हास्य

(मी माझ्या कविता इतरत्र कुठेही लिहिलेल्या नाहीत. या माहितीचा वाचकाला काही उपयोग नाही हे माहीत आहे. पण सोचा बताने मे क्या हर्ज है? या कवितेवरून मला खालील ओळी स्फुरल्या. ही कविता वाचून मला टायपिंग नीट येत नसेल असं वाटेल. पण नाही, तो विडंबनाचा भाग आहे.

नेत्यांची प्रतिज्ञा ...........

जगताना... शर्ट म्हणून जगताना खूप खोचावं लागतं स्वत:च्या फाटक्या बनियनला नीट झाकावं लागतं ताठ कॉलरनं जगताना घामाने भिजावं लागतं आणि इस्त्रीच्या वाफेखाली स्वतःला झोकाव॑ लागत॑ वॉशिंग मशिनच्या गोलात खूप घुमावं लागतं ड्रायरच्या गरम जाळात वाळवून घ्यावं लागतं चिखलाचा सामना करताना पांढरेपण जपावं लागतं चुरगळण्याच्या प्रसंगांना सामोरं जावं लागतं टर टर फाटताना थोडं तुटावं लागतं कपाटातल्या घडीसाठी खूप वेळ पळावं लागतं

राहुल आला अन् टोपी घालून गेला! खान आला अन् टपली मारून गेला!! ढाण्या वाघाचा पार शिव-वडा झाला!!!

हसली रे हसली... हसली रे हसली... माझ्या जाळ्यात ती फ़सली, बागेत होतो खात भेळ पा्हता पाहता मुलांचा खेळ रंगल्या होत्या आमच्या गप्पा तेवढ्यात तिकडुन आले तिचे पप्पा वडिलांना बघताच बावरली बिचारी आम्ही दोघेही पडलो विचारी सुट्ला तिचा माझा संग झाला आमचा प्रेमभंग तेवढ्यात दुसरीही अशीच हसली मला वाटले ती पण फ़सली म्हणुन पुढे गेलो तर................. ........................ काणाखाली बसली... -संदीप...

(नको आणखी ) संदर्भ : भारताचा क्रिकेट सामन्यात नुकताच झालेला पराभव प्रेरणा : नको आणखी ----------------------------------------------------------------------------------- मांडणी नव्याने नको आणखी सणकून हारणे नको आणखी उदास व्हावे पुन्हा मीच का क्रिकेट पाहणे नको आणखी येणे तुझे क्षणभराचेच का बारा वाजणे नको आणखी बॅटीत जबरी जहिराती तुझ्या लोगो लावणे नको आणखी धुंदी चढावी फटक्यानी तुझ्या परत फसवणे नको आणखी जगणार आहे तुझ्याच विना नवीन सामने नको आणखी --------------------------------------------------------------- अमोल केळकर

क्रांतीताईंच्या सुंदर गजलेत असं काही वाचलं की पुन्हा एकदा जुन्या दिवसांशी 'धोका' झाल्याची जाणीव प्रबळ होते आणि मग.... पृष्ठ वरचे, 'खास मेनू' अन सलोखा बायडी आभास नुसता, रोज धोका! बंद केली 'डायराने' सर्व दारे आयडी आला कसा, नसता झरोका? बारश्याला मीच 'मामा', कर्म माझे? सोडला हातातला प्रत्येक मोका! सोबती संपादकत्त्वाचा उबारा, आणि शिल्लक मेंबरांचा मंद ठोका बास आता सोंग हे वैचारिकांचे कंड 'चतुरंगास' सुटला हा अनोखा! -चतुरंग

सप्रे काकांची माफी मागुन.... अंदाज स्टॅमिन्याचा, माझ्या मला न आला हातात ग्लास माझा, घेता मला न आला बाटलीच टाकीली मी, अन कोंबडी रिचवली हँगओव्हर मात्र माझा, उतरविता मला न आला रस्त्यात मोळळ्या मी, का हरविले स्वतःला पोलीस एक माझा, धरण्यास हात आला आगतिक पणाने, जामिन दीला तु माझा घेईन दोन घोट, विसरण्या अपमान माझा मी कोडगा किती पण, तरीही सुखावलो बघ तल्लफ परत येता, थांबवता तुला न आला पैजारबुवा

ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;) कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे... हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे? 'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे.. रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे? तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे? लपावे जरासे अशी रूम नाही.. करी तात वेडा पहारा खडा असे बंधुही ज्या मुलीचा घिसाडी..

'त्यांच्या' लग्नाची पत्रिका आज घरी आली, गालात हसत आम्ही उरलेल्यांची संख्या मोजली, संख्या पाहुन आमचा पहिलाच ठोका चुकला, त्रास नको म्हणुन औषधाचा पेला लगेच भरला, दोन-चार वर्षं कशी अशीच सरली होती तो रुसला आहे म्हणुन ती माझ्यापाशी रडली होती, समजवायचं त्याला म्हणुन घरातच बैठक मांडली होती, त्या दिवशी पिताना त्याला बाटलीच जास्त प्यारी होती, 'Please share our happiness' बघुन डोक्याला शॉट लागला, वैतागुन आम्ही लगेच उरलेल्यांचा घोळका जमवला, थोड्याच वेळात टेबलावर बाटल्यांची रांग लावलेली होती, दिलासा एव्हढाच प्रत्येकाने एक तरी बाटली आणली होती, विषय बदलुन आम्ही लगेच बॅचलर्स पार्ट्या आठवल्या, पुढचा नंबर