कथा

उतार वय होण्या अगोदर जे आयुष्य असतं ते ही मनाची द्विधा करीत असतं त्यावेळच्या आठवणी.

काटा रुते कुणाला…..भाग ५ https://www.misalpav.com/node/37966

सागरने फोन ठेवला, ठेवला कसला मधेच कट केला. तो माझ्याशी असं कधीच बोलला नव्हता.
मी पुन्हा फोन ट्राय केला पण त्याने कदाचित रिसिव्हर बाजूला काढून ठेवला असणार, फोन लागला नाही. तशी मी तिथून गच्चीवर गेले. आजूबाजूला सगळीकडे शांतता होती, आभाळाकडे पाहत मी स्वतःच्या विचारांमध्ये गढून गेले. सागरला जे मनापासून सांगावस वाटत होत ते मी माझ्याशीच माझ्या मनात बोलू लागले.

दुपारपासंनच शंकऱ्या आणि बाप्या पवळंमागच्या रूईटीच्या आडोशाने त्याच्या पाळतीवर होते. त्याला उचलताना कोणीही आजूबाजूला नसेल याचीही खबरदारी त्यांना घ्यायची होती. तो एवढासा जीव बागडत होता.

चारला अब्दुल्या काम थांबवून बाजेवर निजला. घरातूनही हालचाल जाणवेना. शंकऱ्याने बाप्याला खुणावले. बाप्या कापऱ्या आवाजात कुजबूजला, "अब्दुल्या उठला तर ठिवायचा न्हाय!"

पोत्याने कितीही धडपड केली तरी दोघांचे सुसाट पाय थांबणार नव्हते. गावाला वळसा घालून ते दुसऱ्या टोकाला रियाजच्या खोपटावर आले. पुरावे नष्ट करण्यासाठीची सर्व तयारी त्याने केलेलीच.

काटा रुते कुणाला…..भाग ४ https://www.misalpav.com/node/37957

काटा रुते कुणाला…..भाग ३ https://www.misalpav.com/node/37949

मी दार उघडून आतमध्ये गेलो, तोच आई समोर आली.
फ्रेश हो, जेवण वाढते, आई म्हणाली.
मी आत जात म्हणालो, नाही भूक नाहीये,आम्ही जेवलोय रुश्याच्या घरी.
खरं का? आई
मी म्हणालो खरच ग विचार त्याच्या आईला फोन करून. ती फोन करणार नाही हे मला माहित होत म्हणून मी थाप मारली.
माझं डोकं खूप दुखतंय, मी झोपतो. कुणी आलं तर सांग झोपलोय. मी म्हणालो
मी माझ्या रूम मध्ये गेलो ते थेट बिछान्यावर आडवा झालो.खूप थकून गेल्यासारखं वाटत होत. पण हा थकवा शरीराचा नव्हता, हा मनाचा थकवा होता. आयुष्यात सर्वात पहिल्यांदा लक्षात आलं की शरीराच्या थकव्यापेक्षाही मनाचा थकवा हा जास्त त्रासदायक असतो.

काटा रुते कुणाला.... भाग १

शुक्रवारची संध्याकाळ म्हणजे उत्साहाला उधाण असायचं, शनिवार रविवार कॉलेज ला सुट्टी. आम्ही सगळे जिगरी सोबत. आमची कॉलनी पुण्याच्या थोडीशी बाहेर, आणि आम्ही सगळे जिगरी म्हणजे अगदी लहानपणापासून ते आजवर नेहमी सोबत. तशी प्रत्येकाची शाळा कॉलेज वेग वेगळी, पण आमचा हा जो कॉलनी चा चमू होता त्याच्यापुढे आमचे कॉलेजचे ग्रुप आणि ते कॉलेजचे कट्टे झक मारायचे. म्हणूनच आम्ही सगळे आठवडाभर वाट पाहायचो ते या तीन दिवसांची. मग हे तिन्ही दिवस आम्ही सगळे सोबतच, मग दमून जाईपर्यंत क्रिकेट, रात्री कुणाच्यातरी घरी वस्ती, जागरण, खोड्या आणि प्रत्येकाची जगाच्या वेगळी फिलॉसॉफी.

आपल्या जीवनाच्या प्रवासात आपण एक मात्र निमीत्त असतो.(जीवन प्रवासातल्या आठवणी)

दिवसामागून दिवस जात होते,वर्षामागून वर्ष.गुरूनाथचा आणि सुम्याच्या कुटूंबाचा सहवास वाढत होता. एक दिवशी अचानक गुरूनाथला कोकणातून त्याच्या आईवडीलांकडून निरोप आला.त्याच्या वडलांना बरं वाटत नव्हतं तू लागलीच निघून ये.