही एक
प्रीतिच्या अस्ता उदय म्हटलेच होते

वाटली होतीच भीती या क्षणाची
मी मनाला 'हो अभय' म्हटलेच होते

वाहुनी गेलो कधी नकळे अपूर्व
आसवांना मी प्रलय म्हटलेच होते

- अपूर्व ओक
२०-३-१७

शांत समय अन् एकांत किनारा, हेच माझे सोबती
न लगे मग दुजे कुणी, न प्रेयसी न कुठली नाती

धीर गंभीर स्वरांमधुनी तो, गुज सांगे मज कानी
अन् प्रत्युत्तरामधे घेऊन जाई,
माझ्या कविता आणिक गाणी

शांततेच्या गुढ उदरी दिसे, निशब्द मनाची वाट
उलगडी ती मज समोरी, गत आठवणींचा पट

ध्यानस्त बैसले मन, ध्यानस्त तो काळ
पण कळले नाही मजला, कशी गेली अत्तरासम वेळ

दिस सरला, वेळ सरली ; सुर्य अस्तासी निघाला
अस्त त्याचा तो इथला, पण जन्म असे तो पलिकडला

असेच सारे विचार छळती, आज का हे मज एकांती
बुडुन जातो सुर्यासह मी, पुन्हा उगवण्या नवीन जगती

लांबती हे श्वास हल्ली..सोबती घेवून जा...
तू मला भेटायला ये..एकदा येवून जा!

शेवटी आयुष्यही असते प्रवासासारखे...
तू तुझ्या गावात थांबा तेवढा ठेवून जा!

तो तसा आला नि गेला..वादळाच्या सारखा...
पण मला सांगून गेला..दीप हो,तेवून जा!

वाहते आहे अनावर,तू मला प्राशून घे...
या नदीला सागराची वा दिशा देवून जा!

सूर्य विझता रातही चालून येते नेमकी...
तू नभीचा चंद्रमा हो..चांदणे लेवून जा!

—सत्यजित

त्याची आणि तिची आज अचानक भेट झाली
दोघांच्या हि डोळ्यांना एकमेकांची ओळख पटली

त्याची आणि तिची कधी काळची घट्ट मैत्री होती
एकमेकांना एकमेकांची हवीहवीशी सलगी होती

पण आज मात्र ते होते एकमेकांसाठी जसे अनोळखी
होती त्यांच्यात जवळ जवळ एका तपाची खोल दरी

कधी काळी त्यांनी ही एकमेकांसाठी स्वप्न पहिली होती
कधी काळी त्यांची ही राधा कृष्णा सारखी निखळ मैत्री होती

पण आज राधा होती अनय ची आणि तो होता रुख्मिणीचा
तरीही आज त्यांच्या नात्यातला एक रेशमी धागा तसाच होता

चालता चालता जरा विसावे, दाट सावलीत जरा निजावे
गंतव्यास अंतर बरेच बाकी, मागे वळून जरा पाहावे

जे राहिले मागे ते विसरावे, जे आले सोबत ते घेत चालावे
हरवले त्याची बेरीज कसली, मिळेल त्याचे आनंद असावे

पडावे प्रश्न मनी अस्तित्वाचे, ह्या गूढाचे अर्थ कळावे
अनंत आहे सागर बाकी, एकच अमृत घोट मिळावे

निनाव
१७.०३. २०१७