विडंबनाला मिळणारा लोकाश्रय बघून कविला वाटले आपणही लिहावी एक कविता.

दिव्य तांडव सुरू जाहले करूनी ललकार नित्य होती वार जैसे घुमे तलवार.. वीज नभी ची लखलख करिते ढगांवरी वार कडाडकडकड अभ्र कोसळे सोसूनी प्रहार जलौघ बरसे वायूसंगे होऊनी बेजार कडकड गडगड मेघ नादती करूनी चित्कार 'जलद' चालला बरसत धारा टाकीत फुत्कार कसा जाहला हिरवाईचा त्यासी साक्षात्कार युद्ध होते ग्रिष्माशी, तो होता ऐसा स्वार जाती धावूनी हाक देण्या, अवनीची पुकार रिक्त जाहले मेघ सारे गाऊनी मल्हार मृदगंधाने भारली सृष्टी देऊनी हुंकार जिंकले ते युद्ध ऐसे झाला जयजयकार मंतरलेल्या सृष्टीमधूनी घुमला ओंकार.. - प्राजु

मिपाकरांना स्वातंत्र्यदिनाच्या शुभेच्छा. स्वातंत्र्याला पन्नास वर्षे झाली तेव्हा मी 'स्वातंत्र्य पन्नाशीचा अभंग' नावाची कविता लिहिली. स्वातंत्र्यास वर्षे| जाहली पन्नास केला सत्यानास| भामट्यांनी अशी तिची सुरवात होती. स्वातंत्र्याची साठी पूर्ण झाली तेव्हा पहिल्या दोन ओळी बदलल्या. अन्य काही किरकोळ बदल केले. आशयाच्या दृष्टीने दहा वर्षात फारसा फरक पडला नव्हता. ती कविता खाली देत आहे. आज स्वातंत्र्याला एकसष्ट वर्षे पूर्ण होत आहेत.

स्वातंत्र्य तर मिळाले इंग्रज तर पळाले, पण... दहशतवाद जन्मला ...तो येथेच आहे. भ्रष्टाचार जन्मला ... तो येथेच आहे. स्वातंत्र्य तर मिळाले, स्वराज्य तर मिळाले, पण... महागाई वाढली .. ती जात नाही बेरोजगारी वाढली ..ती जात नाही स्वातंत्र्य तर मिळाले, लोकशाही तर मिळाली, पण... लोकसंख्या वाढली ... ती वाढतेच आहे बेईमानी वाढली .. ती वाढतेच आहे. स्वातंत्र्य तर मिळाले इंग्रज तर पळाले, पण... इंग्रजी येथेच आहे ... ती जाणार नाही गरीबी येथेच आहे ...ती जाणार नाही

विरह व्याकुळ तप्त धरेवर मुक्त बरसले श्यामल जलधर ओलेती मग त्रुप्त धरा ती ल्याली शालू हिरवा सु॑दर हिरव्या रानी दिसती दूरवर शुभ्र रुपेरि रेषा धुसर खडका॑ना हो फुटला पान्हा स्वैर उधळले धुधाळ निर्झर उद॑ड पाणी पिऊन नाले तुड॑ब भरुनी ओढे झाले क॑पित कातर वायु लहरी तर॑ग ऊठले शा॑त जलावर क्रुषीवला॑ची शेतामध्ये लगबग झाली घेऊन ना॑गर पिके कोवळी हिरवे खाचर त्रुप्ती सारया॑ मनामना॑वर माळावरती रानफुला॑ची जमली नक्षी र॑गीत सु॑दर फुलपाखरे इकडून तिकडॅ ऊडू लागली द्रुश्य मनोहर त्रुप्त जाहली स्रुष्टी सारी तुष्ट जाहले जलचर भुचर रानामध्ये कुठे ला॑बवर घुमु लागले पाव्याचे सुर