कथा

" तुम्ही हे सगळं एवढ्या ठामपणे सांगताय, कि हळूहळू माझाही विश्वास बसायला लागलाय." थरमॉन पुटपुटला. " मी तुझे लेख वाचलेत आणि काही अंशी सहमतसुद्धा आहे." शीरीन म्हणाला. " तसंच तूही आमची बाजू समजून घे." " मग माझ्या प्रश्नांची उत्तरं द्या." " जरुर"
" इथे नाही." अँटन गुरगुरला."माझ्या निरीक्षकांच्या कामात व्यत्यय नको."

" असं बघा, या वेळी माझ्याच प्रसिद्धीचा तुम्हाला उपयोग होईल. मी तुम्हाला मुर्खशिरोमणी म्हणून सादर केल्यामुळे लोक तुम्हाला हसतील, टिंगल करतील, पण देशद्रोही नाही समजणार. बदल्यात मला पण सनसनाटी बातमी मिळेल." यावेळी बिनी पण मदतीला आला. " आम्हाला त्याचं म्हणणं पटतंय सर. जर आपल्या गणितामध्ये, गृहीतकांमध्ये एखादी चूक राहिली असेल,अगदी हजारात एक अशी, तरी त्या बाजूनेही आपण पर्याय शिल्लक ठेवला पाहिजे. " आजूबाजूच्या आपल्या सहकार्यांना माना डोलवताना पाहून अँटनचा नाईलाज झाला."ठीक आहे. थांब तुला हवं तर. पण आमच्या कामात कोणताही अडथळा येता कामा नये. मी इथल्या व्यवस्थेचा प्रमुख आहे.

"आणखी चार तासात आपली संस्कृती नष्ट होणार आहे." अँटन उदासवाणं हसत म्हणाला." तू हे छापू शकतोस. पण वाचणार कोण?" "पण चार तासांत काहीच घडलं नाही तर?" थरमॉन हळूच म्हणाला."सगळंच बदलणार आहे." अँटनचा पारा चढला. तोच बिनीने परत हस्तक्षेप केला."पण सर, ऐकून तर घ्या,तो काय म्हणतोय." अँटनने हताशपणे मान हलवली."ठीक आहे. या तुझ्या मित्रासाठी मी तुला पाच मिनिटं देतो. बोल."

सारो युनिव्हर्सिटीचा संचालक, अँटन ७७ भडकला होता. समोरच्या तरुण पत्रकाराकडे तो रोखून बघत होता.पण थरमॉन ७६२ ला त्याच्या रागाने काहीच फरक पडला नव्हता.आपल्या उमेदवारीच्या
काळात त्याने अशा अनेक अशक्य मुलाखती घेतल्या होत्या आणि बदल्यात शरीरावर जखमा,मोडलेली हाडे नि सुजलेल्या डोळ्याची कमाई केली होती.अर्थात त्यामुळे त्याचा आत्मविश्वास कमालीचा वाढला होता. आता तो फक्त
संचालकाचा पारा उतरण्याची वाट बघत होता. त्याच्या मते आधीच हे सगळे अवकाशसंशोधक विक्षिप्त होते,नि हा वृद्ध संचालक त्यांचा शिरोमणी.

पहाटे झोपेत असताना
काशमीरात तैनात असलेल्या मराठा लाईट इन्फन्टरीतल्या एका मित्राचा फोन येतो...... आवाज कमालीचा दबलेला... माझा जीव कातरून जातो...
.
तो म्हणतो- सच्या घरी फोन कर रं माझ्या
---बायको -दोन बारकी लेकरं -कुणीच कशी फोन उचलनायती... आता ड्युटी संपली- पहाटेपासणं करतोय फोन...
.
.
मी त्याच्या घरी फोन करतो... 12-13 वेळात एकदाही फोन उचलला जात नाही... काळजी वाटायला लागते........
.
.
गावाकडच्या एका मित्राला त्याच्या घरी जाऊन यायला सांगतो...
.
.
परत फोन करतो... पलीकडून वाहिनीचा घाबरलेला
-(कधीपासून) रडत असलेला आवाज येतो...
.

सुम्या(सुमती) आणि गुरूनाथ ह्यांच्या इरसाल आंघोळींच्या आठवणी.

सुम्या आणि गुरूनाथ हे एकमेकाचे शेजारी.आळीच्या घरात रहायचे.त्यामुळे सामाईक भिंत होती.मागील परीसरात पण सामाईक गडगा होता.दोघांमधे बावही सामाईक होती.बाव घरापासून थोडी दूर होती.

टाककरांची सुम्या आणि केसकरांचा गुरूनाथ एकुलती एक मुलं.ल्हानपणी लपंडाव,लंगडी खोखो हे त्यांचे नेहमीचे खेळ असायचे.जवळपासच्या मित्रांना सामील करून खेळायचे. कधी कधी दोघंच असताना घरात बसून सोंगट्याचे (घुल्यांचे) खेळ खेळायचे.
दोघांच्याही परसात माडाची मोठी झाडं,कवाथे,फणसाची झाडं होती.गुरूनाथाकडे एक सोनचाफा होता.

"ती"
"ती" - २
"ती" - ३
"ती" - ४
"ती" - ५
"ती" - ६
"ती" - ७

ती - ८

प्रकाश म्हणाला की, "नेहाचं आणि माझं एकमेकांवर प्रेम आहे. आम्ही लग्न करणार आहोत."

पहाट झाली होती. आभाळ सर्वदूर व्यापून होते. रप् रप् पाऊस झाडा झुडुपात, चिखलात वाजत होता. घोडखिंडीतील पाणी आता लाल होऊन वाहत होतं. वरनं पावसानं आणि खालनं मावळ्यांनी घोडखिंडीत झुंबड उडवली होती.
तलवारींच्या खण् खणाटांनी आणि आरोळ्यांनी खिंड दणाणून गेली होती. हबशी सिद्दी मसूद आणि त्याची रानटी फौज पुढे घुसायचा प्रयत्न करीत होती. बांदलसेना हर प्रकारे तो हाणून पाडत होती.

"बंबुळ्याला जायची यीश्टी कदी हाय वं?" वायरीची पिशवी हातात घीऊन मी बसलू हुतू. ऊन नुसतं कावत हुतं. येक जीपडं रस्त्यावर नव्हतं. पिपरणीखाली दोन करडं चरत हुती. तिकडंच बघत हुतू.
"आत्ताच गीली की तुज्या म्होरनं" भजी तळत त्या आशोक सरापानं सांगितलं. म्हजी ह्यो हाटीलवाला दिसतू आशोक सरापासारखा म्हणूनशान.
"आता दिड वाजोस्तोर येश्टी न्हाय रय" आशोक सरापानं यकदम येडझव्यासारखं माज्याकडं बघितलं. मी आपला पिपरणीच्या करडाकडं बघत ऱ्हायलू. तेज्यायचा दाणा येश्टी आपल्या म्होरनं गीली तरी दिसली न्हायी.

‘‘ फो ’’

बुद्धाचे चिनीभाषेतील नाव व चिनीलिपीतील त्याचे चिन्ह.