धोरण

माफ करा राजे आम्ही पितो , होय आम्ही पितो पिता असलो जरी कुणाचे तरी आम्ही पितो होय राजे , हे राज्य जरी तुम्हामुळे लाभले आमची मुलेबाळे सुखशांतीने नांदत असली तरी आम्ही पितो , आम्ही धुंदित मस्तीत बेफाम पितो पिताना बरेच फोन वाजतात , घरच्यांचे आम्ही दुर्लक्ष करतो , आणि बिनधास्त पितो मग आम्ही धडपडत सावरत कसेबसे उठतो तुम्हीच राखून दिलेल्या घराकडे वळतो तिथे आमची माँसाहेब , असलीच तर पत्नी डोळ्यात प्राण आणून वाट बघत असते आम्ही गडाच्या मुख्य दरवाजाशी पोचतोच तोपर्यंत दार उघडलेले असते स्वागतासाठी माँसाहेब , आमच्या सौ आणि मुलेबाळे सर्वजण अगदी शेलके चेहरे घेऊन उभे असतात आम्ही जग

विहीर खोदण्याचा विचार... डोळ्यांतील उजेड कमीकमी होऊ लागला हसण्यातील सच्चेपणा संपू लागला तेव्हा मी विहीर खोदण्याचा विचार करू लागले.... जमिनीला भेगा, उन्हाच्या झळा पाण्याची पातळी इतकी खोल इतकी खोल.... कि आतला लाव्हाच दिसू लागला! विहीर खोदल्यावर पाणीच लागेल हे मी तरी कशाच्या आधारावर ठरवले? डोळ्यांतील उजेड संपताना, संपू द्यावा उन्हात हसू हरवताना, हरवू द्यावे दुष्काळात विहीर खणू नये जमिनीला कष्ट देऊ नयेत ..... इतकेच काय पावसाचीही वाट पाहू नये आता, डोळ्यातील क्षीण उजेडाला फसवू नये संपू पाहणाऱ्या हसण्याला धरून ठेवू नये..... विहीर खोदण्याचा विचार मात्र.....?? विचार काही माझ्या आधीन नाह

हेच ते जीवघेणे हळवे तळवे ज्यावर तू तुझे काळीज काढून ठेवलेस!! शक्य वा हिंमत असती तर हे तळवे बाजूला काढून फोटोत घडी घालून पुरून टाकले असते... ना ही असोशी असली असती... ना अंधारात डोळे खुपसून न उजळणार्या पूर्वेकडे पहात राहिले असते.... ना रक्तातून तुझे भिरभिरणे ऐकत राहिले असते.... नाहीतर, माझ्या दोन्ही तळव्यांना पंख व्हायची शक्ती घटकाभर देता, तर विधात्याचे काय जाते? -शिवकन्या