कथा

काटा रुते कुणाला…..भाग ३ http://www.misalpav.com/node/37949 आई नेहमी मला आणि रेवाला अशीच चिडवत असे. तिलाही रेवा फारच आवडत असे. का नाही आवडणार रेवा होतीच तशी. ती ज्यांच्या संपर्कात येत त्या लोकांवर तिच्या व्यक्तित्वाची अशी छापच पडायची. या क्षणी मला रेवाशी बोलायचं नव्हतं पण आईसमोर असल्यामुळे मला तिच्याशी बोलणं भाग होत. मी बाहेरच्या हॉल मध्ये जायला निघालो तशी आई म्हणाली व्यवस्थित बोल तिला. कदाचित आईने ओळखलं असावं कि माझं डोकं बिक काही दुखत नाहीये आणि हे काहीतरी वेगळं दुखणं आहे. मी हो म्हणालो आणि हॉल मध्ये आलो. मी रिसिव्हर कानाला लावला. हॅलो.

मी दार उघडून आतमध्ये गेलो, तोच आई समोर आली. फ्रेश हो, जेवण वाढते, आई म्हणाली. मी आत जात म्हणालो, नाही भूक नाहीये,आम्ही जेवलोय रुश्याच्या घरी. खरं का? आई मी म्हणालो खरच ग विचार त्याच्या आईला फोन करून. ती फोन करणार नाही हे मला माहित होत म्हणून मी थाप मारली. माझं डोकं खूप दुखतंय, मी झोपतो. कुणी आलं तर सांग झोपलोय. मी म्हणालो मी माझ्या रूम मध्ये गेलो ते थेट बिछान्यावर आडवा झालो.खूप थकून गेल्यासारखं वाटत होत. पण हा थकवा शरीराचा नव्हता, हा मनाचा थकवा होता.

काटा रुते कुणाला.... भाग १ हा विशाल हा माझा इयत्ता पहिली पासून ते दहावी पर्यंतचा मित्र. नंतर मात्र तो वेगळ्या कॉलेज ला आणि मी वेगळ्या. तशी गेल्या दोन अडीच वर्षात याची आणि माझी भेट फारच कमी झाली होती. आणि आता हा अचानक असा धूमकेतू सारखा माझ्यासमोर प्रकट झाला होता, माझी उत्कंटा वाढत होती. काय बोलायचं असेल याला आणि ते हि हा खूपच सिरीयस मूड मध्ये दिसतोय. नक्की काय ते पत्ता लागत नव्हता. एकदाचे आम्ही त्या लहान मुलांसाठी असलेल्या कॉलोनीच्या छोट्या उद्यानात पोचलो. आजूबाजूला लहान पोर खेळत होती.

शुक्रवारची संध्याकाळ म्हणजे उत्साहाला उधाण असायचं, शनिवार रविवार कॉलेज ला सुट्टी. आम्ही सगळे जिगरी सोबत. आमची कॉलनी पुण्याच्या थोडीशी बाहेर, आणि आम्ही सगळे जिगरी म्हणजे अगदी लहानपणापासून ते आजवर नेहमी सोबत. तशी प्रत्येकाची शाळा कॉलेज वेग वेगळी, पण आमचा हा जो कॉलनी चा चमू होता त्याच्यापुढे आमचे कॉलेजचे ग्रुप आणि ते कॉलेजचे कट्टे झक मारायचे. म्हणूनच आम्ही सगळे आठवडाभर वाट पाहायचो ते या तीन दिवसांची.

आपल्या जीवनाच्या प्रवासात आपण एक मात्र निमीत्त असतो.(जीवन प्रवासातल्या आठवणी) दिवसामागून दिवस जात होते,वर्षामागून वर्ष.गुरूनाथचा आणि सुम्याच्या कुटूंबाचा सहवास वाढत होता. एक दिवशी अचानक गुरूनाथला कोकणातून त्याच्या आईवडीलांकडून निरोप आला.त्याच्या वडलांना बरं वाटत नव्हतं तू लागलीच निघून ये. गुरूनाथचे आईवडील त्याला वरचेवर सांगायचे की तू लग्न करून घे.तुझेही पुढलं आयुष्य सुखकर जाईल आणि आमच्या म्हातारपणी तुझ्यावर जास्त ताण पडणार नाही.पण तो त्यांचं एकून घेऊन वेळ मारून न्यायचा.वडील आजारी झाल्याचं समजल्याने त्याच्या मनात विचार यायला लागला की लग्नाचा विचार करायला हवा होता.

