प्रिय मिपाप्रेमी मात्रुदिना निमित्त ही एक छोटीशी कविता............ माय, माय आतला पदर चार पुडदाच्या पोळीतला भाजलेल्या खोबर्याचा तुकडा गावाच्या होळीतला... तव्यावरची भाकर भाजण्यासाठी माय झाली चुलीतलं सरपण जळत राहिली सतत घराला यावं घरपण... चुलीवर शिजून-शिजून मऊ झालेल पूरण आत्मशांतिसाठी पोळीचा तुकडा आगीत जळावा तसं माईला आलेलं मरण..................

सामंत काकांचा हा लेख वाचला आणी ही कविता सुचली.

येणारा दिवस कधीच तुझ्या आठवणीशिवाय जात नाही दिवस जरी गेला तरी तुझी आठवण जात नाही. पंखांना क्षितीज नसते, त्यांना फक्त झेपेच्या कक्षेत मावणारे आभाळ असते.

वर्णन (चालः तमाशातले सवाल जबाब) अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss पदर उडतोय वार्‍यावर चवळीची तू शेंग शेलाटी लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss (माझ्या रामा तू रं ss) गोरा रंग तुझा दुधेरी ss केस काळे मखमाली हासणं तूझं मंजूळ मोठं जणू गुलाब फुलले गाली ग ग ग गss दात तुझे मोती असती ss नाक असे अणुकूचीदार भुवयी ठळक तिरकामठी नजरेचे मारती शर ग ग ग गss पाहणं तुझ चोरून चोरून ss राग तुझा लटका ग लाजलीस हे सांगाया फुका मारसी मुरका ग ग ग गss लगबग लगबग तुझं चालणं ss काम करतीया घाईत जिंकुन घेई मनास माझ्या होशी गळ्यातली ताईत ग ग ग गss