चारोळ्या

जबरा नशीला ! ! !

इश्काची जालिम नशा, ज्या कुणाला जाहली,
मद्याची सुरई त्याने पुन्हा कधी ना पहिली !
ह्यां परी कमजोर नव्हतो, नशीले आम्ही जबरा असे,
सुरई करुनिया रीती, अधरांची ही प्राषिली ! !

निरन्जन वहालेकर

माझ्या हृदयाची स्पंदने
तुझा हळुवार श्वास
प्रणयी संगीताचा जणू
एक नवा आभास

******

वाऱ्याचा वेगही कधी
सहज मंदावतो
तुझ्या गंधाने वेडा
तोही छंदावतो

******

कधी तुझा स्पर्शही मला
मोरपिसापरी भासे
आताशा तुझे श्वासही
वाटतात जणू उसासे

आपल्या दोन आयुष्यांचे

क्षण एकमेकांत मिसळून जाती

झालो मी तुझ्या आयुष्याच्या

प्रत्येक क्षणाचा सोबती

------------------

एका क्षणी तुला पाहिले

क्षण तो खास अगदी

त्या क्षणी मिळाला क्षणाला

क्षणाचा सोबती

------------------
तुझ्या प्रेमातला "मी"
------------------

प्रेमात तुझ्या गुंतलो मी

माझाच नाही उरलो मी

प्रेमाच्या खेळात जिंकलो मी

हृदयात तुझ्या व्यापून उरलो मी.....

भेटलीस तेव्हा हरखलो मी

हसलीस तेव्हा हर्षलो मी

रुसलीस तेव्हा हुरहुरलो मी

प्रस्तावना : काल तीला भेटलो...ती धड हो म्हणत नाही....तिच्यासाठी ही कविता....

तू कुठे गेलीस सखे, मला सोडून या एकांतात |
तुजवाचून सर्व रूक्ष आहे, माझ्या जिवनाच्या वाळवंटात ||

ऐक माझ्या मनातून, तुझचं नाव येतंय |
तू नसताना माझ्या प्रेमाचं शीड, उगाच हेलकावे खातंय ||

प्रेमाच्या या समुद्रात, उसळतायत उंच उंच लाटा |
जीव घेतात गं तुझ्या या, कपाळावर सोडलेल्या बटा ||

नयन तुझे गहिरे, जणू मदनाचे बाण |
तुझ्या एका कटाक्षापायी, येतो कंठाशी प्राण ||

तुझ्या डोळ्यातील काजळ, दिसते जणू चंद्रकोर |
तुझ्या दर्शनासाठी, आसुसलेला गं मी चकोर ||

ह्या काही चारोळ्या मी तिच्यासाठी लिहिल्या होत्या...पण तिला सांगण्याची वेळच आली नाही .....
जाउद्या मंडळी..ते पुन्हा कधीतरी...

१. पारिजातक

सकाळ सकाळ अंगणात
पडतो पारिजातकाचा सडा जसा|
रांगोळी काढताना तुला पाहिलं
जीव झाला माझा वेडा तसा ||

२. तिळ

तू जवळ असलीस
की पडतं चंद्राचं चांदणं |
चंद्राचा डागच मला जास्त आवडतो
म्हणून तर तुझ्या गालावरच्या तिळाला न्याहाळणं ||

३. असणे-नसणे

तू समोर असतेस
तेंव्हा बोलू देत नाहीस |
तू समोर नसतेस
तेंव्हा झोपू देत नाहीस ||

४.वाट

मुक्ती

कुंडीमुक्त लगेच जाहले
कचरामुक्त कधी होणार?
पदपथावरी अनंत वस्तू
कुठल्या नियमाने हरणार?

फुले

काटे मजला गुलाब तिजला
कितीक वर्षे असेल चाले
आता अमुची मुलेच देती
बाईंना शाळेत फुले॥

परी

दिसलीस तू, हसलीस तू
रूसलीस तू, रडलीस तू
रागावलीस, फसलीस तू
माझी परी झालीस तू॥

पट्टी

मी पट्टीचा ठार आंधळा
बांधून तू पट्टी डोळ्यावर
पातिव्रत्याचे हे फळ का?
जन्म दिला कौरवांस शंभर॥

संभ्रम

ह्या चारोळी आहेत .. रोज रोज तेच तेच करून कंटाळल्याने लिहिलेल्या..
-------------

काम माझ करत करत
मी घासतो मरत मरत
वर्षे जाती सरत सरत
तेच तेच परत परत

तारे लुकलुक लुकलुक
झूम.
काळोख गुपचुप गुपचुप
झूम.

तपकीरी सोनेरी पाणी
झूम.
खिशात चंदेरी नाणी
झूम.

सेलीब्रेशन करायला
झूम.
उदासी टाळायला
झूम.

नवीन गावी जायचे
झूम.
आपल्या घरी परतायचे
झूम.

कविता सुचत नाहीये
झूम.
विडंबनच करुया
झूम.

आता नुसतेच झूमणार
की कविता लिहीणार?
ही बघ झाली की
झूम. झूम. झूम.

१)
आभाळात मेघ दाटून आले
की मला कसतरीच होत॑
तुझ्या आठवणी॑च्या पावसाने
मन कासाविस होत॑

२)
चातक जसा वाट पाहातो पहील्या पावसाची
तसा मीही बघतोय वाट तुझ्या प्रेमाची
तू फक्त एकदाच कर माझ्यावर प्रेमाचा वर्षाव
न॑तर ते पावसासारखे धो धो कोसळणारच आहे माझ्यावरती