कविता

कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.

भर रस्त्यावर
कुत्री तुटून पडली होती.
एका बेवारस प्रेतावर
कुत्री भुंकत होती.
गुरगुरत होती
त्यांच्यातली त्यांच्यात
रस्ता निर्मनुष्य नव्हताचं
पण
ते कुत्री हाकलून लावावीत
असं कुणालाचं वाटतं नव्हतं.
एका ही माणसाला पुरून टाकण्यापेक्षा
प्रेत जाळून टाकण्यापेक्षा
अशी खाऊ दयावीत कुत्र्यांना
असं वाटत असेल सर्वांना
पण
पुन्हा कुत्र्यांचं राज्य येईल असं
वाटलं नव्हतं कुणाला.
मी तरी काय करू ?
ते कुत्री हाकलणं आता शक्य नाही
मला तरी तसं वाटतं नाही.
ते प्रेत माझ्या बापाचं असलं
म्हणून काय झालं ?

काव्यरस

gazal

अदभूत

मध्यरात्री गजबजावे नभ वितळत्या चा॑दण्याने
भरुनी जावा ओ॑जळीचा चषक त्या फेनिल प्रभेने

मध्यरात्री सळसळावे बेट पिवळे केतकीचे
भरुनी जावे आसम॑ती ग॑ध थरथरत्या तृणांचे

मध्यरात्री कुजबुजावा मेघ बिलगुनी पर्वता
त्या ध्वनीने विरत जावी दाट गहिरी शा॑तता

काव्यरस

मुक्त कविता

आमच्या लहान पणी म्हणे एक चेटकीण असायची
जी मुलं मस्ती करतात त्यांना ती पकडून न्यायची

गावाबाहेर नदीच्या पल्याड तिची झोपडी असायची
नाही म्हटलं तरी आम्हाला तिची मनापासून भीती वाटायची

मोठे लोक म्हणायचे मुकाट्याने जेवा नाही तर ती येईल
वेदना असह्य होतील अशा गरम तेलाच्या कढईत ती टाकील

हि चेटकीण आम्हाला विविध रूपात भेटायची
कधी हडळ बनून तर कधी बुआ बनून यायची

मस्तीखोर मुलांना पकडून नेणच जणूं तीच काम होत
आमच्या आयुष्यात मात्र तिला बागुलबुवा च स्थान होत

कधी ह्या देहात, कधी त्या देहात
आणि फिरतसे, अनेक योनीत
असे कुठे वास, मधल्या वेळेत?
आणि करे काय, नसता कशात?
ओळख तयाची, कोणत्या खात्यात?
तोच हा अमुक, कोण ठरवत?
आहे तो खरेच, कसे हे ठरत?

नसती भावना, प्राण्याच्या योनीत
अचानक येती, मानवी देहात
आज जारे बाबा, अमुक देहात
आणि कर मजा, तमुक योनीत
सांगा असे सारे, कोण त्यां सांगत?
आणि गुपचूप, कोण शिकवत?
जातो का शाळेत, मधल्या सुट्टीत?

वधूपरीक्षा
...........................
नव्हते मनांत तरीही,कसे अघटित घडले
त्या चित्त चोरट्याला,आपले म्हणून बसले
*
होते पुढे शिकायचे,आईचे ऐकून फसले
वधू परीक्षेस मी,का सजून बसले?
*
त्या हस~या छबीत,मीच हरवून बसले.
त्या एका कटाक्षाने,घायाळ होऊन गेले..
*
बोलणे असे आर्जवी,का मनास गुंतवावे.?.
ठेवले जे सांभाळून,का वाटे उधळावे?
*
असेल मी आवडली?,कितीदा मना पुसावे
येईल का होकार,म्हणुनी किती झुरावे
*
येता होकार त्यांचा,मन पाखरू व्हावे.
वाटे हे जीवन,त्या चरणी अर्पावे..
*
नव्हते मनात माझ्या,मग का असे घडावे?

आपल्या रोजच्या धकाधकीच्या आयुष्यात आपण आपल्या शरीराच्या गरजा भागवण्या साठी वेगवेगळी सोंग नाचवतो,ह्या संसाराच्या शर्यतीत ,आपली लाईफ स्टाईल मेनटेन करण्यासाठी प्रयत्नांची पराकाष्ठा करतो,पण ह्या शर्यतीत पळत असताना आपल्या आत असलेल्या परब्रम्हाला मात्र विसरून जातो,आणि आणि आपला इग्नोरन्स त्या आत्म्याला कायम अस्पृश्य ठेवतो,देहाला नटवताना आणि रंगवताना,अंतरीचा वेगळा रंग पाहायला मात्र आपण कधी कधी विसरतो.....त्या आत्म्याने जर स्वतः बद्दल काही सांगितले तर तो काय सांगेल बर ?

अंतरीच्या गूढ गर्भात मी अस्पर्शित च राहिलो
संसाराच्या शर्यतीत मी दुर्लक्षितच राहिलो