सुम्याच्या लहानपणातल्या प्रेमासंबंधाच्या सतावणार्‍या त्या आठवणी सुम्या,तिची मुलगी आणि नवरा घाईगर्दीने कोकणात गेली होती कारण,सुम्याची आई बरीच आजारी होती.एक महिना तीं कोकणात राहिली.आईला मुंबईला आणून चांगल्या डॉक्टरला दाखवायचं असा त्यांचा विचार होता.पण हा विचार ऐकून आई खूप नाउमेद झाली.आणि दोन दिवसातच तिचा अंत झाला. सुम्याला आता बेत बदलावा लागला.म्हातार्‍या वडीलाना आपल्याबरोबर मुंबईला घेऊन जाण्याचा विचार त्यांनी केला.आणि त्याप्रमाणे कोकणातलं घर बंद करून वडीलांना घेऊन मुंचईला आले.

चल बे गां# दो भेल बना.. रात्रीच्या शांततेत झालेल्या शिवीगाळाने मी जरा दचकलो. अचानक विचारांची तंद्री तुटल्याने नाही म्हटले तरी जरा चरकलो. हात धोता है क्या भो#&के, कही खुजलीवाले तो नही है .. माझे लक्ष जाई पर्यंत तिथून आणखी एक शिवी आली होती.. दोन बेवडे एका भेल विकणारया बारा चौदा वर्षाच्या मुलावर 'चढत' होते. काहीतरी मोठा जोक झाल्यासारखे खिदळत होते. टपली मारल्यासारखे त्याला हूल देत होते. रात्री दहा साडेदहाची वेळ! ईतर मुंबईला एव्हाना जाग असते. पण चुनाभट्टी स्टेशनचा शांत झालेला परीसर. वरवर निपचित वाटणारया गर्दुल्यांचा वावर. भुंकणारया कुत्र्यांचा सुळसुळाट.

सुट्टीचा दिवस.... दबाके खाना खाया.... दमआलु और रोटी (पोळीच पण रोटी म्हणालं की त्या पोळीला स्टेटस वाढल्या सारखं,शिवाय त्या दमआलु ला पण उगीच इन्सल्टिंग वाटत नाही ).... आणी आफ्टरनून वॉक साठी बाहेर पडलो.. नदीपात्रा च्या काठावर एक दोन जणं वाकून काहीतरी करत होते... ती पोरं काय करतायेत?..... नको तिथं माझं कुतूहल जागं होतं....

मोबाइलची बेल वाजली. नंबर कोणाचा असावा असा विचार करीत असतानाच लक्षात आलं, ‘०२२’ आणि पहिले चार डिजिट… अरे हा तर ‘बॉंबे हाऊस’ मधून आलेला, म्हणजे टाटा मोटर्स मधील कुणा मित्राचा फोन असणार. ‘हॅलो…’ आता कुणा मित्राचा परिचित आवाज कानावर पडणार म्हणून आनंद झाला. ‘हॅलो, इझ जयंथ कार्निक देअर?’ – जयंत कर्णिक ची एवढी वाट लावली म्हणजे मित्रांपैकी कोणीच नाही.

गेल्या एक दोन आठवड्यापासून 'सर्जिकल स्ट्राईक' ह्या विषयावरून ईतक्या चर्चा,कुचर्चा,विचर्चा चालू आहेत की डोकं अगदी पिकलं .... पवार साहेब म्हणाले,ह्यात काय, सर्जिकल स्ट्राईक तर आम्ही बी केलंय की राव...... ह.भ.प. केजरीवाल महाराज दिल्लीकर म्हणाले पुरावे द्या... (खरं म्हणजे केजरीवाल वहिनी तरी त्यांना सीरियस घेत असतील का?,ही शंका आहे ) प.पु....राहुल गांधी तर खून की दलाली वगैरे...