कविता

आज पुन्हा एकदा विरुनी जावे वाटते शून्यातले शून्य पण अनुभवावे वाटते शून्य व्हावी आज काया, शून्य व्हावेत पंचप्राण विरुनी जावेत जड देहातील पंचभुंतांचे भासमान गळून जावेत पंचकोश,अन गळून जावा हा अहंकार त्यातूनच होऊ दे पुन्हा नादब्रह्मचा ओंकार नाद शून्य होऊन जाऊदेत गुंतलेले हे भावनिक इंद्रजाल रिक्त होऊ दे पुन्हा इच्छांनी ओथंबून भरलेले माठ शून्यातले शून्य विश्व आज पुन्हा जगून पाहू दे शून्य असलेल्या मनाची शून्य भावना अनुभवू दे नष्ट व्हावे द्वैत सारे ,आज अद्वैत भरुनी उरुदे भस्म होऊनि उरलेल्या राखे प्रमाणे शाश्वत असुदे विखुरलेले ब्रम्हांड सारे आज विलीन होउदे आज पुन्हा अंधाराला शून्य होऊन राहूदे

यान झेपावले, त्याने धरा सोडली ते पाहण्या, जगाने मान उंचावली शत विसुक्ष्म ग्रह, स्थिरावले कक्षी ना उसंत, त्यांनीही मान उंचावली डॉलर घेउनी, सेवा जगाला दिली आज रुपयानेही मान उंचावली अद्भुत अजब किमया पाहून ही डोळे पाणावले नी मान उंचावली

तुझे रंग माझ्यात विरघळून गेलेत जसे स्वच्छ पाण्यात अलगद पांगत जावेत रंग.... आता तुझे रंग कोणते आणि माझे रंग कोणते मला कुठं ओळखता येतात ? तुझ्यात माझे विरघळलेले रंग मलाच ओळखता येत नाही हे तू नुसता पहात हासत राहिलास.. तुझ्या चेह-यावर पांगत गेलेले हासण्याचेते चावट रंग तुला तरी कुठं लपवता आले ? माझे तुझ्यात मिसळलेले रंग अलिप्त करावं म्हटलं तर... ते कुठं शक्य होतं आता. अख्ख जाळावचं लागेल माझे मला मी जळून जळून गेल्यावर उरतील खाली रंग माझ्या अस्तित्वाचे साक्षीदार... म्हणून..... त्यामुळे मी आता त्या फंदयातच नाही पडतं.. नुसतं रंगात चिंब चिंब भिजत राहते. आपण होऊनचं. कायम रंगीतच राहते मी.... तुझे....र

अंतरीचे कान्हा तू जरा समजून घे. उधळून जीवास मी रंग माझे शोषून घे. मी चिंब रंगी तुझ्या बासरी दिल छेडते. रंगबावरी मी राधा सुराच्या रंगी न्हाते. परशुराम सोंडगे,पाटोदा 9673400928

घे भरारी..मन म्हणाले,पाखरु झालो... सोडले घरटे..नभाचे लेकरु झालो! जाहला अंधार तेंव्हा दाटली भीती... वाटले की..वाट चुकले कोकरु झालो! राजरस्त्याची तमा ना आडवाटेची... मी तुझ्या कळपात घुसलो,मेंढरु झालो! गाव सारा गाय का म्हणतो तुला कळले... धन्य झाला जन्म की मी वासरु झालो! बासरीचा सूर होणे मज कुठे जमले? राधिकेच्या पैंजणांचे घुंगरु झालो! हुंदके दाबून सारे स्वागता गेलो... अन तुझ्याही हुंदक्यांशी रुबरु झालो! घेतली हाती कलम बहुधा बरे झाले... मी मुक्या संवेदनांची आबरु झालो! —सत्यजित

जेथे लेख वाचून लोक म्हणतात वॉव, सर्वांना असतो येथे खेळायचा आपल्या लेखाचा डाव, जेथे मराठी माणुस घेतो लेख वाचन्यासाठी धाव, अशी आहे आपली साइट 'मिसळपाव', येथे सर्वांचे आहे वेगवेगळे गांव, पण सर्वांना आहे महाराष्ट्राच्या कान्या कोपऱ्यांची ठाव, वाईट काही समाजात घडले तर सर्वांच्या कालजात बसते घाव, सर्वांचे सुख-दुःख शेयर करणारी आपली साइट मिसळपाव, येथे सर्व आहेत एक से बढ़कर एक पण जगाला नव्हतं ते ठाव, आता वृत्तवाहिंन्या पन शोधत येतात हे कुठले लेख आहेत राव, जगात प्रसिद्ध केलाय महराष्ट्राच नाव, कोणी विचारल तर सांगा आपली साइट आहे 'मिसळपाव'. -विकास नरभवर. (हा माझा मित्र अलीकडेच मिपा वाचू लागलाय.

जणू रात्र काळी तिचे केस अन् पुरा चंद्र होता तिचा चेहरा... तिचे हासणे चांदण्याचा चुरा,तिचे लाजणे अमृताचा झरा! तिची चाल हंसापरी देखणी,कवीची म्हणू वा तिला लेखणी... तिच्या पाउली सांज रेंगाळते,तिच्या सोबती चालते ही धरा! चकाकून ओली उन्हे नाचती,जणू स्वप्नं पहिला ऋतू नाहती... तिचे दोन डोळे तिच्या पापण्या,किनारे जसे बांधती सागरा! कळ्या मोतियांच्या भरोनी पसा,तिने वेचता धुंद होते निशा... तिच्या ओंजळी गंध भारावतो,फुले रातराणीसवे मोगरा! मृगा लाविते केसरीचा लळा,कट्यारी नजर..पाहणे सापळा... अरे काय रंभा फिकी उर्वशी,फिक्या मेनका अन् फिक्या अप्सरा! —सत्यजित

मान खाली घालून चाललो चांदणं कधी दिसलंच नाही पाण्यात प्रतिबिंब पाहीलं कधी खरं वाटलंच नाही मान वर करून चाललो वाटेत मृगजळ दिसलं त्यापाठी धावत राहीलो कधी खोटं वाटलंच नाही आता मान डोलवू लागलो काही कठीण राहीलं नाही लोकांना खुष करू लागलो खरं खोटं पाहीलंच नाही

पक्ष्यांनी तर उंच उडावे  क्षिती नसावी पडण्याची अन भीती नसावी आभाळाची डोळ्यांमधल्या स्वप्नांसाठी पक्ष्यांनी तर उंच उडावे   पिंजरे सगळे तॊडून टाकून दाणे पेरू मागे सोडून नजर लावूनी निळ्या नभांवरी  पक्ष्यांनी तर उंच उडावे कुणी क्वचित मेघांत हरवतील  इंद्रधनूच्या पारही जातील, ना जावे तर कसे कळावे पक्ष्यांनी तर उंच उडावे शोध नव्हे हा आभाळाचा शोध पंखांतील बळाचा गंगनभरारी घेताना पक्ष्याने स्वतःला तोलावे पक्ष्यांनी तर उंच उडावे डाॅ. माधुरी ठाकुर https://drmadhurithakur.blogspot.co.uk/