त्यानं ओतले जाता जाता ओंजळीत माझ्या चांदणे निसटले ते, विझले सारे - मग मीच मज वेचले असे दिले त्याने मज ते क्षण मीच होते बहरले सावत्र जरी दुखं, जपले मी होते त्यानं दिले तहान राहीली तशीच, अन होडी सागरा मधेच वारं सगळं घेउन गेला तो, होते त्याने वाहिले गोष्टी वाचते मी पुन्हा-पुन्हा त्याच्या पुस्तकातल्या शोधते ते, शब्द सारे - माझेच ते हरवले!

सोनेरी पानं उगीच का होतात सोनेरी ? हिरवाईचे दिवस जपतात ते कितीतरी अखेर गळतात.. एक दिवस ते ही स्वागत पडुन नव्याचे करतात तरुणाई चे जल्लोषात आगमन मग करते फुटलेले नवे कोंब मुसमुसलेले वळते अखेर त्यांचे ही वय एक दिवस अटळ सत्यच ते सांगुन जातात सोनेरी झाले म्हणून नव्याची नाही अवहेलना अवमानात नाही कुठलीच प्रेरणा उन-पावसाचे वाचलेच संपुर्ण पुस्तक न बोलता बरेच काही सांगुन जातात ती सोनेरी पानं.

हळुवार पावलांनी श्रावण आला अंगणी... सयेची पैन्जने मन तारा झ्हन्कारती... ओशाळतो पारिजातही पाहुनी सयेला माझ्या... अन्थरुनी नक्षत्रांचे देणे लगडतो तिच्या पाया... चिंब कुंतले तिची घेती चुंबने गालाची घुटमळतो अल्लड वारा उडणार्या तिच्या पदराशी... ......छान पाऊस पडतोय, खिडकीत आपण उभे, आणि समोर पारिजात चिंब न्हाऊन निघतोय त्या पावसाच्या सरीत, हळुवार पाणी ओघळतय पानावरून,.....अगदी तसच जस न्हाऊन आल्यावर सयेच्या गालावरून ओघळत... पाहून सयीला माझ्या मनी तारा झ्हन्कारती.

3

गडाफी आता असे म्हणत असेल का? मुन्ना बदनाम हुआ सॅम अंकल तेरे लिये (३ बार) मुन्ने का क्रूड नशीला, गॅस सुनहरा, करम फ़ुटेला रे क्रुड का बाम्ब हुआ, सॅम अंकल तेरे लिये मुन्ना बदनाम हुआ सॅम अंकल तेरे लिये मुन्ने का क्रूड नशीला, गॅस सुनहरा, करम फ़ुटेला रे क्रुड का बाम्ब हुआ, सॅम अंकल तेरे लिये (२ बार) मुन्ना बदनाम हुआ सॅम अंकल तेरे लिये (२ बार) सद्दाम को काटा, हुस्नी को पिटा, हुस्नी को पिटा सद्दाम को काटा, हुस्नी को पिटा, हुस्नी को पिटा है तेरे साजीश में व्हिलनी अदा रे व्हिलनी अदा हाय तुने लादीन को हव्वा बनाने मे हाय तुने लादीन को हव्वा बनाने लाखो डालर दिया लेकीन मुझको मरवाया, ड

अमेरिका अमेरिका पहाण्याची संधी आली तर नाही म्हणू नका कचर्‍याचे ढीग नाहीत झोपड्यांचे दृष्य नाही छोट्या छोट्या टपर्‍या नाहीत थुंकीभरले रस्ते नाहीत रिक्षा-स्कूटरचा किरकिराट नाही ट्रेनबाहेर प्रवासी लोंबकळत नाहीत मोटरगाड्यांची रेलचेल आहे पण ट्राफीक जॅम होत नाही येथे थंडी गुलाबी नसते अंगामासात कापरं भरते जॅकेट-कोट घातले तरी कशाकशालाच दाद देत नसते एसी शिवाय घर नाही कर्पेट शिवाय फ्लोअर नाही मोकळी जागा भरपूर आहे पण मुलांना खेळायला वाव नाही लोकांमध्ये शिस्त आहे थोडीबहुत नम्रताही आहे नाहीतरी आपण परकेच आहोत तेव्हा जुळवून घेणे भागच आहे आपली मुले मेहनत करतात खडतर मार्ग पारही करतात आधुनिक जग जाणून घेता

3

अजून किती राती काढू सखे अश्या झुरत .... झुरत ? घे तुझे हे साठवलेले सगळे क्षण साभार .... परत आता नाही उरले त्राण ... आठवणीत रमायला आता नाही उरले प्राण ... ओवाळून टाकायला उरले फ़क़्त वास्तव भेसूर, अन उरला रितेपणा सरल्या सगळ्या इच्छा, अन सरला जीतेपणा नका तीर्थ ओतू .. नका ठेऊ तुळस, वेळ आली जाण्याची अशीच निरंतर राहूदे चव, तिच्या हातच्या पाण्याची

दर्या किनारी फिरत होतो काल रात्री किंचित सा चिंतितच होतो मी कुणास ठाउक का? एकटाच होतो मी.. न पुढे कोणी, न मागे सावली होती सोबत न माझी इतुका एकटा मी... ऐकत होतो लाटांचे गीत पायाखाली तारकांच्या वाटा रात्री च्या अंधारात असा काही बघत होतो लांब जणु दिसत होते सगळे - लपलेले नव्हे......हरवलेला मी !!! खरं सांगु? मज आठवता मी तु ही आठविलीस मला न आठविली असतीस तर कुठे आदळल्या असत्या त्या लाटा? आहोटी चा भरती नं धरला होता हाथ जाता जाता... त्या थंड-ओलसर हवे नं नुसता गार पडलो होतो मी... जरुरीचेच होते तसे म्हणा... इतुके भाजले होते मनास त्याचा गुन्हेगारच ठरलो होतो मी.. चालत होतो पुढे... अन मागे पाउले उमट

एक आहे ही गोष्ट, आटपाट नगरीची यामद्धे आहेत अर्थातच, एक राजा- एक राणी ! पूर्वी सारखं नव्हे बरं,एकच राजा आणि एकच राणी, एकविसाव्या शतकांत असते, प्रत्येकाची स्वतंत्र नगरी,स्वतंत्र कहाणी! आपल्या गोष्टितल्या राजाला,राणी आवडली अगदी सहजच आणि राणीनेही संमती दिली,थोड्या हित्गुजांताच ! दोघांची मग सुरु झाली स्वतंत्र कहाणी, दोघांची नगरी, हिच्या मनाचा "तो" राजा, त्याच्या मनाची "ही" राणी, उघड्या डोळ्यानी दोघांनी,संसाराची स्वप्नं रचली, आई-बाबा वगैरे ठीक,पण बाळाची सुद्धा नावे ठरली ! प्रत्येक गोष्ट दोघांच्या मताप्रमाने,मनासारखी घडत होती, राजा-राणी आणि त्यांची दुनिया एकमेकाताच गुरफतात होती ! राजाच्या घरी द