माझी कविता

मंदिराची मालमत्ता तिथे देवाची सत्ता विकायचा विचार कसा करे नोकर पुजारी केवळ सेवक मालक असतो देवक पुजा-याला नाही जमीननोंदी कोर्टाने केले स्पष्ट तोंडी वापरकर्ता या रकान्यातही लिहिण्याची नाही गरज, मध्यप्रदेश कोर्टाने पुजा-यांचा अर्ज केला खारीज OMG चा हा जणू पुढील भाग न खात्या देवाचा नैवेद्य च नव्हे तर भुखंडाचे श्रीखंड ही खाण्याला कोर्टाची चपराक. https://www.loksatta.com/desh-videsh-news/temple-property-deity-pujari-…

मनात मोर कसे नाचतात हे तुला पहिल्यांदा पाहिल्यावर... ...मला कळालं! जीभ कशी अडखळते हे तुझ्याशी पहिल्यांदा बोलताना... ...मला कळालं! हृदय कसे धडधडते हे तुझा हात पहिल्यांदा हातात घेताना... ...मला कळालं! पुन्हा भेटायचयं हे माहीत असूनही तुझा निरोप घेताना, दरवेळी डोळ्यातलं पाणी कस अडवावं हे मात्र मला अजूनही कळालेलं नाही! - संदीप चांदणे

कसेतरी कुठेतरी जगायला पाहिजे म्हणूनच थोडीतरी प्यायला पाहिजे! हजारो उठतात या अंतरंगी वेदना, वेदना विसरायला प्यायला पाहिजे! हजार प्रश्न लाखो चिंता, हजारो कारणे, साऱ्यांना एक उत्तर प्यायला पाहिजे! नकोशी कुणा असते उन्मनी अवस्था कधीतरी कारणाविना प्यायला पाहिजे! पडो कुणी प्रेमात, डोळ्यात जावे गुंतुनी.. वारुणीच रमणी आम्हा प्यायला पाहिजे! वोडका, रम ब्रँडी स्कॉच वा असो व्हिस्कीही, दर्जा सांभाळून मात्र प्यायला पाहिजे! घडीभर सुख हे मजबुरी होऊ नये, तिने नव्हे आपण तिला प्यायला पाहिजे! -राव पाटील

इंद्रधनू... निरोप घेताना म्हणालो मी, माझी आठवण ठेव.. नशिबापुढे हतबल आपण, जोड्या ठरवतो देव.... क्षणात सारं बदललं तरी, विसरू कशी तुला..? तिचे साश्रुपूर्ण नयन, विचारत होते मला.... निशब्द शांततेत घुमला, उदास तिचा उसासा.. पण हात हाती घेऊन दिला, तिनंच मला दिलासा.... केली जरी प्रीती, पण सोडली नाही नीती.. अपराधासम खंत कशाला, सोड मनातील भीती.... शब्द असे पडता कानी, धरिले तिचे पाय.. परमहंस नाही गं मी, पण तू आहेस शारदा माय.... शेवटच्या त्या भेटीमध्ये, मनं झाली साफ.. विशाल हृदयाच्या तिनं, केलं मला माफ.... आयुष्यात आता पुढे जाईन, बाळगणार नाही तमा.. खूप समाधान देऊन गेली, तिची अनमोल क्षमा.... भांबावल

आता मनाच पाखरू घर कुठे बांधणार? नव्हतं ठाऊक आठवणींच झाड तू कधी तोडणार| भाळला होतास अखंड चिवचिवाटावर, नव्हतं ठाऊक ध्वनीसाज बोलीचा तू निष्पर्ण करणार| निराळा पसारा जाणूनही.. आवरणार, नव्हतं ठाऊक झाले​ पसा~याचे जाळं तू शिकारी कोळी असणार|

तू जीव माझा - तू प्राण माझा - घ्यावया नच होतीस आली मालूम होते मला शौच्यालयात घुसता मग सावरून बसता मोबाइलात रमता आलीस तू अवचिता जवळि जवळ येता मग कडकडून डसता मम उष्ण रक्त प्रशिता मेरा चैन-वैन सब लुटिता वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा.

*कृष्णधून* पहाटवा-याची निशब्द धून , मावळती चंद्रकोर, फिकटशी !! झाडांची सळसळ, प्राजक्त सडा, धुक्याची चादर, पुसटशी !! आकाशी उधळण, सप्तरंगांची, घरट्यात चिवचिव, नाजुकशी !! पक्ष्यांचे थवे, उडती रावे, मोहक किलबिल, ऐकावीशी !! अलगद जाग, स्वप्नाचा भास खुदकन हसू, गालापाशी !! पडता कानी, कृष्णधून मन होई राधा, लागे समाधीशी !! -©️वृंदा 19/3/21

जेव्हा अदम्य ऐसी निद्रा कवेत घेते आकाशभाषितांना ध्वनिचित्ररूप येते अंधार भिनत जाता भवताल स्तब्ध होते संवेदनांस अवघ्या व्यापून साक्षी उरते दिग्बंध सैल होती तर्कास काम नुरते कालौघ थांबतो अन् आभास सत्य होते अज्ञातशा स्वरांचा अनुनाद ऐकू येतो एकेक जाणिवेचा अस्पष्ट बिंदू होतो निद्रा अशी कृृृृपाळू अंकी तिच्या मी क्लांत मी शून्य एरवी, पण निद्रेत मी अनंत

तुझ्या डोळ्यांचे काजळ मी आहे मला जरासे तू लावून घे ना तीट म्हणूनी गालावरती फुलबागेमधले मी फूल सुगंधी मला जरासे तू माळून घे ना तुझ्या तिमिरी केसांवरती मी एक गाणे युगल, प्रितीचे मला जरासे तू गाऊन घे ना चांदणवर्षावातल्या राती तुझा मी होईन पदर भिरभिरता मला जरासे तू लपेटून घे ना तुझ्या शहारत्या अंगाभोवती काहीही होतो तुझ्या आवडीचे मला जरासे तू सांगून बघ ना उभा मी तुझ्याच वाटेवरती - संदीप चांदणे

ही रात निळीशार, ओतीत चंद्र-धार... स्वप्नातल्या कळ्यांना देते नवा आकार! पाण्यात चंद्र-पक्षी, मांडून सौख्य-नक्षी... किरणावरी शशीच्या होतात मंद स्वार!