राम राम मंडळी,
आजपर्यंत पंचायतसमितीच्या कामामध्ये तसेच येथील लेखन संपादित करण्यामध्ये मी कधीही हस्तक्षेप केलेला नाही/करत नाही हे सर्वप्रथम नमूद करतो. आणि तसं मी अनेकदा जाहीरपणे सांगितलंही आहे! आपल्याला विश्वास ठेवायचा असेल तर अवश्य ठेवा किंवा ठेवू नका, ही आपली मर्जी!
कळतील कुणा यातना
होतात आमच्या मना
मुक्त स्वांतत्र्याचा बहाणा
का तर मिळावा रोज घालाया धिंगाणा
साहीत्य निर्मीतीस कोण पुसेना
पण नवसदस्य नावाच्या हुशार कल्पना
पंचायत-मालक कोण कूठे समजेना
कोणाच्या खांद्यावरून कोण साधे निशाणा
शत्रुस अनासाये मिळे कराया ठणाणा
लेखन-वाचनाचा आनंद मिळेना
साहित्यप्रेमाच्या मोठ्या वल्गना
माय मराठी काय म्हणेल
कोणास नाही याची तमा
ही कथा खरे तर नेहमीच्या स्टँडर्डप्रमाणे लघुकथा आहे. मात्र काही आधुनिक कथांशी तुलना करता तिला कादंबरी किंवा अतिदीर्घ कथा म्हणणे योग्य ठरेल.
शिवाय नारदमुनी वगळता सर्व कथापात्रे (म्हणजे उरलेले एक) काल्पनिक.
नेहमीप्रमाणे पगाराचा करमुक्त भाग असणारा लीव्ह ट्रॅव्हल अलाउंस क्लेम करण्यासाठी रजा घेऊन नारदमुनी पृथ्वीवर आले (अन्यथा त्या पैशावर त्यांना कर भरावा लागला असता.) मंडळी करांविषयी नंतर कधीतरी. मिसळपाववरच!
कुठलाही आराखडा म्हटला की त्याला नियोजन लागते. नियोजनासाठी काहीतरी प्रयोजन लागते. पुण्याचा विकास आराखडा १९८७ पासून कागदावर आहे. लोकशाही मूल्यांच्या चौकटीत राहून शहराचा विकास करायाचा हे खूप कठीण काम आहे. खरं तर तो कठीण वसा आहे.
मिसळपाव