आमची प्रेरणा स्वप्नयोगी यांचा गुलाब जुलाबाच्या वेळी पोटावरली लव जोरात थरथरली ते पाहुन माझी छाती मुळव्याधाच्या आठवणींनी हबकली

गुलाबाच्या पाकळीवरचं दंव हलकेचं थरथरलं ते पाहुन माझं मन तुझ्या आठवणींनी बहरलं

होत्या तशाच आहे,जखमा मला दिलेल्या दुसराच घाव आता शोधीत चाललो मी दावीत पाठ गेले,सारेच ते बिचारे तलवार हीच माझी रोखीत चाललो मी देईन सूर आता , माझ्याच यातनाना हे शोकगीत माझे गाईत चाललो मी कैदेतल्या सुखाची , का आस मी धरावी दु:खाताही सुखाला शोधीत चाललो मी ज्याच्यासावे निघाली, माझी सुमार स्वप्ने आभास तो सुखाचा शोधीत चाललो मी आहे फितूर स्वप्ने , माझ्या मनातली ही वेड्या मनास माझ्या फसवीत चाललो मी व्हावे अबोल आता , सार्‍याच आसवांनी श्वासात हुन्दक्याना दाबीत चाललो मी

आमची प्रेरणा क्रांति ह्यांची ही कविता.

सगळ्याच प्रश्नांना उत्तरे व्यर्थ शोधु नकोस, सगळेच संदर्भ नाकारायचा वेडेपणा करु नकोस्, उमलणारं प्रत्येक फूल हारातच गुंफलं जाईल, असंही नाही. काही धुळीतदेखील मिसळ्तील तो सार्वभौम सूर्यसुध्दा आयुष्याच्या प्रत्येक संध्याकाळी, समुद्रात आत्महत्या करतो, नि:शब्दपणे !!! आयुष्यभर फुले मिळाली, असे भाग्यवान थोडेच!!!!! बहुतेक आपल्यासारखेच, ऊन सावल्यातुन प्रवास करणारे, तू स्वतःला कमळाच्या पानासारखं अलिप्त करुन जगावसं असही नाही, फक्त स्वतःचं अस्तित्व टिकवलसं तरी खुप झालं. स्वप्नयोगी

प्रभाती किरण नवे, रात्री चांदण्यांचे दिवे पुसता तू, 'काय हवे?' मीच सांज स्वीकारली! उषा रम्य लावण्याची, निशा धुंद तारुण्याची उदासीन, कारुण्याची, मीच सांज स्वीकारली! उषा भूपाळीचे सूर, निशा अंगाई मधूर मनी जागवी काहूर, मीच सांज स्वीकारली! उषा प्रभूच्या कटाक्षी, निशा मीलनाची साक्षी उभी एकली गवाक्षी, मीच सांज स्वीकारली! उषा किलबिलणारी, निशा दरवळणारी मागे घुटमळणारी, मीच सांज स्वीकारली! उषा भैरव वहाते, निशा मालकौंस गाते, माझे मारव्याशी नाते, मीच सांज स्वीकारली! नको किरण कोवळे, नको चांदणसोहळे माझे आभाळ वेगळे, मीच सांज स्वीकारली!