लाटा समुद्राच्या सखे पायात तू माळु नको, बेडयाच त्या पैंजण न्हवे, त्यावरी भाळु नको। चंद्र हा निघतो प्रवासा रोजच्याच भेटगाठी गोंदुनी भाळी तयाला, तू अशी मिरवू नको। मुक्त वारा या नभीचा नाद याचा मोकळा, जखडूनि केशी तयाला, तू अशी अडवू नको। वाहते हे जल-कलंदर, राख़ण्या मर्जी स्वत:ची, पाट बांधुनी तयाला, तू अशी फिरवू नको। लाभतो कधी का किनारा, या नभाला सखे, क्षितिज-कुम्पण तव नयनिचे, त्यावरी बांधू नको।

एका ता-याचे तुटलेपण, रात्रीच्या काळ्या पलटावरून घरंगळत कोसळले. आपल्याच बांधवांच्या मैफ़िलितुन, निर्दयपणे निष्कासित तो झेपावला प्रलयाकडे. तेव्हा पृथ्वीवरिल अजाणांनी, त्यांच्या इच्छा-आकांक्ष्यांचे गाठोडे या दिशाहिनाला सोपवले.

अगणित अत्याचार सोसलेस तू आ‌ई आ‌ई, तुझ्या अंगावरचे मौल्यवान दागिने लुटले आमच्या चैनीसाठी आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझ्या हृदयावर चालवले आम्ही असंख्य नांगरांचे फाळ तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझे दुधाने भरलेले स्तन बुलडोझरने कापून टाकले आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, तुझ्या दुधात हलाहल जहरिले वीष कालवले आम्ही तू क्षमा केलीस आ‌ई, आज पर्यंत आमचा प्रत्येक अपराध तू पोटात घातलास कृतघ्न उपजलो आम्ही उन्मत्त झालो आम्ही निव्वळ स्वार्थी, भ्रष्ट, नतद्रष्ट झालो आम्ही आतातर निर्लज्ज, हलकट झालोय आम्ही आ‌ई, तुझे हिरवेगार वस्त्र या पापी हातांनी फेडले आम्ही तुझ्या अंगावर असंख्य वार हसत कृरपणाने केले आम्ही